ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਣ ਲਈ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਇੰਦਰ, ਆ ਕੇ ਸਾਡੀ ਰਥ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਪੁਰੰਧੀ! ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਹਿਮਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਤੇਰੀ ਸਤਿਕਾਰ ਭੀ ਕਰੀਏ।” ਇੰਦਰ, ਜੋ ਧਨ-ਸੰਪਤੀ ਦੇ ਮੂਲ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦਾਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੇਤਲੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਤਰਸਿਆ ਹੋਇਆ ਯਾਤਰੀ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਨੂੰ ਤਰਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਇੱਥੇ ਆਵੇ। ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਹੇ ਵੀਰ, ਹੇ ਹਰਿਵ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਸੋਮਾ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹੇ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰੀਏ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਦੌੜਣ ਵਾਲੇ ਦੌੜਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੀ ਸਤਿ ਵਿੱਚ ਗੀਤ ਗਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਈਏ, ਹੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਬੁਲਾਏ ਹੋਏ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜਿਵੇਂ ਚੱਕਰ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਤੇਰੀ ਮਹਾਂਤਾਈ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ ਕੰਬਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਵਿਘਨ-ਭੰਜਨ, ਭਯ ਵਿਚ ਵੀ ਤੇਰਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗਾਇਕ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਦਾਤਾ, ਜੋ ਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਧਨਵਾਨ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗਾਇਕ, ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। ਹੇ ਦਾਤਾਰ, ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦਾਨ ਦੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਹੇ ਹਰਿਵ, ਕੁਝ ਵੀ ਰੋਕ ਨਾ। ਅਕਾਸ਼ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਸਾਂਡਾਂ ਵਿਚ ਸਿਰਮੌਰ, ਹੋਰ ਵਧਾਵੇ। ਤੂੰ ਦੋ ਸੁਨਹਿਰੀ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਵਧੀਆ ਰਥ ਵਾਲਾ, ਚੰਗਾ-ਚਿਹਰਾ, ਮਹਾਂਬਲੀ, ਗਰਜਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦਿਵੇਂ। ਜੋ ਤਿੰਨ ਸੌ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਦੋ ਲਾਲ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਜੋੜਦਾ ਹੈ, ਨੌਜਵਾਨ ਉਸ ਅੱਗੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਮਾਰੁਤਗਣ, ਜੋ ਰਥਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ, ਉਸ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਿੱਠ ਤੇ ਘਿਉ ਲਗਾ ਕੇ, ਅੱਗੇ ਵੱਲ ਝੁਕ ਕੇ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਲਈ, ਨਿਸ਼ਚਲ ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ; ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੋਮਾ ਨਿਚੋੜੀਏ, ਉਹ ਐਸਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਅੱਗ ਜਲਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਵਿਛਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪੱਥਰ ਤਿਆਰ ਹਨ, ਸੋਮਾ ਨਿਚੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪੱਥਰ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਯਾਜਕ ਭੇਟ ਲੈ ਕੇ ਨਦੀ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੁਲਹਨ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਾਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਉਚਾਰਣ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਰਥ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਇੰਦਰ, ਗਾਵਾਂ ਦਾ ਮਿੱਤਰ, ਤਾਕਤਵਰ ਸੋਮਾ ਪੀੰਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਡੋਲਦਾ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸੁਭਾਗਾ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ, ਜਿਹੜਾ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਨਿਚੋੜਿਆ ਸੋਮਾ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਸੁਖ-ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਤੀਯੋਗਤਾ ਅਤੇ ਲੜਾਈ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਅਗਨਿ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਵੱਡੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ, ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਦਾਤਾ, ਸੌ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਮਹਿਮਾ, ਉੱਚਾ ਰਾਜ ਅਤੇ ਵਡਿਆਈ ਮਿਲੇ। ਜਦ ਤੂੰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸ਼ੋਹਰਤ ਅਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਸਥਾਪਤ ਕਰ ਲਈ, ਤੂੰ ਸੋਨੇ ਦੀ, ਅਜਿੱਤ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਦੂਰ ਤਕ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਤੇਰੀਆਂ ਉਹ ਤਾਕਤਾਂ, ਹੇ ਪੱਥਰ-ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੇ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਨ; ਤੂੰ ਦੋਵੇਂ ਦੇਵ, ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਭਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਹੁਣ, ਹੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ-ਨਾਸ਼ਕ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਕੌਸ਼ਲ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਵੀਰਤਾ ਦੇ, ਸਾਨੂੰ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ। ਹੁਣ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਸੌ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਦੇ; ਹੇ ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਚਾਏ ਜਾਈਏ, ਹੇ ਵੀਰ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਹੇ ਪੱਥਰ-ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਤੂੰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਧਨ ਸਾਨੂੰ ਦੇ, ਦੋਹਾਂ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲਣ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ੀ ਦਾਤ ਸਾਨੂੰ ਲਿਆ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਜਾਣੀਏ, ਹੇ ਦਾਤਾਰ, ਸਾਡੀ ਜਲਦੀ ਲੋੜ ਲਈ। ਤੇਰਾ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਲ ਮਨ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਮਹਾਨ, ਉਸ ਨਾਲ, ਹੇ ਪੱਥਰ-ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਤਾਕਤਵਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਸਾਨੂੰ ਇਨਾਮ ਦਿਵੇਂ। ਦਾਤਾਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਲਈ, ਪੁਰਾਣੇ ਭਜਨ ਕਈਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਕਾਵਿ-ਬਾਣੀ, ਇਹ ਸਤੁਤੀ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦੇ ਵਾਹਕ ਲਈ, ਤਿੰਨ ਗੀਤ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਗੀਤ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਆ, ਨਿਚੋੜਿਆ ਸੋਮਾ ਪੀ, ਹੇ ਸੋਮਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ; ਮਹਾਂਬਲੀ ਇੰਦਰ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ। ਪੱਥਰ ਮਹਾਂਬਲੀ ਹਨ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਮਹਾਂਬਲੀ ਹੈ, ਇਹ ਨਿਚੋੜਿਆ ਸੋਮਾ ਮਹਾਂਬਲੀ ਹੈ; ਮਹਾਂਬਲੀ ਇੰਦਰ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਮਹਾਂਬਲੀ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਵਜ੍ਰਧਾਰੀ; ਮਹਾਂਬਲੀ ਇੰਦਰ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ। ਤੇਜ਼, ਵਜ੍ਰਧਾਰੀ, ਮਹਾਂਬਲੀ, ਜਿੱਤੂ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਰਾਜਾ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲਾ; ਦੋ ਸੁਨਹਿਰੀ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਸੋਮਾ ਨਿਚੋੜਣ ਤੇ ਆਵੇ, ਸੋਮਾ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਏ। ਜਦ ਸਵਰਭਾਨੁ, ਦੈਤ, ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਸੂਰਜ, ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਖੇਤਾਂ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ, ਹੈਰਾਨ, ਤੂੰ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਸਵਰਭਾਨੁ ਦੀ ਮਾਇਆ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉਤਰੀ, ਅਤਰੀ ਨੇ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੂਰਜ, ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਛੁਪਿਆ, ਚੌਥੇ ਬ੍ਰਹਮਣ ਨਾਲ ਲੱਭ ਲਿਆ। ਤੈਥੋਂ ਇਹ ਗੁੱਸਾ ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਾ ਆਵੇ; ਨਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਨਾ ਡਰ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਦੂਰ ਨਾ ਕਰ। ਤੂੰ ਮਿਤ੍ਰ ਹੈਂ, ਸੱਚੇ ਦਾਨ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਰਾਜਾ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪੁਜਾਰੀ, ਪੱਥਰਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਅਤਰੀ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਅੱਖ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵਾਪਸ ਰੱਖੀ, ਸਵਰਭਾਨੁ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਸੂਰਜ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਵਰਭਾਨੁ, ਦੈਤ, ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਅਤਰੀ ਨੇ ਉਹ ਹਨੇਰਾ ਲੱਭ ਲਿਆ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਾ ਲੱਭ ਸਕਿਆ। ਹੁਣ, ਹੇ ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ, ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕੌਣ ਕਰੇਗਾ—ਚਾਹੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਤੋਂ, ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ, ਜਾਂ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਆਸਨ ਤੇ? ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗਾਂ ਜਾਂ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਕੁਰਬਾਨੀ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਅਰਯਮਨ, ਇੰਦਰ, ਰਿਭੂ, ਅਤੇ ਮਾਰੁਤ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ; ਅਤੇ ਉਹ ਜੋ ਆਦਰ ਨਾਲ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਪਾਲੂ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ, ਅਸ਼ਵਿਨ, ਅਸੀਂ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਰਥ ਅਤੇ ਹਵਾ ਦੀ ਪੋਸ਼ਣ ਵਿਚ; ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ, ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਭਜਨ ਭੇਟ ਕਰੀਏ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਕੁਰਬਾਨੀ ਲਈ ਤੋਹਫੇ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਦਿਵ੍ਯ ਕਣ੍ਵ, ਯਾਜਕ, ਤ੍ਰਿਥਾ ਅਤੇ ਹਵਾ ਅੱਗ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਏ; ਪੁਸ਼ਣ ਅਤੇ ਭਗਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਲਈ, ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਆਏ ਹਨ। ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ, ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਧਨ ਲਿਆਉ; ਮਨ ਧਨ ਲਈ ਸਹਾਇਤਾ ਲੱਭੇ। ਉਸ਼ਿਜ ਦਾ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਹੋਤਰ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਮਾਰੁਤ, ਮਹਾਂਬਲੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੌਜੂਦ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਵਾਯੂ ਨੂੰ, ਰਥ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਬੁਲਾਓ; ਦਿਵ੍ਯ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਪੋਸ਼ਕ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਕਰੋ। ਇੱਥੇ ਧਰਮਾਤਮਾ, ਦਾਤੀ ਵਧੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਲਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਯੋਗ੍ਯ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਉਹ ਭਜਨ ਲੈ ਕੇ ਜੋ ਨੌਜਵਾਨ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਜਗਾ ਦੇਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ਼ਾ ਅਤੇ ਰਾਤ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੀਆਂ, ਮਾਨਵਾਂ ਲਈ ਯਜਨਾ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਗਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ, ਤਵਸ਼ਟਰ, ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੂੰ। ਆਦਰ ਨਾਲ, ਧਨਵੰਤ ਧਿਸ਼ਣਾ, ਦਰੱਖਤ ਅਤੇ ਜੜੀਆਂ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਹਾੜ ਸਾਡੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਹੋਣ, ਵਸੂਆਂ ਵਾਂਗ, ਬਲਵਾਨ ਅਤੇ ਵੀਰ। ਪੋਸ਼ਕ, ਅਪਤ੍ਯ, ਪੂਜਨੀਯ, ਸਾਡੀ ਸਤਿਕਾਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਾਉਣ, ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਉੱਚੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿਣ।