ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ, ਸਵੇਰ ਦੀ ਮਾਂ, ਮਹਾਨ ਜਣਨੀ, ਆਪਣੇ ਧੀ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਧੀ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਵਾਲੀ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਵਿੱਚ ਸੱਦਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਦੋਵਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਨੰਤ ਰਸਤੇ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ ਹੋਏ ਇਕੱਠੇ ਲੰਘਦੇ ਹਨ। ਇਕ ਬਲਵਾਨ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗਾ, ਲਾਲੀਮਾਵਾਂ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਪੁਰਾਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖਿਆ ਗਇਆ, ਚਿੱਟਾ-ਚਿੱਟਾ ਪੱਥਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਫੈਲਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਰ ਇਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦਸ ਇਸ ਦੇ ਅੰਕੁਰ ਨੂੰ ਚਲਣ ਲਈ ਪਾਲਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਉੱਚੀਆਂ ਗਾਵਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਕੋਨੇ-ਕੋਨੇ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਰੂਪ, ਇਹ ਨਿਵਾਸ, ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਦਰਿਆ, ਪਾਣੀਆਂ, ਠਹਿਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਦੋ ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮਾਂ ਨੂੰ ਥਾਮਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਇੱਥੇ ਜਨਮੇ ਹਨ, ਜੁੜਵਾਂ, ਆਪਣੇ ਸੰਗੀਆਂ ਨਾਲ। ਪਾਣੀਆਂ, ਮਾਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਕੱਪੜੇ ਬੁਣਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਉਸ ਵਾਸਤੇ ਫੈਲਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਮਹਾਨ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਵਿਆਹਤੀਆਂ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਤੁਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ, ਅੱਗਨੀ, ਇਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਹੋਵੇ। ਅਸੀਂ ਡੂੰਘਾਈ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਅਧਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ, ਮਹਾਨ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰੀਏ, ਜਿਸ ਦੀ ਇਹ ਸੀਟ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਉਸ ਪਿਆਰੇ ਨਿਵਾਸ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ, ਸੁ-ਜੋਤਿਸ, ਮਹਾਨ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਖੇਤਰ ਤੋਂ, ਅਦਭੁਤ ਇੱਕ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਚੁਣ ਕੇ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਹਾਂਵੀਰ, ਆਮ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਪਾਣੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੋਰ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਦਿਵਿਆ ਜਨ ਪਹਿਲਿਆਂ ਨਾਲ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਅਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਿਜਲੀ ਨੂੰ ਵੱਜਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਦਭੁਤ ਇੱਕ। ਚਾਹੇ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੌ ਵੀ ਚਲਣ, ਮਿਲ ਕੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦਾ ਰਸਤਾ, ਕੁਹਾੜੀ ਦੀ ਧਾਰ ਵਾਂਗ, ਵੈਰੀ ਵਲ ਮੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਰੂਪ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਸਾਥੀ ਨਾਲ ਧਨ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਵਾਲੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਚਾਰ-ਮੁਖੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਸੋਹਣੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਦੋਂ ਵਰੁਣ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਭਗਾ ਅਤੇ ਸਵਿਤਾ ਇਨਾਮ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਦੇਵਤਾ ਸਵਿਤਾ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਭਗਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਧਨ-ਪਦਾਰਥ ਵੰਡਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ, ਦਾਤਾ ਪੁਰਸ਼ੋ, ਸਾਡੇ ਵਲ ਮੋੜੋ; ਹਰ ਰੋਜ਼, ਅਸ਼ਵਿਨ, ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ। ਮਹਾਨ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਸਵਿਤਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕਰੋ। ਆਦਰ ਅਤੇ ਸਮਝ ਨਾਲ, ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੋ, ਜੋ ਮੁੱਖ ਹੈ, ਜੋ ਧਨ-ਪਦਾਰਥ ਵੰਡਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਪੂਸ਼ਣ, ਭਗਾ, ਅਦਿਤੀ, ਵਸਤ, ਅਤੇ ਉਸ਼ਾ ਇੱਛਿਤ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਇੰਦਰ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਵਰੁਣ, ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਅੱਗਨੀ—ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਦਿਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਸਵਿਤਾ, ਜੋ ਹਾਨੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇ; ਦਰਿਆ, ਵਗਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣਾ ਰਸਤਾ ਪੂਰਾ ਕਰਨ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ, ਯਜਨ ਦੇ ਪੁਜਾਰੀ ਵਾਂਗ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਧਨ ਅਤੇ ਇਨਾਮਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਬਣੀਏ। ਜੋ ਵੱਸੂਆਂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦੂਰਲੇ ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਭਜਨ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਵਧੀਆ ਰਸਤਾ ਦਿਓ; ਅਸਮਾਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਰਹੀਏ। ਹਰ ਮਾਨਵ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਲੱਭੇ; ਹਰ ਕੋਈ ਧਨ, ਮਹਿਮਾ, ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇ। ਹੇ ਦਿਵਿਆ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹੋ—ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਨ ਵਿੱਚ ਭਾਗੀ ਹੋਈਏ, ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲੀਏ ਜੋ ਸੱਚੇ ਤੌਰ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਅਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਦੇਵੇ; ਉਹ ਸਾਡੀ ਵੈਰਤਾ ਅਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇ। ਜਿੱਥੇ ਅੱਗ ਜਲਦੀ ਹੈ, ਪਸ਼ੂ ਖੁਰਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦੌੜਦੇ ਹਨ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਪਰਿਵਾਰ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਲਾਭ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਦਿਵਿਆ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਹੈ, ਰਥ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਅਤੇ ਧਨ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ; ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਭਲਾਈ ਲਈ, ਉਸ ਦੇ ਦਾਨਾਂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰੀਏ, ਅਸੀਂ ਦੇਵਤੇ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰੀਏ। ਹੇ ਅੱਗਨੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨਾਲ ਆ, ਨਿਚੋੜੇ ਹੋਏ ਸੋਮਾ ਦੇ ਪਾਨ ਲਈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਭੇਟ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਆ। ਤੂੰ ਜੋ ਸੱਚਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਆ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਥਾਮ ਕੇ, ਯਜਨਾ ਉੱਤੇ; ਅੱਗਨੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਪੀ। ਹੇ ਪ੍ਰੇਰਿਤ, ਪ੍ਰੇਰਿਤਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਸਵੇਰੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਆ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਸੋਮਾ ਪਾਨ ਲਈ ਆ। ਇਹ ਸੋਮਾ, ਪਿਆਲੇ ਵਿੱਚ ਨਿਚੋੜਿਆ ਗਿਆ, ਬੇਅੰਤ ਵਗਦਾ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਵਾਯੂ, ਪਾਨ ਲਈ ਆ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ; ਨਿਚੋੜੇ ਹੋਏ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਪੀ, ਇਨਾਮ ਲਈ ਆ। ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਵਾਯੂ, ਤੁਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਿਚੋੜੇ ਹੋਏ ਸੋਮਿਆਂ ਦੇ ਪਾਨ ਯੋਗ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ, ਦਾਗ ਰਹਿਤ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਇਨਾਮ ਲਈ ਆਓ। ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਵਾਯੂ ਲਈ ਨਿਚੋੜੇ ਸੋਮੇ, ਦਹੀਂ ਨਾਲ, ਦਰਿਆ ਵਾਂਗ ਹੇਠਾਂ ਵਗਦੇ ਹਨ, ਇਨਾਮ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਅਸ਼ਵਿਨ ਅਤੇ ਉਸ਼ਾ ਨਾਲ, ਅੱਗਨੀ, ਆ, ਅਤ੍ਰਿ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿਚੋੜੀ ਭੇਟ ਲਈ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਲਈ। ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ, ਸੋਮਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੁ ਨਾਲ, ਅੱਗਨੀ, ਆ, ਅਤ੍ਰਿ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿਚੋੜੀ ਭੇਟ ਲਈ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਲਈ। ਆਦਿਤਿਆਂ, ਵੱਸੂਆਂ, ਇੰਦਰ, ਅਤੇ ਵਾਯੂ ਨਾਲ, ਅੱਗਨੀ, ਆ, ਅਤ੍ਰਿ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿਚੋੜੀ ਭੇਟ ਲਈ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਲਈ। ਭਗਾ, ਅਸ਼ਵਿਨ, ਸਾਨੂੰ ਭਲਾਈ ਦੇਣ; ਅਦਿਤੀ, ਹਾਨੀ ਰਹਿਤ, ਸਾਨੂੰ ਭਲਾਈ ਦੇਵੇ; ਪੂਸ਼ਣ, ਮਹਾਨ, ਸਾਨੂੰ ਭਲਾਈ ਬਖ਼ਸ਼ੇ; ਅਸਮਾਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ, ਚੰਗੀ ਸਲਾਹ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਭਲਾਈ ਦੇਣ। ਭਲਾਈ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੀਏ; ਭਲਾਈ ਲਈ, ਸੋਮਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਾਜਾ; ਭਲਾਈ ਲਈ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਸਭ ਸੈਨਾ ਦੇ ਮਾਲਕ; ਆਦਿਤਿਆ ਸਾਨੂੰ ਭਲਾਈ ਦੇਣ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਭਲਾਈ ਦੇਣ; ਅੱਗਨੀ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਮੰਗਲਕਾਰੀ, ਸਾਨੂੰ ਭਲਾਈ ਦੇਵੇ; ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਪਿਤਰ ਸਾਨੂੰ ਭਲਾਈ ਦੇਣ; ਰੁਦ੍ਰ ਸਾਨੂੰ ਹਾਨੀ ਤੋਂ ਬਚਾਵੇ। ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਸਾਨੂੰ ਭਲਾਈ ਦੇਣ; ਰਸਤੇ ਦੀ ਦਾਤਾ ਦੇਵੀ ਸਾਨੂੰ ਭਲਾਈ ਦੇਵੇ; ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਅੱਗਨੀ ਸਾਨੂੰ ਭਲਾਈ ਦੇਣ; ਹੇ ਅਦਿਤੀ, ਸਾਨੂੰ ਭਲਾਈ ਦੇ। ਅਸੀਂ ਭਲਾਈ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਤੁਰੀਏ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ; ਅਸੀਂ ਵਾਪਸ ਆਈਏ, ਅਣਹਾਨੀ ਹੋਏ, ਜਾਣ ਕੇ ਤੇ ਮੁੜ ਦੇ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਈਏ। ਹੇ ਸ਼ਿਆਵਾਸ਼ਵ, ਸਾਹਸ ਨਾਲ, ਭਜਨ ਨਾਲ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰ, ਜੋ ਸੱਚੀ ਭੇਟ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ। ਉਹ ਦੋਸਤ ਹਨ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਬਹਾਦੁਰ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਾਨੀ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਤੇਜ਼ ਹਨ, ਵਗਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਸਮਾਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਲੱਭਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਵਿਰਲਾ ਚੱਕਰ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਵਾਂਗ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।