ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਜੀ ਜਨਮ ਲਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਹੀ ਵੈਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੜਕੰਪ ਮਚ ਗਿਆ। ਉਹ ਦਇਆਲੂ ਤੇ ਦਾਨੀ ਇੰਦਰ, ਗਉਆਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਲਏ। ਜਿੱਥੇ ਨਮੁਚੀ ਨਾਮਕ ਦਾਸਾ ਦਾ ਸਿਰ ਮੁੜਿਆ, ਉਥੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਮਨੁ ਦੇ ਰਸਤੇ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਹ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਰਥ ਨੂੰ ਜੋੜਿਆ ਤੇ ਦਾਸਾ ਨਮੁਚੀ ਦਾ ਸਿਰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਚਟਾਨ ਵੀ, ਜੋ ਚਮਕਦੀ ਤੇ ਹਿਲਦੀ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਮਾਰੁਤਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਹੋਵੇ। ਦਾਸਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਔਰਤਾਂ ਵਾਂਗ ਬਣਾ ਲਏ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਫੌਜ ਮੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਸੀ? ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋਹਾਂ ਗਾਵਾਂ ਲੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਇੰਦਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੌੜ ਪਿਆ ਤੇ ਦਾਸਯੁ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਥੇ, ਜਦ ਗਾਵਾਂ ਆਪਣੇ ਬਛੜਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਰੰਭਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਮਿਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੋਮਾ ਪੀ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਸੋਮਾ ਹਿਲੇ ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਗਰਜਿਆ। ਨਗਰਾਂ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ਕ ਇੰਦਰ ਨੇ ਪੀ ਕੇ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਗਾਵਾਂ ਵਾਪਸ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਅੱਗਨੀ, ਜਦ ਰੁਸ਼ਾਮਿਆਂ ਨੇ ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਵਾਂ ਦਾਨ ਕੀਤੀਆਂ। ਜੋ ਕਰਜ਼ਾ ਚੁਕਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨੀ ਹਨ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਉਪਹਾਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਏ। ਰੁਸ਼ਾਮਿਆਂ ਨੇ, ਹੇ ਅੱਗਨੀ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਦਾਨ ਭੇਜਿਆ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਾਵਾਂ ਸਮੇਤ। ਤਾਕਤਵਰ ਸੋਮਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ, ਪਰੀਤਕਮਿਆ ਦੇ ਦਿਨ ਦੀ ਸਵੇਰ ਨੂੰ। ਉਹ ਪਰੀਤਕਮਿਆ ਦੀ ਰਾਤ ਚਮਕ ਉਠੀ, ਜਦ ਰੁਸ਼ਾਮਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਰਣਮਚਯਾ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਾ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਸੁਨਹਿਰੀ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਨੇ ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਵਾਂ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀਆਂ। ਅਸੀਂ ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਵਾਂ ਤੇ ਪਸ਼ੂ ਰੁਸ਼ਾਮਿਆਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀਆਂ, ਹੇ ਅੱਗਨੀ। ਇ en ਜੜੀ ਹੋਈ ਭਾਂਡਾ ਵੀ, ਜੋ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਸੀਂ, ਗਿਆਨੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮੰਨਿਆ। ਇੰਦਰ ਰਥ ਲਈ ਰਸਤਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜ੍ਹ ਕੇ ਇਨਾਮ ਲਈ ਯਤਨ ਕੀਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਗਵਾਲਾ ਰੱਖ ਵਿੱਚ ਪਸ਼ੂ ਵੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਅਘਾਤ ਰਹਿਤ ਇੰਦਰ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਪੀਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧ, ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ; ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ। ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਧਨ ਨਹੀਂ, ਇੰਦਰ; ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਇਹ ਕੰਮ ਕੇਵਲ ਤੂੰ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਜਦ ਇੰਦਰ ਜਨਮਾ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਭ ਤਾਕਤਾਂ ਵਿਖਾਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਰਿਹਾਅ ਕੀਤਾ; ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕਾਰਿਗਰ ਘੋੜੇ ਲਈ ਰਥ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤਵਸ਼ਟਰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚਮਕਦਾਰ ਵਜ੍ਰ ਬਣਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬਹੁਤ ਉੱਚੇ। ਰਿਸ਼ੀ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕੇ। ਮਹਾਨ ਇੰਦਰ ਲਈ, ਤਾਕਤਵਰ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਭਜਨ ਗਾਓ, ਅਦਿਤੀ ਸਮਝੌਤੇ ਨਾਲ। ਜਿਹੜੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਦਾਸਯੁਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਨਵੇਂ ਕੰਮ ਗਾਏ ਹਨ, ਹੇ ਦਾਨੀ; ਤੂੰ ਦੋਹਾਂ ਆਕਾਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਝੁਕਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਲਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅਚੰਭੇ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੀ ਤੇਰਾ ਹੀ ਕੰਮ ਹੈ, ਹੇ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੇ, ਜਦ ਤੂੰ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਇੱਥੇ ਤੋਲੀ; ਤੂੰ ਸ਼ੁਸ਼ਨਾ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵੀ ਫੜ ਲਈ, ਤੇ ਦਾਸਯੁਆਂ ਨੂੰ ਜਲਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਰਸਤੇ ਵਾਪਸ ਲਿਆਏ। ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਯਾਦੂ ਤੇ ਤੁਰਵਸ਼ਾ ਲਈ ਜਲਾਂ ਨੂੰ ਚਲਾਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਫਲਦਾਇਕ ਬਣਾਇਆ; ਤੂੰ ਆਯੁ ਤੇ ਕੁਤਸਾ ਨੂੰ ਵੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਪਾਰ ਲੰਘਾਇਆ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਇੰਦਰ ਤੇ ਕੁਤਸਾ, ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਗੀਤ ਤੇਰੇ ਕੰਨਾਂ ਤਕ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਵੱਖ ਬੈਠਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਹੇ ਦਾਨੀ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਦਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹਨੇਰਾ ਹਟਾ। ਹਵਾ ਦੇ ਚੰਗੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਘੋੜੇ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਵੀ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਲੱਭਣ ਆਏ ਹਨ; ਸਭ ਮਾਰੁਤ, ਤੇਰੇ ਮਿੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਸੂਰਜ ਵੀ ਰਥ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਗੇੜਦਾ ਹੈ, ਪਹਿਲਾਂ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ, ਫਿਰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਂਦਾ; ਚੱਕਰ ਤੇਜ਼ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਸਾਡੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਕਰੇਗਾ। ਲੋਕ ਉਸ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਹਨ ਜਦ ਉਹ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਸੋਮਾ ਪੀੜੀ ਹੈ; ਪੱਥਰ ਆਲਤਾ ਭਰਨ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਲਈ ਪੁਰਾਣਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਫਿਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਤੈਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਹੁਣ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਅਮਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹਾਨੀ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਸਾਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਉਥੇ ਰੱਖ, ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਵੱਸ ਸਕੀਏ। ਤੂੰ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਰਸਤੇ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਬਿਨਾ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਦੇ; ਜਦ ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਫਾੜਿਆ, ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਤੂੰ, ਹੇ ਵਜ੍ਰਧਾਰੀ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋੜੀਆਂ, ਪਹਾੜ ਦਾ ਥਨ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ; ਮਹਾ ਅਜਗਰ, ਜੋ ਅਨੇਕ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਲਪਟਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਜੰਗਲੀ ਪਸ਼ੂ ਨੂੰ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ; ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਦਵਿੱਤੀਅ ਸਮਝਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਬਲ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਸੀ, ਧੁੰਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵਧਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਜ੍ਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜੋ ਆਪਣੀ ਚਾਲਾਕੀ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਸੀ, ਤੂੰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਉਸ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਲੱਭ ਲਈ; ਜਦ ਤੂੰ ਸੋਮਾ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੂੰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਸੀ, ਤੂੰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸੋਮਾ ਪੀ ਕੇ ਉੱਪਰੋਂ ਮਾਰਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਵੱਡੇ ਦਾਨਵ ਲਈ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕਿਆ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਵਾਰ ਲਾਉਣ ਲਈ; ਜਦ ਤੂੰ ਵਜ੍ਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਵੇਂ ਜੀਵ ਬਣਾਏ। ਜੋ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਸੀ, ਗਰਜਦਾ, ਮਧੁ ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਤੂੰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਵੱਡੇ ਵਾਰ ਨਾਲ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਰੁਕ ਗਈ। ਕੌਣ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਕੱਲਾ, ਅਜਿੱਤ, ਉਹ ਧਨ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜਲਦ ਭੱਜਣ ਵਾਲੇ ਵੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਲਈ, ਦਿਵ੍ਯ ਕ੍ਰਿਪਾ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਚੁਣਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਔਰਤ ਪਤੀ ਚੁਣਦੀ ਹੈ; ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸਭ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਲੋਕ ਉਸ ਅਪਾਰ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਅੱਗੇ ਝੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਹੀ ਸੁਣਿਆ, ਹੇ ਸਤ੍ਯ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਪੰਚਜਨ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ। ਉਤਸੁਕ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਫੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਨਵੇਂ ਇੰਦਰ, ਰਾਤ ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਤੈਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ, ਜੋ ਲਕੜੀ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੂੰ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਥੀ ਤੇਰੇ ਕਿਸ ਕੰਮ ਦੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ? ਮਹਾਨ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਲਈ, ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਤਕਾਰੀ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹਾਂ—ਇੰਦਰ ਲਈ, ਜੋ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮਹਾਨ ਹੈ। ਜਦ ਧਨ ਦੀ ਦੌੜ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਿੱਤਰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸੋਚ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪੀਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਜੋੜੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਥੱਕਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਯੋਗ੍ਯ ਸਤਕਾਰੀ ਹੈਂ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਜਿਹੜਿਆਂ ਨੇ ਤੇਰੀ ਸਤਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਹਾਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋਏ; ਜਦ ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸਘਾਤੀ ਹੋਏ, ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਰਹੇ। ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ, ਹੇ ਵਜ੍ਰਧਾਰੀ, ਰਾਸ਼ਾਂ ਫੜ, ਹੇ ਦੇਵ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪ ਹੰਕਾ। ਬਹੁਤ ਸਤਕਾਰੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਨ, ਹੇ ਇੰਦਰ; ਗਾਵਾਂ ਲਈ ਲੜਦੇ ਹੋਏ, ਤੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਲਈ ਵੀ ਉਸ ਦਾ ਥਾਂ ਬਣਾਇਆ, ਹੇ ਸਾਂਡ, ਤੇ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਸਾ ਦਾ ਨਾਮ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕੀਤਾ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇ ਉਹ ਲੋਕ ਵੀ, ਜੋ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਰਥਾਂ ਤੇ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ, ਹੇ ਅਹਿਰ-ਬੁਧਨ ਮਾਰਕ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਵਾਂਗ ਭਾਗ ਦੇ, ਹੋਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੀਤਿਕਰ ਤੇ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣੇ। ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈਂ, ਅਮਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਵੀਰਤਾ ਵਾਲਾ। ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਧਨ ਦੇ, ਹੇ ਦਾਤਾ, ਯੋਗ੍ਯ ਸਤਕਾਰੀ, ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਕੰਮ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਦਾਤਾਰੀ, ਸਦਾ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।