ਅਗਨੀ ਸਦਾ ਜਾਗਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਸਾਰੇ ਭਜਨ, ਸਾਰੇ ਗੀਤ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਚਾਂਟਾਂ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਅਗਨੀ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੋਮਾ ਵੀ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਮਿੱਤਰ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ।" ਸਵੇਰ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਤੂੰ ਉੱਚੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿਚ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਆੜਾਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਸੂਰਜ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਸਮਝਦਾਰ ਮਾਂ, ਰਸਤਾ ਜਾਣ ਕੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਨਦੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਸਮਾਨ ਮਜ਼ਬੂਤ ਥੰਮ ਵਾਂਗ ਖਲੋਤਾ ਹੈ। ਇਸ ਭਜਨ ਲਈ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਮਹਾਨ ਪੁਰਖਿਆਂ ਦੀ ਪੁਰਾਤਨ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਲਈ, ਪਹਾੜ ਖੁਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਸਮਾਨ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਗੂੰਜ ਉਠਦੀ ਹੈ। ਚੰਗੇ ਬੋਲਾਂ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵਾਣੀਆਂ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ। ਗਿਆਨਵਾਨ, ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬਣੀਏ, ਸਾਰੀ ਬੁਰਾਈ ਦੂਰ ਕਰੀਏ, ਮਹਾਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ। ਨਫ਼ਰਤ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੀਏ, ਉਸਨੂੰ ਸਾੜ ਦਈਏ, ਅਤੇ ਯਜਮਾਨ ਵੱਲ ਵਧੀਏ। ਆਓ, ਦੋਸਤੋ, ਉਹ ਸੋਚ ਬਣਾਈਏ ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਮਾਂ ਨੇ ਗਾਈਆਂ ਦਾ ਸਥਾਨ ਲੱਭਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਨੂ ਨੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ, ਅਤੇ ਵਪਾਰੀ ਨੇ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਲੱਭਿਆ। ਇੱਥੇ, ਨੌ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ, ਨਵਗਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਵਡਾਈ ਕੀਤੀ। ਸਰਮਾ ਨੇ ਸੱਚ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਕੇ ਗਾਈਆਂ ਲੱਭ ਲਿਆ। ਅੰਗੀਰਸਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸੱਚੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ। ਜਦੋਂ ਅੰਗੀਰਸ ਗਾਈਆਂ ਨਾਲ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸਦੀ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਚਮਕ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਰੋਤ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਆਸਨ 'ਚ ਹੈ; ਸਰਮਾ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਗਾਈਆਂ ਲੱਭਦੀ ਹੈ। ਸੂਰਜ, ਆਪਣੇ ਸੱਤ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਲੰਮਾ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਨਿਕਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਤਿੱਖੀ ਬਾਜ਼ ਸਿੱਧਾ ਉੱਡਦੀ ਹੈ, ਨੌਜਵਾਨ ਸਿਆਣਾ ਗਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਹਰੇ ਪਿੱਠ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ ਜੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਚਟਕਦਾਰ ਰੰਗ ਵਿੱਚ। ਗਿਆਨਵਾਨ, ਜਿਵੇਂ ਜਹਾਜ਼ ਪਾਣੀ ਤੇ ਤੈਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਸੁਣਨ ਵਾਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਨੇੜੇ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੈਂ ਸੋਚ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ, ਜੋ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਨਵਗਵਾਂ ਨੇ ਦਸ ਮਹੀਨੇ ਪੂਰੇ ਕੀਤੇ। ਇਸ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਰੱਬ ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇਣ, ਇਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਦੁੱਖ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਈਏ। ਜਿਵੇਂ ਸਮਝਦਾਰ ਘੋੜਾ, ਜੋ ਅਣਜੋਤਾ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਆਪ ਜੁਆ ਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਆਸਾਨ ਤੇ ਮਦਦਗਾਰ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਨਾ ਖੋਲ੍ਹਦਾ, ਨਾ ਬੰਨ੍ਹਦਾ, ਪਰ ਰਸਤਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਆਗੂ ਉਸਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਗਨੀ, ਇੰਦਰ, ਵਰੁਣ, ਮਿਤ੍ਰ, ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਮਾਰੁਤ, ਵਿਸ਼ਣੂ, ਦੋਵੇਂ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਰੁਦ੍ਰ, ਦੇਵੀਆਂ, ਪੂਸ਼ਣ, ਭਗ, ਸਰਸਵਤੀ—ਸਭ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ। ਇੰਦਰ ਤੇ ਅਗਨੀ, ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ, ਅਦਿਤੀ, ਸੂਰਜ, ਧਰਤੀ, ਆਸਮਾਨ, ਮਾਰੁਤ, ਪਹਾੜ, ਪਾਣੀ—ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਪੂਸ਼ਣ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਭਗ ਤੇ ਸਵਿਤਾ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਵਿਸ਼ਣੂ, ਵਾਤਾ, ਸੋਮਾ, ਰਿਭੂ, ਅਸ਼ਵਿਨ, ਤਵਸ਼ਤਰ, ਵਿਭਵਨ—ਸਭ ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ। ਮਾਰੁਤਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵੇ, ਆਦਰਯੋਗ ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਹ ਉੱਤੇ ਆ ਬੈਠੇ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਪੂਸ਼ਣ, ਯਮ, ਵਰੁਣ, ਮਿਤ੍ਰ, ਅਰਯਮਨ ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇਣ। ਉਹ ਪਹਾੜ, ਦਇਆਲੂ ਤੇ ਖੁਸ਼ਦਿਲ, ਅਤੇ ਨਦੀਆਂ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ, ਸਾਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇਣ। ਭਗ, ਵੰਡਣ ਵਾਲਾ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਮਦਦ ਨਾਲ ਆਵੇ। ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਦਿਤੀ ਮੇਰੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਪਤਨੀਆਂ ਸਾਨੂੰ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਦੇਣ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਜਿੱਤ ਦਿਵਾਉਣ। ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪਾਣੀਆਂ ਉੱਤੇ ਸ਼ਾਸਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਦਇਆਲੂ ਦੇਵੀਆਂ ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇਣ। ਦੇਵੀਆਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਹਨ—ਇੰਦਰਾਣੀ, ਅਗਨਾਈ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਰਾਕ—ਸਾਨੂੰ ਮਿਲਣ। ਦੋ ਜਹਾਨਾਂ ਦੀ ਵਰੁਣਾਣੀ ਸੁਣੇ, ਨਿਆਂ ਦੀ ਮਾਵਾਂ, ਦੇਵੀਆਂ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਣ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ, ਆਸਮਾਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ, ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਮਾਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਨੌਜਵਾਨ, ਸੋਚ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ ਸੱਦੀ ਹੈ। ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲਦੀਆਂ, ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਤਹੀਣ ਰਸਤੇ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਇਕੱਠੇ ਤੈਅ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਾਂਡ, ਸਮੁੰਦਰ, ਲਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਪੁਰਾਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖਿਆ ਪਤ्थਰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਰ ਉਸਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਦਸ ਗਰਭ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਣ ਲਈ ਪਾਲਦੇ ਹਨ। ਉਸਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀਆਂ ਗਾਵਾਂ ਤਿੰਨ ਹਨ; ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਆਸਮਾਨ ਦੇ ਕੋਨੇ 'ਚ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਰੂਪ, ਇਹ ਥਾਂ, ਲੋਕ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਨਦੀਆਂ, ਪਾਣੀਆਂ, ਠਹਿਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਦੋ ਮਾਂ ਨੂੰ ਝੱਲਦੀਆਂ, ਹੋਰ ਇੱਥੇ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਜੁੜਵੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਨਾਲ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਉਸ ਲਈ ਫੈਲਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਵਾਂ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਕਪੜੇ ਬੁਣਦੀਆਂ ਹਨ। ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਇੱਕੱਠੇ ਹੋਣ ਦੀ ਥਾਂ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਵਿਆਹਤੀਆਂ ਆਸਮਾਨ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ, ਅਗਨੀ, ਇਹ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੋਵੇ। ਅਸੀਂ ਡੂੰਘਾਈ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਆਸਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ। ਮਹਾਨ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਨਮਨ, ਉਸਦੇ ਆਸਨ ਲਈ। ਉਹ ਪਿਆਰੇ ਆਸਰੇ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ, ਆਤਮ-ਚਮਕਦਾਰ, ਮਹਾਨ, ਉਥੇ ਸਾਡਾ ਮਨ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਆਸਮਾਨ ਦੇ ਕੋਨੇ ਤੋਂ ਅਦਭੁਤ ਪਾਣੀਆਂ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਚੁਣ ਕੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਸਤਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਆਮ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ। ਪਾਣੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਹੋਰ ਵੱਡ ਗਈਆਂ; ਦਿਵ੍ਯ ਲੋਕ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪੱਥਰਾਂ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹਥਿਆਰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਅਦਭੁਤ। ਚਾਹੇ ਉਸਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੌ ਦਿਨ ਚੱਲਣ, ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਗੁੰਮਦੇ ਹਨ। ਉਸਦਾ ਰਸਤਾ, ਕੁਹਾੜੀ ਦੀ ਧਾਰ ਵਾਂਗ, ਵੈਰੀ ਵੱਲ ਮੁੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਜ਼ਾਹਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਸਾਥੀ ਨਾਲ, ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਯਜਮਾਨ ਦੇ ਘਰ ਰੱਖੇ। ਚਾਰ-ਚਿਹਰਾ ਜ਼ੁਬਾਨ ਨਾਲ, ਸੋਹਣੇ ਅੰਗ ਨਾਲ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਵਰੁਣ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਉਸਦੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਭਗ ਤੇ ਸਵਿਤਾ ਇਨਾਮ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸਵਿਤਾ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਭਗ ਨੂੰ, ਜੋ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਤੇ ਧਨ ਵੰਡਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ, ਦਾਤਾ, ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਵਧੋ; ਦਿਨ-ਬ-ਦਿਨ, ਅਸ਼ਵਿਨ, ਦੋਸਤੀ ਨਾਲ। ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦਾ ਰਸਤਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਵਿਤਾ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕਰੋ। ਆਦਰ ਨਾਲ, ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਕੋਲ ਜਾਓ, ਜੋ ਮੁੱਖ ਹੈ, ਜੋ ਧਨ ਤੇ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਵੰਡਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਦਾਤ ਨਾਲ, ਪੂਸ਼ਣ, ਭਗ, ਅਦਿਤੀ, ਵਸਤ, ਉਸ਼ਾ ਇੱਛਿਤ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਇੰਦਰ, ਵਿਸ਼ਣੂ, ਵਰੁਣ, ਮਿਤ੍ਰ, ਅਗਨੀ—ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਦਿਨ ਸੁਭ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਸਵਿਤਾ, ਜੋ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇ; ਨਦੀਆਂ, ਵਗਦੀਆਂ, ਆਪਣਾ ਰਸਤਾ ਲੈਣ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਰਿਤੀ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਵਾਂਗ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਧਨ ਤੇ ਇਨਾਮ ਦੇ ਮਾਲਕ ਬਣੀਏ। ਜੋ ਵਾਸੂਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਰਸਤਾ ਮਿਲੇ; ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਰਹੀਏ। ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰੱਬੀ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਬਣੇ; ਹਰ ਕੋਈ ਧਨ, ਮਾਣ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲੱਭੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ, ਹੇ ਰੱਬੀ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ, ਇੱਥੇ ਲੈ ਆਉਂਦਾ, ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਨ ਵਿੱਚ ਸਾਂਝੀ ਬਣੀਏ, ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਲੋਕਾਂ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਤੇ ਪਤਨੀ ਵਿੱਚ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਦੇਵੇ; ਸਾਰੇ ਵੈਰ ਤੇ ਵੈਰੀ ਰਾਹਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੱਬੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਸਤੇ ਸਦਾ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਆਸਰੇ, ਦਾਤ, ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।