ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉਹ ਰਾਜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਇੰਦਰ—ਜੋ ਗੌਆਂ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ—ਨੂੰ ਤਾਜ਼ਾ ਸੋਮਾ ਰਸ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ। ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ, ਵਾਸ਼ੀਅਤ ਤੇ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲਾ ਨਾਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੁਖ-ਸੁਰੱਖਿਆ ਨਾਲ ਵਧਦਾ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਤੇ ਯੁੱਧ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਦਾ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੋਮਾ ਰਸ ਭੇਟ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਤੇ ਦਾਤਾਂ ਵੰਡਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਸੌ ਤਾਕਤਾਂ ਹਨ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਮਹਿਮਾ, ਉੱਚਾ ਰਾਜ ਤੇ ਵੱਡਿਆਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਨਾਮ ਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ, ਅਜੇਤੂ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੱਕ ਫੈਲਾ ਦਿੰਦਾ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ, ਜੋ ਪੱਥਰ ਵਰਗੀ ਅਟੱਲ ਹਨ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਸਮਝ ਰਾਹੀਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਣੀਆਂ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਤੇ ਦੂਜੇ ਦੇਵਤਾ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੋਹਾਂ ਉੱਤੇ ਭਲਾਈ ਲਈ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਇੰਦਰ, ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਹੁਨਰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਵੀਰਤਾ ਤੇ ਬਲ ਦੇਹ। ਇੰਦਰ, ਸੌ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਸਾਨੂੰ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹੀਏ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਬਲ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ, ਇੰਦਰ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ, ਸਾਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਮਿਲੇ। ਜਿਹੜਾ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸਮਝਦਾ, ਉਹ ਸਵਰਗੀਕ ਤੋਹਫ਼ਾ ਸਾਨੂੰ ਦੇ; ਦਇਆਲੂ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਿਆਰ ਦਿਖਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਲੋੜਦੇ ਹਾਂ। ਤੇਰਾ ਉਹ ਅਟੱਲ ਮਨ, ਜੋ ਦਿੰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦਾ, ਮਸ਼ਹੂਰ ਤੇ ਮਹਾਨ ਹੈ; ਉਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾ ਦਿੰਦਾ, ਸਾਨੂੰ ਇਨਾਮ ਦਿੰਦਾ। ਦਾਨੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਲਈ ਪੁਰਾਤਨ ਗੀਤਾਂ ਨੇ ਕਈ ਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਕਾਵਿ-ਬੋਲੀ, ਇਹ ਭਜਨ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਤਿੰਨ ਗੀਤ ਵਧਦੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਆ, ਸੋਮਾ ਪੀ, ਸੋਮਾ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵੱਡੇ ਇੰਦਰ, ਵੱਡਿਆਂ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ। ਪੱਥਰ ਵੱਡਾ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਵੱਡਾ, ਇਹ ਸੋਮਾ ਵੱਡਾ; ਇੰਦਰ ਵੀ ਵੱਡਾ, ਵੱਡਿਆਂ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੱਡੀਆਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਵਜਰਧਾਰੀ; ਇੰਦਰ, ਵੱਡਿਆਂ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ। ਤੁਰੰਤ, ਵਜਰਧਾਰੀ, ਤਾਕਤਵਰ, ਜਿੱਤੂ, ਰਾਜਾ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲਾ; ਦੋ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਆਵੇ, ਸੋਮਾ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਸਵਰਭਾਨੂ, ਦੈਤ, ਨੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਤਾਂ ਤੂੰ, ਖੇਤਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ, ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਤੂੰ ਜਗਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਸਵਰਭਾਨੂ ਦਾ ਜਾਦੂ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉਤਰੇਆ, ਇੰਦਰ, ਅਤ੍ਰਿ ਨੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਸੂਰਜ ਚੌਥੇ ਬ੍ਰਹਮਣ ਨਾਲ ਲੱਭ ਲਿਆ। ਇਹ ਤੇਰਾ ਗੁੱਸਾ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਨਾ ਆਵੇ; ਨਾ ਗੁੱਸੇ, ਨਾ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ। ਤੂੰ ਮਿਤ੍ਰ ਹੈਂ, ਸੱਚਾ ਦਾਤਾ, ਤੇ ਵਰੁਣ ਰਾਜਾ ਸਾਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪੁਜਾਰੀ ਨੇ ਪੱਥਰਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ; ਅਤ੍ਰਿ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੀ ਅੱਖ ਵਾਪਸ ਰੱਖੀ, ਸਵਰਭਾਨੂ ਦੇ ਜਾਦੂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ। ਜਿਸ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਸਵਰਭਾਨੂ ਨੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਉਹ ਹਨੇਰਾ ਅਤ੍ਰਿ ਨੇ ਲੱਭ ਲਿਆ, ਜਦ ਕਿ ਹੋਰ ਲੱਭ ਨਾ ਸਕੇ। ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੌਣ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਗਾ—ਚਾਹੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਤੋਂ, ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ, ਜਾਂ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਆਸਨ ਵਿੱਚ? ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਇਉਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗਊਆਂ ਜਾਂ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਕੁਰਬਾਨੀ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਅਰਯਮਨ, ਇੰਦਰ, ਰਿਭੂ, ਤੇ ਮਰੁਤ ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ; ਅਤੇ ਉਹ ਜੋ ਆਦਰ ਨਾਲ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਰਣ। ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਸੱਦੇ ਹਾਂ, ਰਥ ਤੇ ਪਵਨ ਦੇ ਪੋਸ਼ਣ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ, ਅਸੀਂ ਭਜਨ ਅਰਪਿਤ ਕਰੀਏ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਕੁਰਬਾਨੀ ਲਈ ਤੋਹਫ਼ਾ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਦਿਵ੍ਯ ਕਣਵਾ, ਪੂਜਾਰੀ, ਤ੍ਰਿਤ, ਤੇ ਪਵਨ ਅੱਗ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਏ; ਪੁਸ਼ਣ ਤੇ ਭਾਗਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਆ ਗਏ। ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਦੌਲਤ ਲਿਆਉ; ਮਨ ਦੌਲਤ ਲਈ ਸਹਾਇਤਾ ਲੱਭੇ। ਉਸ਼ਿਜ ਦਾ ਸ਼ੁਭ ਹੋਤ੍ਰ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਮਰੁਤੋ, ਵੱਡੇ ਹੋ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਰਥ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਸੱਦੋ; ਦਿਵ੍ਯ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਪੋਸ਼ਕ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਕਰੋ। ਇਥੇ ਧਰਮਵਤੀ, ਦਾਤਰੀਆਂ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਲਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯੋਗ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਨਜ਼ਦੀਕ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਨੌਜਵਾਨ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ਼ਾ ਤੇ ਰਾਤ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੀਆਂ, ਮਾਨਵਾਂ ਲਈ ਯਜਨਾ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ, ਤਵਸ਼ਟਰ ਰਚਨਹਾਰ ਨੂੰ ਗਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਆਦਰ ਨਾਲ, ਧਨਵਤੀ ਧਿਸ਼ਣਾ, ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਦੌਲਤ ਲੱਭਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਹਾੜ ਸਾਡੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਹੋਣ, ਵੱਸੂਆਂ ਵਾਂਗ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਵੀਰ। ਪੋਸ਼ਕ, ਅਪਤਿਆ, ਪੂਜਨਯੋਗ, ਸਾਡੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਵਧਾਉਣ ਤੇ ਉੱਚੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਦੇਣ। ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਬੀਜ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦਾ, ਵੱਡੇ; ਤ੍ਰਿਤ, ਜਲ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਬਹੁਤੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਲਿਆਉਂਦਾ। ਅੱਗ, ਜੋ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਹੈ, ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਲੱਕੜਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਮਹਾਨ ਰੁਦ੍ਰ, ਕਦ੍ਰਾ, ਤੇ ਭਾਗਾ ਨੂੰ ਬੋਲਾਂ? ਜਲ ਤੇ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ, ਅਕਾਸ਼, ਜੰਗਲ, ਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਕਰਣ। ਪੋਸ਼ਣ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਹਾੜ, ਤੇਜ਼, ਤਾਕਤਵਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਘੇਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਡੀ ਸੁਣੇ। ਜਲ, ਕਿਲ੍ਹਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਸੁਣਣ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਮਹਾਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦੇ, ਜੋ ਅਦਭੁਤ ਦਾਤਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਪੰਛੀ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਡਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਸੁਮਖਾ ਲਈ ਦਿਵ੍ਯ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉਤਪੱਤੀਆਂ ਬਿਆਨ ਕਰਾਂਗਾ। ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਪਹਾੜ ਵਧਣ, ਤੇ ਚੌੜੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਧਣ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਣ। ਹਰ ਪੈਰ ਤੇ, ਬੁਢਾਪਾ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਵੇ; ਮਜ਼ਬੂਤ ਰੱਖਵਾਲੀ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦੇਖਭਾਲ ਨਾਲ ਰੱਖੇ। ਵੱਡੀ ਮਾਂ, ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ, ਸਿੱਧੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਤੇ ਸਿੱਧੀਆਂ ਰਾਹਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਗਿਆਨਵਾਨਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਦੇਵੇ। ਅਸੀਂ ਦਾਤਾਰਾਂ ਦੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਸੇਵਾ ਕਰੀਏ? ਆਓ ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰੀਏ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਚਰਚੇ ਕਰੀਏ। ਅਹਿਰਬੁਧਨਿਆ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੇ; ਸਾਡਾ ਰੱਖਵਾਲਾ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਨੇੜੇ ਰਹੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੰਸ਼ ਤੇ ਦੌਲਤ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਲੱਭਦੇ ਹਨ; ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਉੱਤੇ ਮੰਗਲਤਾ ਧਰ ਦਈਏ; ਜੇ ਕਦੇ ਬੁਰਾਪਾ ਆਵੇ, ਉਹ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਦੁਆਰਾ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਲਿਆਉਂਦੀ, ਸਾਡੀ ਹੋਵੇ; ਹੇ ਵੱਸੂ, ਗਊ ਦੀ ਦਾਤ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲੇ। ਦਾਤਰੀ ਦੇਵੀ, ਦਇਆਲੂ ਤੇ ਤੇਜ਼, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਸੁਭਾਗ ਲਈ ਆਵੇ। ਇਲਾ, ਗੌਆਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵੇ; ਉਹ ਸਾਡੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਜਾਂ ਉਰਵਸ਼ੀ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਹੋਵੇ। ਉਰਵਸ਼ੀ, ਜੋ ਚੌੜੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਵਾਫ਼ਾਦਾਰ ਹਨ, ਉਹ ਭੀ ਤੋਹਫ਼ਿਆਂ ਦੇ ਫਲ ਸਾਨੂੰ ਦੇਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਉਚਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਭ ਲਈ ਸੁਖ, ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਵੱਡਿਆਈ ਮਿਲੇ।