ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਇੰਦਰ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਇੰਦਰ! ਆਪਣੀਆਂ ਸੁਨਹਰੀ ਘੋੜੀਆਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾ, ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ। ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਧਨ ਨਹੀਂ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।” ਇੰਦਰ, ਜੋ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵਿਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਉਹ ਗਾਈ ਚਲਾਈ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਧ ਦੇਂਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਅੰਨ੍ਹੇਰੇ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਲਈ ਕਲਾ-ਕਾਰਾਂ ਨੇ ਘੋੜੇ ਵਾਲਾ ਰਥ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਤਵਸ਼ਤਰ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਚਮਕਦਾ ਵਜ੍ਰ ਬਣਾਇਆ। ਪੁਰੋਹਿਤ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕੇ। ਮਹਾਨ ਇੰਦਰ ਲਈ, ਤਾਕਤਵਰ ਲੋਕ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਯਗਯ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਦਿਤੀ ਵੀ ਸੁਰ ਮਿਲਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਨਾ ਘੋੜੇ ਹਨ, ਨਾ ਰਥ, ਉਹ ਵੀ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਦਾਸਯੂਆਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਹਟਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਨਵੇਂ ਕਰਤੱਬਾਂ ਦਾ ਜਿਕਰ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਦਾਤਾਰ! ਤੂੰ ਦੋਵਾਂ ਅਸਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਧਾਰ ਕੇ, ਪਾਣੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਇਹ ਤੇਰਾ ਹੀ ਕਰਤੱਬ ਹੈ, ਜਦ ਤੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਮਾਪੀ। ਤੂੰ ਸ਼ੁਸ਼ਨਾ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਵੀ ਕਬੂ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਜਦ ਤੂੰ ਦਾਸਯੂਆਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਤੋਂ ਹਟਾਇਆ, ਤਦ ਪੁਰਾਣਾ ਜਲ-ਪ੍ਰਵਾਹ ਫਿਰ ਚਲਾਇਆ। ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਯਦੂ ਤੇ ਤੁਰਵਸ਼ਾ ਲਈ ਪਾਣੀਆਂ ਚਲਾਈਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਫਲਦਾਇਕ ਬਣਾਇਆ। ਤੂੰ ਆਯੁ ਤੇ ਕੁਤਸਾ ਨੂੰ ਵੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਪਾਰ ਲੰਘਾਇਆ, ਇਸ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਇੰਦਰ ਤੇ ਕੁਤਸਾ, ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਕੇ, ਆਪਣੇ ਗੀਤ ਤੇਰੇ ਕੰਨਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਦਾਤਾਰ! ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਅਲੱਗ ਬੈਠਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਦਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਹਨੇਰੀਆਂ ਦੂਰ ਕਰ। ਹਵਾ ਦੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਘੋੜੇ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਵੀ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਲੈਣ ਆਏ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਮਰੁਤ, ਤੇਰੇ ਮਿੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਸੂਰਜ ਵੀ ਰਥ ਦੇ ਗੇੜ ਵਿਚ ਚੱਕਰ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਹਿਲਾਂ ਉਸਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ, ਫਿਰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਚੱਕਾ ਤੇਜ਼ ਰਫਤਾਰ ਨੂੰ ਜੋੜਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਡੀ ਨਿਸ਼ਚਿਆ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਇੰਦਰ ਲਗਭਗ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਲੋਕ ਉਸ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੋਮਾ ਰਸ ਪੀੜਿਆ ਹੋਵੇ। ਪੱਥਰ ਆਵਾਜ਼ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, “ਵੇਦੀ ਭਰੋ,” ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਦੇ ਨਾਲ ਫਿਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਜਾਂ ਹੁਣ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਮਰ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਆਵੇ। ਸਾਡੀ ਭਗਤੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਉਥੇ ਰੱਖ ਜਿਥੇ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਵੱਸ ਸਕੀਏ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਰਸਤੇ ਖੋਲ੍ਹੇ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋੜੀਆਂ, ਤੇ ਮਾੜੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਪਾਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਵੱਡੀ ਚਟਾਨ ਨੂ ਵੰਡਿਆ, ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਵਜ੍ਰਧਾਰੀ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋੜੀਆਂ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਥਣੀ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀ। ਹਜ਼ਾਰ ਘੇਰੇ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਸੰਪ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਤੁੱਲ ਸਮਝਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਜੋਰ ਵਿਚ ਮਸਤ ਸੀ, ਜੋ ਧੁੰਦ ਦੀ ਔਲਾਦ ਸੀ, ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਸ਼ੁਸ਼ਨਾ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਵੀ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਜ੍ਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਲੱਭੀ, ਤੇ ਸੋਮਾ ਪੀ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਸ ਮੁਕਾਬਲੇਦਾਰ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਵਾਲੇ ਘਰ ਵਿਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਮਾ ਪੀ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਉੱਤੇੋਂ ਮਾਰਿਆ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਪਿਆ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕਿਆ, ਦਾਨਵ ਉੱਤੇ ਅਟੱਲ ਵਾਰ ਕਰਨ ਲਈ। ਜਦ ਤੂੰ ਵਜ੍ਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਤਦ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਜੀਵ ਬਣ ਗਏ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਗੂੰਜਦੇ, ਮਧੁ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਪਏ, ਭਿਆਨਕ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਪੈਰ-ਹੱਥ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਵਾਰ ਨਾਲ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ। ਕੌਣ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਕੱਲਾ, ਅਜੈ, ਇੰਦਰ ਹੀ ਧਨ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ। ਤੇਜ਼-ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਵੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਹੁਣ ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਹੀ ਦਿਵਿਆ ਕਿਰਪਾ ਚੁਣਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੀਬਰ ਨਾਰੀ ਪਤੀ ਚੁਣਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸਭ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਉਸ ਅਪਨੇ-ਆਪ ਵਿੱਚ ਸਮਰੱਥ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਬਾਰੇ ਹੀ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਸਤ੍ਯ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜੋ ਪੰਜ ਜਨਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਫੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਨਵੇਂ ਇੰਦਰ, ਰਾਤ ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਤੈਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਬਾਰੇ ਇਹ ਵੀ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਉਦੇਸ਼ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੂੰ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੇ ਤੇਰਾ ਇਛਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਵੱਡੇ, ਮਹਾਨ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਜਦ ਧਨ ਦੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਇੰਦਰ! ਤੂੰ ਸੋਚ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ, ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੀਆਂ ਘੋੜੀਆਂ ਦੇ ਜੋੜ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਥੱਕਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਯੋਗ ਹੈਂ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਕਦੇ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਹਾਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕੇ। ਜਦ ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸਘਾਤੀ ਹੋਏ, ਉਹ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਰਹੇ। ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ, ਹੇ ਵਜ੍ਰਧਾਰੀ, ਲਗਾਮ ਫੜ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪ ਚਲਾ। ਇੰਦਰ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਸਿਫ਼ਤਾਂ ਹਨ। ਗਾਂ ਲਈ ਯੁੱਧ ਕਰਦਿਆਂ, ਤੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਮੈਦਾਨਾਂ ਵਿਚ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਲਈ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਬਣਾਈ, ਤੇ ਜੰਗਾਂ ਵਿਚ ਦਾਸਾ ਦਾ ਨਾਮ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕੀਤਾ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਹਾਂ, ਇੰਦਰ, ਤੇ ਉਹ ਲੋਕ ਵੀ ਤੇਰੇ ਹਨ, ਜੋ ਜਨਮੇ ਹਨ ਜਾਂ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਹੇ ਸੰਪ-ਸੰਘਾਰਕ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਕismet, ਹਵਨ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਤੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ ਸੋਹਣਾ। ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੈਂ, ਅਮਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਨਾਇਕ। ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਧਨ ਦੇ, ਹੇ ਦਾਤਾਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਦਾਤ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਜਦ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਗਾਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਚਮੜਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ, ਮਿੱਠੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੀੜੇ ਹੋਏ ਸੋਮਾ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣ। ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਦਸ ਚਿੱਟੇ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਤ੍ਰਸਦਸਯੂ, ਪੁਰੁਕੁਤਸਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਹਨ, ਚੁੱਕਣ। ਉਹ ਲਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣ। ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਲਾਲ ਘੋੜੇ, ਮਰੁਤਸ਼ਵਾ ਦੇ, ਜੋ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਧਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਚੁੱਕਣ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਦਾਤਾਂ ਦੇਣ। ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾ, ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਪੱਖ ਲਈ ਸਿਫ਼ਤਯੋਗ ਹੋਵੇ। ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਚੁਣੇ ਹੋਏ, ਸੋਹਣੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲਾਏ ਹੋਏ ਧਵਨਯ ਦੇ ਘੋੜੇ ਵੀ ਚੁੱਕਣ। ਸੰਵਰਣ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਧਨ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਗਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆਉਣ। ਉਹ, ਜਿਸ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਅਜੇ ਜਨਮੇ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਅਮਰ ਹੈ, ਜੋ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਉਸ ਮਹਾਨ-ਸਿਫ਼ਤ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਸੋਮਾ ਪੀੜੋ ਤੇ ਹਵਨ ਤਿਆਰ ਕਰੋ। ਜਦ ਉਹ ਸੋਮਾ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਪੇਟ ਭਰਦਾ ਹੈ, ਦਾਤਾਰ, ਪੀਣ ਦੀ ਮਿੱਠਾਸ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਜਾਨਵਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵੱਡਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲੱਭਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਉਸ ਲਈ ਸੋਮਾ ਪੀੜਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਯਗਯ-ਸਥਾਨ ਤੇ ਜਾਂ ਪਾਤਰ ਵਿਚ, ਉਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਕ੍ਰਾ, ਤਾਕਤਵਰ, ਉਸ ਦਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਗਿਆਨੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਪਿਤਾ, ਮਾਂ ਜਾਂ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਸ਼ਕ੍ਰਾ ਉਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ। ਉਹ ਧਰਮ ਦਾ ਰਸਤਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਧਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਉਹ ਪੰਜ ਜਾਂ ਦਸ ਨੂੰ ਮਦਦ ਲਈ ਨਹੀਂ ਸੱਦਾ; ਉਹ ਨਾਹ ਤਾਂ ਅਹਵਾਨੀ ਨਾਲ, ਨਾਂ ਹੀ ਧਨਵਾਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ। ਉਹ ਗਿਆਨ ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ, ਗਿਆਨੀ ਦੇਵਤਾ ਵਾਲਾ ਭਾਗ ਲੈਂਦਾ, ਜਿਥੇ ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਹੈ। ਤੇਜ਼, ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ, ਚੱਕਾ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਅਹਵਾਨੀ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਪਰ ਹਵਾਨੀ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਸਭ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਭਿਆਨਕ, ਦਾਸਾ ਤੇ ਆਰਿਆ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਾਨ ਕਰਤੱਬ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਦਾਤਾਂ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਈ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਵਿਚ ਜੀਉਂਦੇ ਰਹੇ।