ਜਿਥੇ ਅੱਗ ਪ੍ਰਜਲਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿੱਚ ਚਲਾਊ ਮਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਥਾਵਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀਰਤਾ ਵਾਲਾ ਘਰਾਣਾ ਖਿੜਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਮਨੁੱਖ ਲਾਭ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅੱਗ—ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਦਿਵਿਆ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਹੈ, ਰਥਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਕਿਰਪਾ ਅਤੇ ਧਨ ਦਾ ਦਾਤਾ। ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਅਤੇ ਸੁਖ ਲਈ, ਇਸ ਦੇ ਉਪਕਾਰਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਦੇਵੀ ਅੱਗ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਨਚੋੜੇ ਹੋਏ ਸੋਮ ਰਸ ਦੇ ਪਾਨ ਲਈ ਆ। ਤੂੰ, ਜੋ ਸੱਚੀ ਸੂਝ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਥਾਮ ਕੇ, ਇਸ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਸੋਮ ਪੀ। ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋਏ ਹੋਏ, ਪ੍ਰੇਰਣਾਦਾਤਾ, ਉਹ ਜੋ ਸਵੇਰੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਸੋਮ ਪਾਨ ਲਈ ਆ। ਇਹ ਸੋਮ, ਜੋ ਪਿਆਲੇ ਵਿੱਚ ਨਚੋੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਬੇਹਿਸਾਬ ਵੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਇਹ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਵਾਯੂ, ਤੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਆ, ਨਚੋੜੇ ਹੋਏ ਸੋਮ ਦਾ ਪਾਨ ਕਰ, ਇਨਾਮ ਲਈ ਆ। ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਵਾਯੂ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇਸ ਸੋਮ ਪਾਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਇਨਾਮ ਲਈ ਆਓ। ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਵਾਯੂ ਲਈ ਜੋ ਸੋਮ ਨਚੋੜਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਦਹੀਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਨੀਚਲੇ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਵੱਗਦਾ ਹੈ, ਇਨਾਮ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਅਸ਼ਵਿਨੀਆਂ ਅਤੇ ਉਸ਼ਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਆ, ਅਤਰੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਚੋੜੇ ਹੋਏ ਹਵਨ ਲਈ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਾਸਤੇ। ਮਿਤ੍ਰਾ ਅਤੇ ਵਰੁਣ, ਸੋਮ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਆ, ਅਤਰੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਚੋੜੇ ਹੋਏ ਹਵਨ ਲਈ। ਆਦਿਤਿਆਂ, ਵਸਵਾਂ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਵਾਯੂ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਆ, ਅਤਰੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਚੋੜੇ ਹੋਏ ਹਵਨ ਲਈ। ਭਾਗ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਸਾਨੂੰ ਸੁਖ-ਸਮਰਿੱਧੀ ਦੇਣ; ਮਾਤਾ ਅਦਿਤੀ, ਜੋ ਨਿਰਵਿਘਨ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਵੇ; ਪੂਸ਼ਣ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਵੇ; ਅਕਾਸ਼-ਧਰਤੀ, ਚੰਗੀ ਸਲਾਹ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਸਾਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਣ। ਸੁਖ ਲਈ ਅਸੀਂ ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ, ਸੋਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਸੈਨਾ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ; ਆਦਿਤਿਆ ਸਾਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਣ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਣ, ਅਗਨੀ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਲਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਵੇ; ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਪਿਤਰ ਸਾਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਣ; ਰੁਦ੍ਰ ਸਾਨੂੰ ਬੁਰਾਈ ਤੋਂ ਬਚਾ ਕੇ ਸੁਖ ਦੇਵੇ। ਮਿਤ੍ਰਾ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਸਾਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਣ; ਮਾਰਗ ਦੀ ਦਾਤਾ ਦੇਵੀ ਸਾਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਵੇ; ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਸਾਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਣ; ਅਦਿਤੀ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇ। ਅਸੀਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁਖ ਵਾਲੇ ਮਾਰਗ ਤੇ ਚੱਲੀਏ; ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਵਾਪਸ ਆਈਏ, ਜਾਣ ਕੇ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਫਿਰ ਮਿਲੀਏ। ਸ਼ਿਆਵਾਸ਼ਵ, ਤੂੰ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਨਿਸ਼ਛਲ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਗੀਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰ। ਮਰੁਤ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਦਲੇਰ ਤੇ ਸੱਚੇ ਮਿੱਤਰ ਹਨ; ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੁਰਾਈ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਤੇਜ਼ ਹਨ, ਵਗਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਰਾਤਾਂ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਆਓ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਕਰੀਏ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਸਦੀ-ਸਦੀ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਹ ਉੱਚੇ, ਦਾਨੀ, ਅਟੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹਨ—ਯੋਗ ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਯਜਨਾ ਦਿਓ। ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਉੱਚੇ ਮਰੁਤਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਾਲੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬਿਜਲੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਜਿਵੇਂ ਜਣਨ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਤੇ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਹੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜੋ ਧਰਤੀ ਤੇ ਵਧੇਰੇ ਹੋਏ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੰਤਰਾਲ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਇਕੱਠ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਮਹਾਨ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਵਾਸ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ, ਜੋ ਸਿਫ਼ਤਯੋਗ ਅਤੇ ਅਸਲ ਤਾਕਤ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਥ ਆਪਣੇ ਆਪ ਜੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰੁਸ਼ਣੀ ਦਰਿਆ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਉਨ ਵਾਲੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਭੇਦ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੁੱਖ ਮਾਰਗ, ਪਾਸੇ ਵਾਲੇ ਰਸਤੇ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਰਾਹ, ਪਾਸੇ ਦੀਆਂ ਪਗਡੰਡੀਆਂ—ਇਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਨਾਂ, ਮੇਰੀ ਯਜਨਾ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ, ਫਿਰ ਸੈਨਾਵਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਪਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਕੁਭਨੀਆਂ, ਸਰੋਤ ਉੱਤੇ ਵਗਦੀਆਂ, ਨੱਚਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ; ਕੁਝ ਮਾਵਾਂ ਹਨ, ਕੁਝ ਚਮਕਦੀਆਂ ਦਿਸਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਉੱਚੇ, ਨੁਕੀਲੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਤੇ ਰਚਨਾਤਮਕ ਹਨ—ਉਸ ਮਰੁਤ ਟੋਲੀ ਨੂੰ, ਹੇ ਦ੍ਰਸ਼ਟਾ, ਚੰਗੀ ਸਿਫ਼ਤ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰੋ। ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਮਰੁਤ ਟੋਲੀ ਵੱਲ ਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਿਤ੍ਰਾ ਔਰਤ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ, ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸੋਚਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੇ, ਉੱਪਹਾਰ ਲੈਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲ ਵਧੀਏ, ਜਿਵੇਂ ਘਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ; ਦਾਨੀ, ਸਾਵਧਾਨ, ਉੱਚੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਸਿਫ਼ਤ ਅਤੇ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਉੱਚੇ, ਮੇਰੇ ਸਾਕ, ਗਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਿਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਮਾਂ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ, ਜ਼ਹੀਨ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਪਿਤਾ, ਮਹਾਨ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਸੱਤ ਸਾਡੇ ਲਈ, ਸੱਤ ਦਾਤਾ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਸੌ ਦਿੱਤੇ; ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਮਸ਼ਹੂਰ ਥਾਂ, ਹੇਠਾਂ ਮੈਂ ਗਾਵਾਂ ਦਾ ਇਨਾਮ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਉੱਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ ਇਨਾਮ। ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਜਨਮ, ਕੌਣ ਪੁਰਾਤਨ ਸਮੇਂ ਮਰੁਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪਸੰਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ? ਕੌਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਦਾ ਸੀ? ਕੌਣ ਸੁਣਦਾ ਸੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ 'ਚ ਖੜੇ ਹੁੰਦੇ? ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਜਾਂਦੇ? ਕਿਸ ਲਈ ਉਹ ਵਗਦੇ, ਸੁਦਾਸ ਲਈ, ਹਵਨ ਤੇ ਮੀਂਹ ਨਾਲ? ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਆਏ ਹਨ, ਚਮਕਦਾਰ ਜਸ਼ਨ ਵਿੱਚ; ਉੱਚ, ਨੌਜਵਾਨ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਮਨੁੱਖ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਜਾਏ ਹੋਏ, ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਚਮਕਦੇ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ; ਰਥਾਂ ਤੇ ਮੈਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ। ਤੁਾਡੇ ਰਥ, ਹੇ ਮਰੁਤੋ, ਮੈਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੱਖੇ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਨ ਕਰਦੇ; ਮੀਂਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਧਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਦਾਨੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਉਪਾਸਕ ਲਈ ਅਕਾਸ਼ੀ ਪਾਤਰ ਉਡੇਲ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਪਰਜਨਯਾ ਨੂੰ ਛੱਡਦੇ ਹਨ, ਮੀਂਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਮੈਦਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਫੈਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।