ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਉੱਚ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਸੁੰਦਰ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵਾਲੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਹਸਤੀਆਂ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਿੱਧੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਵਧਦੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਜੀਉਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਛਾਂ ਨਾਲ ਤੇਜ ਧਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਵਿਆਪਕ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ, ਅਤਿ-ਵੀਰਤਾ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਤਾਕਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਹਿਲਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਸੂਰਜ, ਰਿਸ਼ੀ ਹੈ। ਉਹ ਘਰ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਦੌਲਤ ਵਾਲਾ ਆਸਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਵੱਡਾ, ਯਜਨਾ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲੈ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਚੰਗਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਖੜਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਰਪਣ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਫੇਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਹ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ, ਅੱਗ ਦੀ ਲੌ ਜ਼ਰਾ ਕੰਬਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਵਿਚਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਹ, ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਪਾਸਕ ਲਈ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਸਾਥੀ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਬੱਚੇ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ, ਆਓ ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਇਨਾਮ, ਮਹਾ-ਦੌਲਤ, ਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨਾਂ ਲਈ ਭਰ ਲਵਾਂ। ਉਹ ਅਜਗਰ, ਮਾਂ, ਖੁਸ਼ੀ, ਸਭ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਪੂਜਾ-ਯੋਗ, ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਹਰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿੰਗ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਵਹਿੰਦੇ ਪਾਨੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਨੀ, ਉਪਾਸਕ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਬਹੁਤਾਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ, ਗਿਆਨ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ। ਦੋਨੋ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਆਉਂਦੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਉਹ ਚੰਗੀ ਮਰਗ-ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਵੰਡਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਯਜਕ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਸੱਚਾ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ, ਸੋਚ ਨੂੰ ਜਾਗਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—ਉਹ, ਦੂਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਵਾਂਗ, ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਾ ਰਸ ਵਗਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਭਜਨ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁੱਤਾ। ਜੋ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਭਜਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਗੀਤ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਸੋਮਾ ਕਹਿੰਦਾ: "ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਮਿਤਰ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ।" ਅਗਨਿ ਜਾਗਦਾ ਹੈ—ਉਸਨੂੰ ਭਜਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਅਗਨਿ ਜਾਗਦਾ ਹੈ—ਉਸਨੂੰ ਗੀਤ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਗਨਿ ਜਾਗਦਾ ਹੈ—ਉਸਨੂੰ ਸੋਮਾ ਕਹਿੰਦਾ: "ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਮਿਤਰ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ।" ਤੂੰ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਸਵੇਰ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਤੂੰ ਹਨੇਰਾ ਆਪਣੇ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਤੂੰ ਉੱਚ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਖੋਲ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਵਾਧਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ। ਸੂਰਜ, ਗਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਵਾਂਗ, ਰਸਤਾ ਜਾਣਦਾ ਹੋਇਆ, ਚਾਨਣ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਨਦੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਵਹਿ ਰਹੀਆਂ ਹਨ; ਮਜ਼ਬੂਤ ਅਸਮਾਨ ਇੱਕ ਪੱਕੇ ਥੰਮ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੈ। ਇਸ ਭਜਨ ਲਈ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਉਤਪਤੀ, ਮਹਾਨਾਂ ਦੇ ਪੁਰਾਤਨ ਜਨਮ ਲਈ, ਪਹਾੜ ਖੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਸਮਾਨ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ। ਭਜਨਾਂ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ, ਆਓ ਅਸੀਂ ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਬੁਲਾਈਏ; ਭਜਨ ਨਾਲ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਯਜਨਾ-ਕੌਸ਼ਲ ਵਾਲੇ, ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਆਓ ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਬੁਧੀਮਾਨ ਬਣੀਏ; ਸਾਰੇ ਮੰਦ ਹਟਾਈਏ ਤੇ ਮਹਾਨਤਾ ਪਾਈਏ; ਨਫ਼ਰਤ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੀਏ, ਉਸਨੂੰ ਸਾੜੀਏ, ਤੇ ਯਜਕ ਵੱਲ ਵਧੀਏ। ਆਓ, ਦੋਸਤੋ, ਉਹ ਸੋਚ ਬਣਾਈਏ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਮਾਂ ਨੇ ਗਾਂ ਦਾ ਢੇਰਾ ਲੱਭਿਆ; ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਨੂ ਨੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ, ਤੇ ਵਪਾਰੀ ਨੇ ਲੁਕਿਆ ਖਜ਼ਾਨਾ ਲੱਭਿਆ। ਇੱਥੇ, ਦਸ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ, ਨਵਗਵਾਂ ਨੇ, ਹੱਥ ਨਾਲ ਦਬਾ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਸਰਮਾ, ਸੱਚ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੀ, ਗਾਂ ਲੱਭੀ; ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸੱਚੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਕੀਤੇ। ਸਾਰੇ ਦੇਵ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਤੇ ਮਹਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ, ਜਦ ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਗਾਂ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਤੇ ਹੈ; ਸਰਮਾ, ਸੱਚ ਦੇ ਰਾਸਤੇ ਨਾਲ, ਗਾਂ ਲੱਭੀ। ਸੂਰਜ, ਸਤ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ, ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਉਹ ਲੰਮੇ ਰਸਤੇ ਨਾਲ ਖੇਤ ਮਾਪਦਾ ਹੈ; ਤੇਜ਼ ਬਾਜ਼ ਸਿੱਧਾ ਉੱਡਦਾ ਹੈ, ਨੌਜਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਗਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੰਗ ਵਿਚ, ਜਦ ਹਰੇ ਪਿੱਠ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ ਜੋੜੇ ਗਏ; ਬੁਧੀਮਾਨ, ਜਹਾਜ਼ ਵਾਂਗ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਉਸਨੂੰ ਉਪਰ ਲੈ ਆਏ; ਸੁਣਨ ਵਾਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਨੇ ਨੇੜੇ ਆਇਆ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੈਂ ਸੋਚ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ, ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਨਵਗਵਾਂ ਨੇ ਦਸ ਮਹੀਨੇ ਪੂਰੇ ਕੀਤੇ; ਇਸ ਸੋਚ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਦੇਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋਈਏ, ਇਸ ਸੋਚ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਦੁੱਖ ਪਾਰ ਕਰੀਏ। ਇਕ ਗਿਆਨਵਾਨ ਘੋੜਾ ਵਾਂਗ, ਬਿਨਾਂ ਜੋੜੇ, ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਰਸਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਆਸਾਨ ਤੇ ਸਹਾਇਕ; ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਖੋਲਦਾ ਜਾਂ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਰਸਤਾ ਜਾਣਕੇ, ਆਗੂ ਉਸਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਗਨਿ, ਇੰਦ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਮਿਤ੍ਰ, ਦੇਵ, ਸਭ ਦੇਵਤਾ, ਮਰੁਤ ਤੇ ਵਿਸ਼ਣੁ; ਦੋ ਆਸ਼ਵਿਨੀ, ਰੁਦ੍ਰ, ਦੇਵੀਆਂ, ਪੂਸ਼ਣ, ਭਗ, ਸਰਸਵਤੀ—ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ। ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਅਗਨਿ, ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ, ਅਦਿਤੀ, ਸੂਰਜ, ਧਰਤੀ, ਅਸਮਾਨ, ਮਰੁਤ, ਪਹਾੜ, ਪਾਣੀ—ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਣੁ, ਪੂਸ਼ਣ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਭਗ ਤੇ ਸਵਿਤਰ ਨੂੰ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਵਿਸ਼ਣੁ, ਵਾਤਾ, ਅਟੱਲ, ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇਣ; ਸੋਮਾ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈ ਆਵੇ; ਰਭੁ, ਆਸ਼ਵਿਨੀ, ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ, ਵਿਭਵਨ ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਲਈ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ। ਮਰੁਤਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵੇ, ਪੂਜਾ-ਯੋਗ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਤੇ ਆ ਬੈਠੇ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਪੂਸ਼ਣ, ਯਮ, ਵਰੁਣ, ਮਿਤ੍ਰ, ਅਰਯਮਨ ਸਾਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇਣ। ਪਹਾੜ, ਚੰਗੇ ਤੇ ਦਾਨੀ, ਨਦੀਆਂ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ, ਸਾਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਣ। ਭਗ, ਵੰਡਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ ਆਵੇ; ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਦਿਤੀ ਮੇਰੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਪਤਨੀਆਂ ਸਾਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ, ਸਫਲਤਾ ਤੇ ਜਿੱਤ ਦੇਣ। ਜੋ ਧਰਤੀ ਤੇ ਵੱਸਦੀਆਂ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਹੁਕਮ ਰੱਖਦੀਆਂ—ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਵੀਆਂ ਸਾਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇਣ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਇੰਦਰਾਣੀ, ਅਗਨਾਈ, ਆਸ਼ਵਿਨੀ, ਤੇ ਰਾਕ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਣ। ਦੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਵਰੁਣਾਨੀ ਸੁਣੇ; ਆਰਥ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ, ਦੇਵੀਆਂ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਣ। ਉਹ, ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦੀ; ਮਹਾ ਮਾਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਨੌਜਵਾਨ, ਸੋਚ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਪਜਾਉਂਦੀ, ਪਿਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ ਬੁਲਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ, ਜਤਨ ਕਰਦੇ, ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਨਾਭੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਨੰਤ ਰਸਤੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਇਕੱਠੇ ਤੈਅ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਾਂਡ, ਸਮੁੰਦਰ, ਲਾਲੀਮਾਂ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਪੁਰਾਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖਿਆ, ਚਿੱਟਾ ਪੱਥਰ ਸਾਰੇ ਖੇਤਰਾਂ ਤੱਕ ਫੈਲ ਗਿਆ। ਚਾਰ, ਉਸਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਢੋਦੇ ਹਨ, ਦਸ ਜਣੇ ਗਰਭ ਨੂੰ ਚਲਣ ਲਈ ਪਾਲਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀਆਂ ਗਾਂ ਤਿੰਨ ਹਨ; ਉਹ ਇਕ ਵਾਰ ਹੀ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਅੰਤਾਂ ਤੇ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਰੂਪ, ਇਹ ਨਿਵਾਸ, ਲੋਕ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਨਦੀਆਂ, ਪਾਣੀ, ਠਹਿਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੋ ਮਾਂ ਨੂੰ ਢੋਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਇੱਥੇ ਜਨਮ ਲੈਣ, ਜੁੜਵੇਂ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਲਈ ਸੋਚਾਂ ਫੈਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਾਣੀਆਂ, ਮਾਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਕਪੜੇ ਬੁਣਦੀਆਂ ਹਨ। ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਪਾਵਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਵਧੂਆਂ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਹੋਵੇ, ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ, ਅਗਨਿ, ਇਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਹੋਵੇ। ਅਸੀਂ ਗਹਿਰਾਈ ਤੇ ਪੱਕੀ ਨੀਂਹ ਪਾਈਏ; ਮਹਾ-ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਨਮਨ, ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਲਈ। ਪਿਆਰੇ ਨਿਵਾਸ, ਮਹਾ-ਸ਼ਕਤੀ, ਸਵ-ਚਮਕਦਾਰ, ਮਹਾਨ—ਅਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਉੱਧਰ ਮੋੜਦੇ ਹਾਂ। ਜਦ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਖੇਤਰ ਤੋਂ, ਅਚੰਭਾ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀਆਂ ਫੈਲਾਉਂਦਾ, ਚੁਣਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਸਤਾ ਵਧਾਇਆ, ਵੀਰ, ਸਾਂਝਾ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ। ਪਾਣੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਵਹੀਆਂ, ਹੋਰ ਵਾਪਸ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਦੇਵ ਲੋਕ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪੱਥਰਾਂ, ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਗਰਜਦਾ ਹੈ, ਅਚੰਭਾ ਵਾਲਾ। ਚਾਹੇ ਇੱਕ ਸੌ ਉਸਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ, ਇਕੱਠੇ ਗੁੰਦੇ, ਉਹ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਗਵੈਦ ਦੇ ਆਦਿ-ਮਹਾਨ ਦ੍ਰਿਸ਼, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਯਜਨਾ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ, ਅਗਨਿ ਦੀ ਜਾਗ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਨਦੀਆਂ ਦੀ ਅਵਿਰਲ ਧਾਰਾ, ਸਭ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸੱਚ, ਚਾਨਣ, ਤੇ ਉਤਪੱਤੀ ਦੀ ਮਹਾ-ਗਾਥਾ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।