ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਯਗ੍ਯ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਟ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਹੈ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਵਨ ਸਮੇਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸੱਦੇ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਅਗਨੀ! ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆ, ਆਹੁਤੀਆਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੋਤਰ ਵਜੋਂ ਚੁਣਦੇ ਹਾਂ।” ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਯਜਮਾਨ ਸੋਮ ਰਸ ਨਿਚੋੜਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਵਿਰਤਾ ਦੇ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ਾ ਤੇ ਆ ਬੈਠ। ਜਦੋਂ ਅਗਨੀ ਪ੍ਰਕਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦੂਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਦਾ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਅਗਨੀ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਨਵਾ, ਆਹੁਤੀਆਂ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵੀ ਪੁਜਾਰੀ ਵਜੋਂ ਅਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਯਜਮਾਨ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਯਗ੍ਯ ਆਪਣੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਵੇ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਦੇਵਤਾਸ਼੍ਰੇਠ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ਾ ਵਿਛਾ। ਇੱਥੇ, ਮਰੁਤ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਸੰਗ ਨਾਲ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਾਨੀ ਅਤੇ ਕਦੇ ਨਾ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰਾ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਹਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਯਜਮਾਨ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਸੌ-ਵੀਹ ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਗਨੀ ਦੀ ਰਾਖੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਤ੍ਰਿਆਰੂਣਾ ਲਈ ਵੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਮੰਗੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਅਗਨੀ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਨਵੇਂ ਤ੍ਰਸਦੱਸਯੂ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਕਈ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਆਰੂਣਾ ਮੈਨੂੰ ਪੁਰਾਤਨ ਸਤੁਤੀ ਨਾਲ ਮਹਿਮਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਆਦਮੀ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਲਈ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਲਈ,” ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸੰਗੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਮਰਤਾ ਲਈ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਤੀਖੇ ਮਨੁੱਖ, ਸੌ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਾਲੇ, ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਦੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਮ ਰਸ, ਤਿੰਨ ਸਿਰ ਵਾਲੇ। ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਅਗਨੀ, ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਸਮੇਂ ਸੌ ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ, ਅਕਾਲੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਮਰ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਗਨੀ ਪ੍ਰਕਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਲਪਟ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਗਦੇ ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਵੱਲ ਰੁੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ, ਆਹੁਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਘੀ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਅਗਨੀ ਪ੍ਰਕਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਯਜਮਾਨ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਹਿਮਾਨ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਵੱਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰੇ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨ ਮਹਿਮਾ ਸਾਡੀ ਹੋਵੇ, ਸਾਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜੋੜੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰੇ। ਅਗਨੀ ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਲੋਅ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਯਗ੍ਯ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਪ੍ਰਕਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹੀ ਅਗਨੀ, ਸੱਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਗ੍ਯ ਤੇ ਲੈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹੀ ਆਹੁਤੀ ਦਾ ਵਾਹਕ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ ਯਗ੍ਯ ਵਿੱਚ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਆਰਪਣ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਹੁਤੀ ਦਾ ਵਾਹਕ ਚੁਣੋ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਆਰਯਮਾਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਦੈਵੀ ਪਿਤਾ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਤਿੰਨ ਚਮਕਦੀਆਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ। ਮਰੁਤ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਸਥਿਰ ਨਾਇਕ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਰੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਜਰ ਉਠਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ, ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਜਲ ਰਾਹ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮਰੁਤ ਅਤੇ ਪੁਜਾਰੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੰਦਰ ਸੋਮ ਪੀਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹੀ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਆਹੁਤੀ ਲੱਭ ਕੇ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੋਮ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਫੈਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਜੋ ਡਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ। ਉਹ ਨਿੜਰ ਹੋ ਕੇ ਗੱਜਦੇ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦਾਨੀ ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੇ ਇਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੋਮ ਪੀਣ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਹਰੇ ਘੋੜੇ ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾਨੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਨਵੇਂ ਨਵੇਂ ਨੌਂ-ਨੌਂ ਹੋਂਦਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਮਰੁਤਾਂ ਨੇ, ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਟੁਭ ਸਤੁਤੀ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਸਤੀ ਲਈ, ਅਗਨੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇਛਾ ਨਾਲ ਤਿੰਨ-ਸੌ ਮਹਿਸੂਸਾਂ ਨੂੰ ਸੇਕ ਦਿੱਤਾ; ਇੰਦਰ ਨੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਤਿੰਨ ਸਮਾਗਮਾਂ ਤੇ ਸੋਮ ਪੀ ਕੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਜਦੋਂ ਦਾਨੀ ਨੇ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਤਿੰਨ-ਸੌ ਮਹਿਸੂਸਾਂ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਸੋਮ ਸਮਾਗਮ ਲਏ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਪੁਜਾਰੀ ਨੂੰ ਸੱਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਸ਼ਨਾ, ਤਾਕਤਵਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਆਇਆ, ਇੰਦਰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆਇਆ। ਉਥੇ, ਕੁਤਸਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੁਸ਼ਣਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ। ਕੁਤਸਾ ਲਈ ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਦਾ ਚੱਕਰ ਚਲਾਇਆ, ਉਸ ਲਈ ਨਵਾਂ ਰਾਹ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਅਤੇ ਨੱਕ-ਵਿਹੂਣੇ ਦੱਸਿਉਆਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਮੰਦੇ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਤੋਂ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਸਤੁਤੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀਆਂ ਰੰਭਾਂ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਧਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਵੈਦਥਿਨਾ ਲਈ ਤੂੰ ਪਿਪਰੂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਰਿਜ਼ੀਸ਼ਵਾਨ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਦੋਸਤ ਬਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਸੋਮ ਪੀ। ਨਵਗਵਾਂ ਨੇ ਸੋਮ ਨਿਚੋੜ ਕੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਦਸ਼ਗਵਾਂ ਨੇ ਵੀ ਹੰਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਚੌੜਾ ਚਰਾਗਾਹ, ਭਾਵੇਂ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਲਈ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। “ਹੇ ਦਾਨੀ! ਤੇਰੇ ਕਰਤਬ ਜਾਣ ਕੇ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਤੇਰੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦੱਸ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਤੇਰੀਆਂ ਨਵੀਆਂ ਮਹਾਨ ਕਰਤੂਤਾਂ ਕੀ ਹਨ? ਹੁਣ ਦੱਸ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ।” ਇੰਦਰ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਜਨਮ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ; ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਤੂੰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਕੀਤਾ, ਕੋਈ ਤੇਰੀ ਬਰਾਬਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਇੰਦਰ! ਜੋ ਸਤੁਤੀਆਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਬਣਾਈਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ; ਤੇਰੀਆਂ ਨਵੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੁਣ। ਜਿਵੇਂ ਕਲਾ-ਕਾਰ ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਗਿਆਨੀ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਰਥ ਬਣਾਇਆ, ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। ਕਿੱਥੇ ਹੈ ਉਹ ਵੀਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸੁਖਦਾਈ ਰਥ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ? ਉਹ ਵਜਰਧਾਰੀ, ਜੋ ਸੋਮ ਪੀਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦਾਨੀ ਦੇ ਘਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਈ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸੱਦੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਰਸਤੇ ਦੀ ਖੋਜ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਧੁਨੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦਾਨੀ ਦੀ ਮਹਾਨ ਜਗ੍ਹਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ; ਮੈਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ: “ਅਸੀਂ, ਮਨੁੱਖੋ, ਲੱਭ ਲਿਆ ਇੰਦਰ ਨੂੰ।” ਹੁਣ, ਸੋਮ ਨਿਚੋੜਨ ਸਮੇਂ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦੱਸਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਤੂੰ ਕੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਦ ਆਈਆਂ। ਗਿਆਨੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਅਜਾਣ ਸੁਣਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਦਾਨੀ, ਸਾਰੀਆਂ ਸੈਨਾਵਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਇਹ ਸਭ ਲੀਲਾਵਾਂ ਸਾਂਭਦਾ ਹੈ। ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਮਨ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ, ਸ਼ੋਭਤ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਭਾਵੇਂ ਸਾਹਮਣੇ ਕਈ ਹੋਣ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪੱਥਰ ਵੀ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਲਈ ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਖੁਲ੍ਹੀ ਥਾਂ ਦਿਖਾਈ। ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਦੂਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਤੇ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਉਥੋਂ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਸਨ; ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜਲ ਤੇ ਦੱਸਿਉਆਂ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਤੇਰੇ ਲਈ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਇਹ ਮਰੁਤ ਸਤੁਤੀਆਂ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਸੋਮ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਆਹੁਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਝੂਠੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਜੋ ਚਾਲਾਕੀ ਨਾਲ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਗ੍ਯ ਦੀ ਪਾਵਨ ਅਗਨੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਯਜਮਾਨ ਦੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰਨ ਹੋਇਆ।