ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਨਵਗਵਾਂ ਨੇ ਸੋਮ ਰਸ ਨਿਚੋੜ ਕੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ-ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ। ਦਸਗਵਾਂ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਭਗਤਾਂ ਨੇ, ਇੰਦਰ ਲਈ, ਉਹ ਚੌੜੀਆਂ ਚਰਾਗਾਹਾਂ, ਜੋ ਲੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਖੋਲ੍ਹ ਦਿਤੀਆਂ। ਮਾਨੋ, ਲੋਕ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਪੁਛਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਦਾਨੀ ਇੰਦਰ! ਤੇਰੇ ਕੀਤੇ ਕਾਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀਆਂ ਮਹਾਨ ਲੀਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂ? ਤੇ ਹੁਣ ਤੂੰ ਹੋਰ ਕਿਹੜੇ ਨਵੇਂ ਵਿਸ਼ਾਲ ਕਰਤੱਬ ਕਰੇਂਗਾ? ਦੱਸ, ਹੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ, ਇਹ ਯੁੱਧਾਂ ਵਿੱਚ!” ਇੰਦਰ ਨੇ ਜਿਹੜੀਆਂ ਅਣਗਿਣਤ ਮਹਾਨਤਾਵਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਉਹ ਜਨਮ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਸ਼ੂਰਨਾਮੇ ਕੰਮ ਉਸਨੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਕੀਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਭਗਤ ਉਸਦੇ ਲਈ ਨਵੇਂ ਭਜਨ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਕਾਰੀਗਰ ਸੁੰਦਰ ਕਪੜਾ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਬੁੱਧੀਮਾਨਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਲਈ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਰਥ ਬਣਾਇਆ। ਲੋਕ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, “ਕੌਣ ਉਹ ਨਾਇਕ ਹੈ, ਜਿਸਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸੁੰਦਰ ਰਥ ਉੱਤੇ, ਦੋ ਬੈਲਾਂ ਨਾਲ, ਸੁਖ ਨਾਲ ਸਵਾਰ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ?” ਉਹ ਵਜਰਧਾਰੀ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸੋਮ ਰਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦਾਨੀ ਦੇ ਘਰ, ਬਹੁਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸੱਦੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਭਗਤ ਉਸਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਦਾਤਾ ਦੇ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, “ਕਿੱਥੇ ਹੈ ਇੰਦਰ?” ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਮਿਲਦਾ, “ਅਸੀਂ ਲੱਭ ਲਿਆ, ਹੇ ਲੋਕੋ, ਇੰਦਰ!” ਹੁਣ, ਜਦੋਂ ਸੋਮ ਰਸ ਨਿਚੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਭਗਤ ਇੰਦਰ ਦੇ ਉਹ ਕੰਮ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਉਸਨੇ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਗਿਆਨੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਮੂਰਖ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਣਦਾ ਹੈ; ਦਾਨੀ, ਜੋ ਸਭ ਮੰਡਲਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਗੱਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਇਕੱਲਾ, ਸੋਹਣੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਬਹੁਤਿਆਂ ਵਿਰੁੱਧ ਵੀ ਜੰਗ ਲਈ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪੱਥਰ ਵੀ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਖੁਲ੍ਹੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਖਾਏ। ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਦੂਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਜਨਮਿਆ, ਉਸਨੇ ਉਥੋਂ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਨਾਂ ਲਿਆ। ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਉਹ ਥਾਂ ਤੇ, ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਡਰ ਲੱਗਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਦਾਸਯੂਆਂ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਇੰਦਰ ਲਈ ਮਰੁਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਸੋਮ ਰਸ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਛਲਕਪਟ ਵਾਲੇ ਸਰਪ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਜੋ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਜਨਮ ਨਾਲ ਹੀ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਿਤਰ-ਬਿਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਦਾਸਾ ਨਾਮੁਚੀ ਦਾ ਸਿਰ ਮੋੜਿਆ, ਮਨੂ ਲਈ ਰਸਤਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਜੋੜਿਆ, ਤੇ ਦਾਸਾ ਨਾਮੁਚੀ ਦਾ ਸਿਰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ। ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਹਿਲਦਾ ਪੱਥਰ ਵੀ, ਮਰੁਤਾਂ ਲਈ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਪਰਗਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਏ ਹੋਣ। ਦਾਸਯੂਆਂ ਨੇ ਹਥਿਆਰ ਔਰਤਾਂ ਵਾਂਗ ਬਣਾਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਫੌਜ ਮੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਸੀ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦੋ ਗਾਵਾਂ ਅੰਦਰ ਲੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਇੰਦਰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਦੌੜਿਆ ਤੇ ਦਾਸਯੂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਗਾਵਾਂ ਰੰਭਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮਿਲਾਇਆ, ਜਦ ਸੋਮ ਰਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਹਲੇਰੇ, ਕੰਬਦੇ ਸੋਮ ਰਸ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਿੰਘ ਰਾਜ-ਮੰਡਲਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਨਗਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪੀ ਕੇ, ਗਾਵਾਂ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਜੋ ਰੁਸ਼ਮਾਂ ਨੇ ਕੀਤਾ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਵਾਂ ਦਿਤੀਆਂ। ਜੋ ਦਾਨੀ ਆਪਣਾ ਕਰਜ਼ਾ ਚੁਕਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਰੁਸ਼ਮਾਂ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਦਾਨ ਭੇਜਦੇ ਹਨ। ਤਾਕਤਵਰ ਸੋਮਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ, ਪਰਿਤਕਮਿਆ ਦੇ ਦਿਨ ਦੀ ਸਵੇਰ ਨੂੰ। ਉਹ ਰਾਤ, ਪਰਿਤਕਮਿਆ ਦੀ, ਚਮਕ ਉਠੀ, ਜਦ ਰੁਸ਼ਮਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਰਣਮਚਯਾ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਾ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ, ਭੂਰੇ ਨੇ ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀਆਂ। ਅਸੀਂ ਰੁਸ਼ਮਾਂ ਤੋਂ ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਵਾਂ ਤੇ ਪਸ਼ੂ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੇ, ਹੇ ਅਗਨੀ। ਇੱਥੇ ਤਪਦਾ ਭਾਂਡਾ ਵੀ, ਜੋ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਅਸੀਂ, ਗਿਆਨੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ। ਇੰਦਰ ਰਥ ਲਈ ਰਸਤਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਜੋ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜ੍ਹਾ, ਇਨਾਮ ਦੀ ਚਾਹ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਗਵਾਲਾ ਰਿੱਛੇ ਵਿੱਚੋਂ ਗਾਵਾਂ ਵੱਖ ਕਰਦਾ, ਉਵੇਂ ਅਖੰਡ ਇੰਦਰ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਪੀਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਅੱਗੇ ਵਧ, ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ; ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ। ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਧਨ ਨਹੀਂ, ਇੰਦਰ; ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਇਹ ਸਭ ਤੂੰ ਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਚਲਾਇਆ; ਆਪਣੇ ਉਜਾਲੇ ਨਾਲ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕਾਰੀਗਰ ਘੋੜੇ ਲਈ ਰਥ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਵਸ਼ਤਰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚਮਕਦਾ ਵਜਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਅਨੇਕ ਵਾਰ ਸੱਦੇ ਗਏ। ਪੁਰੋਹਿਤ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ, ਉਸਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮਾਰੇ। ਮਹਾਨ ਇੰਦਰ ਲਈ, ਤਾਕਤਵਰ ਭਗਤ ਭਜਨ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ, ਆਦਿਤੀ ਸਮਝੌਤੇ ਵਿੱਚ। ਜਿਹੜੇ ਕੋਲ ਘੋੜੇ ਜਾਂ ਰਥ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਸਰੇ ਦਾਸਯੂਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦੇਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਹੁਣ ਨਵੇਂ ਵੀ; ਤੂੰ ਦੋਵੇਂ ਅਸਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਥਾਮਦਾ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਦਾ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅਚੰਭੇਕਾਰੀ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ। ਇਹ ਵੀ ਤੇਰਾ ਹੀ ਕੰਮ ਹੈ, ਹੇ ਅਦਭੁਤ, ਜਿਸਦੀ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ: ਜਦ ਤੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮਾਰਿਆ, ਇੱਥੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦਿਖਾਈ; ਤੂੰ ਸ਼ੁਸ਼ਨਾ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵੀ ਹਥਿਆਈ, ਤੇ ਜਦ ਤੂੰ ਦਾਸਯੂਆਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਵਹਾਅ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਾਰੀ ਕੀਤਾ। ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਯਾਦੂ ਤੇ ਤੁਰਵਸ਼ਾ ਲਈ ਪਾਣੀਆਂ ਵਗਾਈਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧਨਵਾਨ ਬਣਾਇਆ; ਤੂੰ ਆਯੁ ਤੇ ਕੁਤਸਾ ਨੂੰ ਵੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਪਾਰ ਲੰਘਾਇਆ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਤੇ ਕੁਤਸਾ, ਰਥ ਉੱਤੇ, ਆਪਣਾ ਗੀਤ ਤੇਰੇ ਕੰਨੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਵੱਖ ਬੈਠਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਹੇ ਦਾਨੀ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਦਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰ। ਹਵਾ ਦੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋੜੇ ਘੋੜੇ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਵੀ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਲੱਭਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਸਾਰੇ ਮਰੁਤ, ਤੇਰੇ ਮਿੱਤਰ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਆਪਣੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਸੂਰਜ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਉਸਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ, ਫਿਰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਂਦਾ; ਚੱਕਰ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦੇ, ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਸਾਡੀ ਨਿਸ਼ਚਲਤਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਇੰਦਰ ਆਉਂਦਾ, ਲੋਕ ਉਸ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਹਨ; ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਸੋਮ ਨਿਚੋੜਣ ਵਾਲੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਹੈ; ਪੱਥਰ ਆਖਦਾ, “ਵੇਦੀ ਭਰੋ,” ਜਿਸ ਲਈ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਦੇ ਨਾਲ, ਚਲਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਜੋ ਹੁਣ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਹੇ ਅਮਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹਾਨੀ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਸਾਡੀ ਪੂਜਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਵੱਸ ਸਕੀਏ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਰਸਤੇ ਖੋਲ੍ਹੇ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋੜੀਆਂ, ਰਾਹ ਵਿਖਾਏ; ਜਦ ਤੂੰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਅਨਰੋਕਿਆ, ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਚੀਰਿਆ, ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਤੂੰ, ਵਜਰਧਾਰੀ, ਮੌਸਮ ਅਨੁਸਾਰ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋੜੀਆਂ, ਪਹਾੜ ਦਾ ਦੁੱਧ ਵਗਾਇਆ; ਮਹਾਂ ਸਰਪ, ਜਿਸਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਚੱਕਰ ਸਨ, ਤੂੰ, ਹੇ ਭਿਆਨਕ ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਉਸ ਵੱਡੇ, ਜੰਗਲੀ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ; ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸਮਝਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਹੋਰ ਵੀ ਵੱਡਾ ਜਨਮਿਆ। ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਸੀ, ਧੁੰਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵਧਿਆ, ਵਜਰਧਾਰੀ ਸਾਂਡ ਨੇ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ੁਸ਼ਨਾ, ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਜੋ ਆਪਣੀ ਚਾਲਾਕੀ ਨਾਲ ਵੱਸਿਆ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਲੱਭ ਲਈ; ਜਦ ਤੂੰ, ਸੋਮ ਰਸ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਸ ਮੁਕਾਬਲੀ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ, ਬਿਨਾ ਸੂਰਜ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਫੂਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਨੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਮ ਰਸ ਪੀ ਕੇ, ਉੱਤੇੋਂ ਮਾਰਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕਿਆ, ਵੱਡੇ ਦਾਨਵ ਲਈ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਘਾਤ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ; ਜਦ ਤੂੰ ਵਜਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂਲੇ ਜੀਵ ਬਣਾਏ। ਉਸ ਗੂੰਜਣ ਵਾਲੇ, ਮਧੁ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਖੋਹ ਵਿੱਚ ਪਏ ਭਿਆਨਕ ਨੂੰ, ਇੰਦਰ ਨੇ, ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਹੱਥਾਂ ਤੋਂ ਵੰਝਾ ਕਰ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਚੁੱਪ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਇਹੀ ਹੈ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਜਿਸਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਭਗਤ ਸਦਾ ਕਰਦੇ ਆਏ ਹਨ।