ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਅਤਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਯਜਨਾ ਲਈ ਆਪਣਾ ਮਨ ਜੋੜਿਆ। ਉਹ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ, ਸੋਮ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਇਸ ਯਜਨ ਅਰਪਣ ਉੱਤੇ ਆਉਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋ ਸਕਣ। ਫਿਰ ਉਹ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਆਦਿਤਿਆਂ, ਵਸੂਆਂ, ਇੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਵਾਯੂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਉਣ ਲਈ ਆਰਧਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਵਨ ਸਮਾਰੋਹ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀ ਮਿਲੇ। ਉਹ ਭਗਾ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀਆਂ ਤੋਂ ਖੈਰ-ਖ਼ੈਰੀ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿਣ। ਪੂਸ਼ਣ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼-ਧਰਤੀ ਦੀ ਸਲਾਹਤਮਕ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮੰਗਦੇ ਹਨ। ਵਾਯੂ, ਸੋਮ (ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ), ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ (ਸਭ ਸੈਨਾ ਦੇ ਆਗੂ), ਅਤੇ ਆਦਿਤਿਆ—ਇਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਖੈਰੀਅਤ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦਿਲੋਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅੱਜ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਅਗਨਿ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਪੂਰਵਜ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰਨ ਅਤੇ ਭਲਾਈ ਦੇਣ। ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ, ਰਸਤੇ ਦੀ ਦਇਆਲੂ ਦੇਵੀ, ਇੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਅਗਨਿ, ਅਤੇ ਅਦਿਤੀ—ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉਹ ਖੈਰ-ਖ਼ੈਰੀ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਦਾ ਖੈਰ-ਅਮਨ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਤੁਰਣ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਵਾਪਸ ਆਉਣ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਰਹਿਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਆਵਾਸ਼ਵ ਨੇ ਵੀ ਹੌਂਸਲੇ ਨਾਲ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਗੁਣ ਗਾਇਨ ਕੀਤੇ। ਮਰੁਤਾਂ ਉਹ ਹਨ ਜੋ ਸੱਚੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਦਕਾ ਯੋਗ ਹਨ। ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਤਾਕਤਵਰ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਤੇਜ਼ ਹਨ, ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਬਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਰਾਤਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਅੱਗੇ ਨਿਕਲ ਜਾਣ ਵਾਲੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੋਵਾਂ ‘ਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ। ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਸੇਨਾ ਦੀ ਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਹਾਨ, ਦਾਨੀ, ਅਟੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਯਜਨ ਕਰਨਾ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ, ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ ਵਾਲੇ ਮਰੁਤਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਰਛੀਆਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਬਿਜਲੀ ਦੀਆਂ ਚਮਕਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਜਣਨ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਧੇਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਥਾਵਾਂ ‘ਤੇ ਜਾਂ ਮਹਾਨ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ, ਜੋ ਸੱਚੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਥ ਆਪਣੇ ਆਪ ਜੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰੁਸ਼ਣੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਉਨ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਭੇਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਮੁੱਖ ਰਸਤੇ, ਪਾਸੇ ਦੇ ਰਸਤੇ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਰਾਹਾਂ, ਕਿਨਾਰੇ ਦੇ ਰਸਤੇ—ਇਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਰਾਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਯਜਨ ਦਾ ਵਿਸਥਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਮਨੁੱਖਾਂ, ਫੌਜਾਂ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਪਰਾਂ ਨਾਲ। ਕੂਭਨੀਆਂ, ਜੋ ਸਰੋਤ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਰਗੀਆਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਨਾਚਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਮਾਵਾਂ ਹਨ, ਕੁਝ ਚਮਕਦਾਰ ਹਨ। ਉਹ ਜੋ ਉੱਚੇ, ਤਿੱਖੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਅਤੇ ਰਚਨਾਤਮਕ ਹਨ—ਉਹ ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਨਾਲ ਆਦਰ ਕਰੀਏ। ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਵੱਲ ਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਿਤ੍ਰ ਕਿਸੇ ਇਸਤਰੀ ਲਈ ਦਿਆਲੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸੋਚਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਸਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਦਾਨ ਲੈਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੋਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਵਾਂਗ, ਆਦਰ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰਿੰਗਾਰ ਨਾਲ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਉੱਚ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪૃਸ਼ਣੀ ਨੂੰ ਮਾਂ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਗਿਆਨੀ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਪਿਤਾ, ਮਹਾਨ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਸੱਤ-ਸੱਤ ਦਾਤਾ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਸੌ-ਸੌ ਦਿੱਤੇ; ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਥੱਲੇ, ਮੈਂ ਗਾਵਾਂ ਦਾ ਇਨਾਮ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਉਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ ਇਨਾਮ। ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਮਰੁਤਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ? ਕੌਣ ਉਹ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ‘ਚ ਪਸੰਦ ਕੀਤਾ? ਕੌਣ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਿਆ? ਕੌਣ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ‘ਚ ਖੜੇ ਸਨ? ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਉਹ ਕਿਸ ਲਈ ਵਗਦੇ ਹਨ—ਸੁਦਾਸ ਲਈ, ਯਜਨ ਅਤੇ ਵਰਖਾ ਦੇ ਨਾਲ? ਉਹ ਆਏ ਹਨ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇਜ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ; ਮਹਾਨ, ਨੌਜਵਾਨ, ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਪੁਰਸ਼ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੋਹਣੇ, ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਚਮਕਦੇ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਅਤੇ ਬਰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਹਨ; ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਮੈਦਾਨਾਂ ‘ਚ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ। ਮੈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਰਥ, ਹੇ ਮਰੁਤੋ, ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਦਾਤਾ ਹਨ; ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵਰਖਾ ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵਗਦੀ ਹੈ। ਦਾਨੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪੂਜਾਰੀ ਲਈ ਅਸਮਾਨੀ ਪਾਤਰ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਪਰਜਨਯਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਵਰਖਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦਰਿਆ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਝੱਗ ਨਾਲ ਵਗਦੇ ਹਨ, ਧੂੜ ਉੱਡਦੀ ਹੈ, ਗਾਂ ਵਾਂਗ; ਰਸਤੇ ‘ਤੇ ਘੋੜੇ ਛੱਡੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਮਰੁਤੋ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ, ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਓ; ਦੂਰ ਨਾ ਰਹੋ। ਰਸਾ, ਅਨਿਤਭਾ, ਕੂਭਾ, ਕਰਮੂ ਜਾਂ ਸਿੰਧੂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਾਂ ਰੋਕਣ; ਸਰਯੂ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਵੀ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਬਣੇ; ਤੁਹਾਡੀ ਮਿਹਰ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇ। ਤੁਹਾਡੀ ਉਹ ਟੋਲੀ, ਰਥਾਂ ਵਾਲੀ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਫੌਜ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਨਵੀਂ; ਵਰਖਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਪਿਛੋਂ, ਟੋਲੀ ਦੇ ਪਿਛੋਂ, ਚੰਗੀ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਪਾਲਣਾ ਕਰੀਏ। ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਲਈ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਜਾਤੀ ਦੇ, ਯਜਨ ਯੋਗ ਹੋ, ਨਿਕਲੇ ਹੋ? ਇਸ ਰਸਤੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਰੁਤੋ। ਜਿਸ ਰਸਤੇ ਤੁਸੀਂ ਅਨਾਜ ਤੇ ਬੀਜ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਘਟਦੇ ਨਹੀਂ, ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ; ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਦਿਓ ਜੋ ਅਸੀਂ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ, ਪੂਰਨ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ। ਅਸੀਂ ਡੂੰਘਾ ਪਾਰ ਕਰੀਏ, ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਹਾਨੀ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ; ਵਰਖਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਰੁਤੋ, ਸਾਨੂੰ ਚੰਗਿਆਈ ਮਿਲੇ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਹੇ ਮਰੁਤੋ, ਸਚਮੁੱਚ ਧਨਵਾਨ, ਸਚਮੁੱਚ ਵੀਰ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਤੁਸੀਂ ਰਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਅਸੀਂ ਵੀ ਉਹੋ ਜਿਹੇ ਹੋਈਏ, ਤੁਹਾਡੀ ਸਾਂਭ ਹੇਠਾਂ। ਦਾਨੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰੋ; ਜਿਵੇਂ ਜੰਗ ਦੇ ਘੋੜੇ ਤਾਜ਼ਾ ਘਾਹ ਵੱਲ ਦੌੜਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਦੇ ਕੇ ਬੁਲਾਓ, ਚਾਹਵਾਨਾਂ ਲਈ ਗੀਤ ਗਾਓ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਜਮਾਨ, ਰਿਸ਼ੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਭਗਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਂਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਅਤੇ ਰਖਿਆ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾ ਕਿ ਸਦਾ ਸੁਖ-ਸ਼ਾਂਤੀ, ਵਰਖਾ, ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਮਿਲਦੀ ਰਹੇ।