ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਾਰੁਤ ਗਾਣੇ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੋ ਸੋਮਾ ਰਸ ਪੀਣ ਵਿੱਚ ਅਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵਜਰ ਫੜਿਆ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਵਹਿ ਸਕਣ। ਮਾਰੁਤ ਅਤੇ ਯਾਜਕ ਮਿਲ ਕੇ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਇੰਦਰ ਸੋਮਾ ਪੀਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹੀ ਉਹ ਭੇਟ ਸੀ ਜੋ ਇੰਦਰ ਨੇ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਲੱਭੀ ਸੀ—ਉਸ ਨੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਸੋਮਾ ਪੀਤਾ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਵੱਖਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਡਰਦੇ ਜਾਨਵਰ ਕੰਬਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਗੱਜਦੇ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਆਖ਼ਰੀ ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਾਰੇ ਦਿਆਲੂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਦਾ ਹੱਕ ਦਿੱਤਾ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਹਰੇ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਸਦਾ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਚੱਲੇ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਇਕਠੇ ਨਵੇਂ ਨਵੇਂ ਨੱਬੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ। ਮਾਰੁਤਾਂ ਨੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਦੀ ਤ੍ਰੈਸ਼ਟੁਭ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਸਤੀ ਵਾਂਗ, ਅਗਨੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਸੌ ਭੈਂਸਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰਿਆ; ਇੰਦਰ ਨੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਤਿੰਨ ਸਮਾਗਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਸੋਮਾ ਪੀਤਾ। ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਕਿਸੇ ਦਾ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਚਾਹਿਆ, ਨੇ ਤਿੰਨ ਸੌ ਭੈਂਸਾਂ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਸਮਾਗਮਾਂ ਦੇ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਲਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪੁਜਾਰੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਕੀਤਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤਾਕਤਵਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲਿਆਇਆ, ਇੰਦਰ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਆਇਆ। ਉਥੇ, ਕੁਤਸਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ੁਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਕੁਤਸਾ ਲਈ ਸੂਰਜ ਦਾ ਪਹੀਆ ਘੁੰਮਾਇਆ, ਉਸ ਲਈ ਨਵਾਂ ਰਾਹ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਅਤੇ ਨੱਕ-ਵਿਹੂਣੇ ਦਾਸ੍ਯੂਆਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਬੁਰੇ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਸਤੁਤੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਰੰਭਦੀਆਂ ਗਾਈਆਂ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾਉਂਦੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਵੈਦਥੀਨਾ ਲਈ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਪਿਪ੍ਰੂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਰਿਜ਼ੀਸ਼ਵਨ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਿਤਰ ਬਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੋਮਾ ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਨਵਗਵਾਂ ਨੇ ਸੋਮਾ ਪੀੜਕੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ; ਦਸ਼ਗਵਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਚੌੜਾ ਚਾਰਾਗਾਹ, ਜੋ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਲੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਲਈ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। "ਹੇ ਦਿਆਲੂ, ਤੇਰੇ ਕਰਤਬ ਜਾਣ ਕੇ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਤੇਰੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਵਰਨਾਂ? ਤੇ ਤੂੰ ਹੋਰ ਕਿਹੜੇ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰੇਂਗਾ? ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ।" ਇੰਦਰ ਨੇ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ; ਜੋ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਬਰਾਬਰੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। "ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸਤੁਤੀਆਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਬਣਾਈਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ। ਜੋ ਨਵੇਂ ਕੰਮ ਤੂੰ ਕੀਤੇ, ਉਹ ਵੀ। ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਕਾਰੀਗਰ ਚੰਗਾ ਕੱਪੜਾ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਗਿਆਨੀ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਰਥ ਬਣਾਇਆ, ਧਨ ਦੀ ਆਸ ਵਿੱਚ।" "ਕਿੱਥੇ ਹੈ ਉਹ ਵੀਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬੇਅੰਤ ਲੋਕ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਆਉਂਦਾ ਹੈ?" ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਰਸਤੇ ਦੀ ਖੋਜ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਹੈ। ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ: "ਅਸੀਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ, ਲੱਭ ਲਿਆ—ਇੰਦਰ।" ਹੁਣ, ਜਦੋਂ ਸੋਮਾ ਪੀੜਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਉਹ ਕੰਮ ਦੱਸਦੇ ਹਾਂ, ਇੰਦਰ, ਜੋ ਤੂੰ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਏ। ਗਿਆਨੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਅਗਿਆਨੀ ਸੁਣਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਦਿਆਲੂ, ਸਭ ਸੈਨਾ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਉਹ ਸਭ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਆਪਣਾ ਮਨ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਇਕੱਲਾ, ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਹੁਤਿਆਂ ਦੇ ਖਿਲਾਫ਼ ਲੜਾਈ ਲਈ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਵੀ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਪਾਸਕਾਂ ਲਈ ਗਾਈਆਂ ਦਾ ਖੁਲਾ ਮੈਦਾਨ ਦਿਖਾਇਆ। ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਦੂਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਤੇ ਜਨਮਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਹਰ ਥਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਸਨ; ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਦਾਸ੍ਯੂਆਂ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਇੰਦਰ ਲਈ, ਮਾਰੁਤ ਸੁੰਦਰ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ, ਸੋਮਾ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਝੂਠੇ, ਛੁਪੇ ਹੋਏ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹੀ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਗਾਈਆਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਿਆਂ, ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਦਾਸਾ ਨਾਮੁਚੀ ਦਾ ਸਿਰ ਮੋੜਿਆ, ਮਨੁ ਲਈ ਰਾਹ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। "ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਥ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ, ਤੂੰ ਦਾਸਾ ਨਾਮੁਚੀ ਦਾ ਸਿਰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਵੀ ਉਜਾਗਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਦੋਹਾਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ ਹੋਵੇ।" ਦਾਸਾ ਨੇ ਔਰਤਾਂ ਵਾਂਗ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਏ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਫੌਜ ਮੇਰਾ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਸੀ? ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਗਾਈਆਂ ਅੰਦਰ ਲੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਇੰਦਰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਦਾਸ੍ਯੂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਥੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਗਾਈਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਬਛੀਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਰੰਭਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਮਿਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਦੋਂ ਸੋਮਾ ਪੀੜਿਆ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਸੋਮਾ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ, ਇੰਦਰ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪੀ ਕੇ, ਉਪਾਸਕਾਂ ਨੂੰ ਗਾਈਆਂ ਵਾਪਸ ਕਰਦਾ। ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਜੋ ਰੁਸ਼ਾਮਿਆਂ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਈਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਦਾਤਾ, ਜੋ ਆਪਣਾ ਕਰਜ਼ਾ ਚੁਕਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਅਸੀਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੇ। ਰੁਸ਼ਾਮਿਆਂ ਨੇ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਾਈਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਤਾਕਤਵਰ ਸੋਮਾ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪਰਿਤਕਮਿਆ ਦੇ ਦਿਨ ਦੀ ਸਵੇਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਰਾਤ, ਪਰਿਤਕਮਿਆ ਦੀ, ਚਮਕ ਉਠੀ, ਜਦ ਰੁਸ਼ਾਮਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਰਣੰਚਯਾ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਭੂਰੇ ਨੇ ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀਆਂ। ਅਸੀਂ ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਈਆਂ ਰੁਸ਼ਾਮਿਆਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੀਆਂ, ਹੇ ਅਗਨੀ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਤਪਤ ਭਾਂਡਾ ਵੀ, ਜੋ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਸੀਂ, ਗਿਆਨੀਆਂ, ਉਹ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ। ਇੰਦਰ ਰਥ ਲਈ ਰਾਹ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਜੋ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਇਨਾਮ ਦੀ ਖਾਤਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਗਵਾਲਾ ਝੁੰਡ ਵਿੱਚੋਂ ਗਾਈਆਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋਇਆ ਇੰਦਰ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਂਦਾ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਵਿੱਚ। ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਪੀਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਅੱਗੇ ਵਧ, ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ; ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ। ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਧਨ ਨਹੀਂ; ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਇਹ ਸਭ ਤੂੰ ਹੀ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਵਿਖਾਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਬੰਦ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਗਾਈਆਂ ਨੂੰ ਚਲਾ ਦਿੱਤਾ; ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ। ਕਾਰੀਗਰ ਘੋੜੇ ਲਈ ਰਥ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਵਸ਼ਤਰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚਮਕਦਾ ਵਜਰ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਹੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸਤਿਕਾਰਿਆ। ਯਾਜਕ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕੇ। ਇੰਦਰ ਲਈ, ਤਾਕਤਵਰ ਲੋਕ ਭਜਨ ਗਾਉਣ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ, ਆਦਿਤੀ ਮਿਲ ਕੇ। ਜਿਹੜੇ ਘੋੜੇ ਜਾਂ ਰਥ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਹੂਕਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਦਾਸ੍ਯੂਆਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮੁੜਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਕੰਮ ਵੀ ਦੱਸੇ, ਹੁਣ ਨਵੇਂ ਵੀ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਦਾਤਾ; ਤੂੰ ਦੋਹਾਂ ਆਕਾਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਥਾਮਦਾ, ਪਾਣੀਆਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਕਰਦਾ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅਸ਼ਚਰਜ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ। ਇਹ ਵੀ ਤੇਰਾ ਹੀ ਕੰਮ ਹੈ, ਹੇ ਅਦਭੁਤ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ: ਜਦ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦਿਖਾਈ; ਤੂੰ ਸ਼ੁਸ਼ਣਾ ਦੀਆਂ ਮਾਇਆਵਾਂ ਵੀ ਫੜ ਲਈਆਂ, ਅਤੇ ਜਦ ਤੂੰ ਦਾਸ੍ਯੂਆਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਭਜਾਇਆ, ਤੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਪੁਰਾਣਾ ਵਹਾਉ ਮੁੜ ਚਲਾਇਆ। ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਯਾਦੂ ਅਤੇ ਤੁਰਵਸ਼ਾ ਲਈ ਪਾਣੀਆਂ ਵਗਾਈਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ; ਤੂੰ ਭਿਆਨਕ ਆਯੂ ਅਤੇ ਕੁਤਸਾ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਪਾਰ ਲੰਘਾਇਆ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ। ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਕੁਤਸਾ, ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਦੋ ਸੋਹਣੀਆਂ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਗੀਤ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦਿਉ; ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਵੱਖ ਬੈਠਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦੇ, ਹੇ ਦਾਤਾ, ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਦਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰ। ਹਵਾ ਦੇ ਚੰਗੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ ਵੀ ਇੱਥੇ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਲੱਭਣ ਆਏ ਹਨ; ਸਾਰੇ ਮਾਰੁਤ, ਤੇਰੇ ਮਿੱਤਰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਸੂਰਜ ਵੀ ਰਥ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ, ਫਿਰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਂਦਾ; ਪਹੀਆ, ਤੇਜ਼ ਰਫਤਾਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਇਕੱਠਾ ਹੁੰਦਾ, ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਡਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਪੱਕਾ ਕਰਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਉਸ ਦੇ ਕਰਤਬ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਯਾਜਕਾਂ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਧਨ, ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਆਉਂਦੀ ਰਹੀ।