ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਇੰਦਰ ਉਸ ਵੈਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਚੱਲਦਾ ਹੈ ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੁੱਟਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੋ ਭਗਤ ਹੈ, ਜੋ ਚੰਗਾ ਮਨੁੱਖ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦੌਲਤ ਵੰਡਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਵੀ ਕਿਲਾ, ਕੋਈ ਵੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਥਾਂ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ ਜਿਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ—ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਗਵਾ ਬੈਠਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਦਾਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ—ਅਮੀਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ—ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਸਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦੀ ਦੁੱਧ ਛੱਡਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਲੋਕ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਹੈ, ਜੋ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ। ਉਸ ਲਈ, ਰੋਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵੀ ਵਹਿ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰਾਜ ਹੈ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮਦਦ ਦੇ, ਜੋ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਦੀ ਹੈ, ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜਿੱਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਚਾਰ, ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਪੰਜ ਮਦਦਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਸਾਨੂੰ ਦੇ, ਹੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਵੀਰ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਮਦਦ ਨੂੰ ਬੁਲਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਬਲਦ ਵਰਗਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਮਹਾਨ ਹਨ। ਤੂੰ ਦਾਤਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਬਲਦ ਵਰਗੀ ਤਾਕਤ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਤੇਰਾ ਹੌਸਲਾ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਅਟੱਲ ਮਰਦਾਨਗੀ ਹੈ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਣ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਮਾਨਵ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਜੋ ਵੈਰੀ ਬਣ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹੇ ਸੌ-ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਆ। ਤੂੰ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪੁਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਯਜਨਾ ਲਈ ਕੁਸ਼ ਬਿਛਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣਾ ਹੈਂ, ਇਨਾਮ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ ਤੇਰੀ ਅਰਾਧਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਸਾਡਾ ਰਥ, ਜੋ ਹਰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਅਜੇਤ ਹੈ, ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤਵਾਨ ਬਣਾ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦਿਲਵਾ, ਸਾਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤਵਾਨ ਰੱਖ। ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਇੰਦਰ, ਸਾਡੇ ਰਥ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਪੁਰੰਧੀ। ਅਸੀਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਮਹਿਮਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ, ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰੀਏ। ਉਹ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਖ਼ਜ਼ਾਨਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਦੀ ਤਰਸ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰੇਤਲੇ ਵਿੱਚ ਪਿਆਸਾ ਯਾਤਰੀ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਆਵੇ। ਹੇ ਤਾਕਤਵਰ, ਹੇ ਹੀਰੋ, ਹੇ ਹਰਿਵਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਸੋਮਾ ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ, ਰਾਜਾ, ਤੁਰਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਜਾਈਏ, ਹੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਪੁਕਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਚੱਕਰ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਪੁਕਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਣ ਵਾਲੇ। ਗਾਇਕ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਦਾਤਾ, ਦਿਲ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰੇ। ਇਹ ਗਾਇਕ, ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ। ਹੇ ਦਾਤਾ, ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦਾਨ ਦੇ, ਸੱਜੇ ਨਾਲ ਰੋਕ ਨਾ। ਆਸਮਾਨ ਤੈਨੂੰ, ਬਲਦ ਨੂੰ, ਵਧਾਵੇ; ਤੂੰ ਦੋ ਸੁਨਹਿਰੀ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਬਲਦਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਥ ਵਾਲੇ, ਚੰਗੇ ਗਲ ਵਾਲੇ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦਿਵਾ। ਉਹ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਸੌ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਦੋ ਲਾਲ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਜੋੜਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਅੱਗੇ ਨੌਜਵਾਨ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਮਾਰੁਤ, ਜੋ ਰਥਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ, ਉਸ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਘੀ ਨਾਲ ਪਿੱਠ ਮਲ ਕੇ, ਅੱਗੇ ਝੁਕਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਲਈ, ਕਦੇ ਨਾ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੀਆਂ ਭੋਰੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ; ਆਓ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੋਮਾ ਨਿਚੋੜੀਏ, ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ। ਅੱਗ ਜਲਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਯਜਨ ਲਈ ਕੁਸ਼ ਬਿਛਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪੱਥਰ ਤਿਆਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੋਮਾ ਨਿਚੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪੱਥਰ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਪੂਜਾਰੀ, ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀ ਲੈ ਕੇ, ਧਾਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੁਲਹਨ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਰਾਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਬੋਲ ਉਚਾਰਦੀ ਹੈ; ਰਥ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕ ਸਿਫ਼ਤ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕੰਬਦਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ, ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਦੋਸਤ, ਤਾਕਤਵਰ ਸੋਮਾ ਪੀੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਸੰਪ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸੁਭਾਗਾ ਤੇ ਉੱਚਾ ਨਾਮ ਵਾਲਾ। ਉਹ ਸੁੱਖ-ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਅਤੇ ਜੰਗ ਦੋਵੇਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੋਮਾ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਿਆਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ, ਇੰਦਰ, ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਦਾਤਾ, ਸੌ-ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਮਹਾਨਤਾ, ਉੱਚਾ ਰਾਜ ਅਤੇ ਵੱਡਿਆਈ ਦੇ। ਜਦ ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸ਼ੋਹਰਤ ਅਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਉਹ ਸੁਣੀ-ਸੁਣਾਈ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ, ਅਜਿੱਤ ਮਹਿਮਾ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤਕ ਫੈਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਤੇਰੀਆਂ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਹੇ ਪੱਥਰ-ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੇ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਦੂਰਦਰਸ਼ਤਾ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਦੇਵਤਾ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਭਲਾਈ ਲਈ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਹੁਣ, ਹੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਸੰਘਾਰਕ, ਜਿਹੜਾ ਹੁਨਰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਵੀਰਤਾ ਦੇ, ਸਾਨੂੰ ਨਾਇਕਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ। ਹੁਣ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਨਾਲ, ਸੌ-ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਦੇ; ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖੇ ਜਾਈਏ, ਹੇ ਹੀਰੋ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਜੋ ਵੀ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ, ਇੰਦਰ, ਹੇ ਪੱਥਰ-ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਤੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਦੋਵੇਂ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ, ਇੰਦਰ, ਉਹ ਸਵਰਗੀਕ ਦਾਤ ਸਾਨੂੰ ਦੇ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਜਾਣੀਏ, ਹੇ ਦਾਤਾ, ਸਾਡੀ ਲੋੜ ਪੂਰੀ ਕਰ। ਤੇਰਾ ਉਹ ਪੱਕਾ ਮਨ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਮਹਾਨ, ਉਸ ਨਾਲ, ਹੇ ਪੱਥਰ-ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈਂ, ਸਾਨੂੰ ਇਨਾਮ ਦਿਵਾਉਂਦਾ ਹੈਂ। ਦਾਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਇੰਦਰ, ਸਿਫ਼ਤ ਲਈ, ਪੁਰਾਣੇ ਭਜਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਈ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਕਾਵਿ-ਬਾਣੀ, ਇਹ ਭਜਨ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਤਿੰਨ ਭਜਨ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਭਜਨ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਆ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ, ਨਿਚੋੜੇ ਹੋਏ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਪੀ, ਹੇ ਸੋਮਾ ਦੇ ਰਾਜਾ; ਮਹਾਨ ਇੰਦਰ, ਮਹਾਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ। ਪੱਥਰ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਮਸਤ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਇਹ ਨਿਚੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮਾ ਮਹਾਨ ਹੈ; ਮਹਾਨ ਇੰਦਰ, ਮਹਾਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਵਜਰਧਾਰੀ; ਮਹਾਨ ਇੰਦਰ, ਮਹਾਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ। ਤੇਜ਼, ਵਜਰਧਾਰੀ, ਮਹਾਨ, ਜਿੱਤੂ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਰਾਜਾ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲਾ; ਦੋ ਸੁਨਹਿਰੀਆਂ ਘੋੜੀਆਂ ਜੋੜ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸੋਮਾ ਨਿਚੋੜਣ ਉੱਤੇ ਆਵੇ, ਸੋਮੇ 'ਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ। ਜਦ ਸਵਰਭਾਨੂ, ਦੈਤ, ਨੇ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਸੂਰਜ, ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਖੇਤਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤੂੰ ਵਿਹਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਤੂੰ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਸਵਰਭਾਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਉਤਰੀ, ਅਤਰੀ ਨੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੂਰਜ, ਚੌਥੇ ਬ੍ਰਹਮਣ ਨਾਲ ਲੱਭ ਲਿਆ। ਤੇਰਾ ਇਹ ਗੁੱਸਾ, ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਾ ਆਵੇ; ਨਾ ਰੋਸ ਵਿਚ, ਨਾ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਦੂਰ ਨਾ ਕਰ। ਤੂੰ ਮਿਤ੍ਰ ਹੈਂ, ਸੱਚਾ ਦਾਤਾ, ਅਤੇ ਵਰੁਣ, ਰਾਜਾ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪੂਜਾਰੀ, ਪੱਥਰਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਅਤਰੀ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਅੱਖ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਲਿਆ ਕੇ, ਸਵਰਭਾਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਦਾਤਾਰੀ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਕਥਾ ਬਣੀ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਵੀ ਅੱਜ ਤੱਕ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਦੇ ਹਾਂ।