ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨਾਮਕ ਅਜਗਰ ਵਿਚਕਾਰ ਭਾਰੀ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ। ਨਾ ਤਾਂ ਬਿਜਲੀ, ਨਾ ਗੱਜਣ ਵਾਲੀ ਗਰਜ, ਨਾ ਮੀਂਹ, ਨਾ ਹੀ ਤੀਖੀ ਝੜ—ਕੋਈ ਵੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਬਣੀ। ਦਾਨੀ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ। ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਅਜਗਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਸ ਰਾਹ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਡਰ ਵਾਂਗ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਦ ਨਵੇਂ ਅਤੇ ਨੱਬੇ ਨਦੀਆਂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਬਾਜ ਵਾਂਗ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਵੱਸਦੇ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਵੱਜਰਧਾਰੀ ਸਿੰਗ ਵਾਲੇ ਸਾਥੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਹੁਣ ਉਹ ਰਾਜਾ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵੈਰੀ ਮਿਟ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਚੱਕਰ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰੀਏ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੀ ਦਾਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦੇਵੇ, ਧੋਖਾ ਨਾ ਕਰੇ ਤੇ ਗਾਵਾਂ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਾਨੂੰ ਦਿਖਾਏ। ਮੈਂ ਉਸ ਦਾਤਾਰ, ਕਦੇ ਨਾ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੇ ਦਾਤੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਜ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਘਰ ਵਲ ਉੱਡਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਉੱਚੀਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਗਾਇਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਦਾ ਯੋਗ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਤੀਰਅੰਦਾਜ਼ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਹਥਿਆਰ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰੀਏ ਕਿ ਕੋਈ ਵਪਾਰੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਸਾਡਾ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਕਰੇ। ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹਥੌੜੇ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੂੰ ਸਾਥੀਆਂ ਵਿਚ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਫਿਰਦਾ ਸੀ। ਤੂੰ ਧਨ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਉਸਨੂੰ ਟੁੱਟਾ ਦਿੱਤਾ; ਜੋ ਯਜਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਵੈਰੀ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਵੀ ਯਜਮਾਨਾਂ ਵਲੋਂ ਹਾਰ ਗਏ। ਜਦ ਤੂੰ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਅਡਿੱਗ ਖੜਾ ਸੀ, ਤਦ ਬੇਨਿਯਮ ਲੋਕ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਹੋ ਗਏ। ਨਿਰਦੋਸ਼ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਜੋ ਲੜਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸੀ, ਨੌ ਗਾਇਕਾਂ ਵਲੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਸਾਂਡ ਵਾਂਗ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਲੋਕ ਕੱਢ ਦਿੱਤੇ ਗਏ; ਜਦ ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆਏ। ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾਈ ਜੋ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਖਤਰਨਾਕ ਸਨ, ਜੋ ਹੱਦਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਵੈਰੀ ਸਨ। ਤੂੰ ਦਾਸਾ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ; ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਯਜਨਾ ਤੇ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤੂੰ ਮਾਣ ਲਿਆ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਚੱਕਰ ਲਗਾਉਂਦੇ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਪਰ ਇੰਦਰ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕੇ; ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਜਦ ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇਪਣ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਹਰ ਥਾਂ ਉਹ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸਮਝਦੇ ਸਨ, ਹਾਰ ਗਏ; ਤੇ ਤੂੰ ਦਾਸਾ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ, ਨਾ ਹੀ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਚਲਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੱਜਰ ਬਣਾਇਆ; ਤੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਲਿਆ। ਪਾਣੀਆਂ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਵਗੀਆਂ, ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਵਿਚ ਵਧ ਗਈਆਂ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਇੱਕਮਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਦਿਲੀਪਾ ਦੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਨੂੰ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ, ਸਿੰਗ ਵਾਲੇ ਦੈਤ ਸ਼ੁਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਜਿੰਨੀ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵਧੀਕ ਹੈ, ਤੂੰ ਵੱਜਰ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੰਦਾ ਸੀ। ਅੱਗ ਵੈਰੀਆਂ ਵਲ ਵਧੀ, ਤੇ ਤੀਖੇ ਸਾਂਡ ਨਾਲ ਕਿਲ੍ਹਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੱਜਰ ਨਾਲ ਰੁਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ; ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਸੋਚ ਨਾਲ ਦਾਤਾਂ ਬਰਸਾਈਆਂ। ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਕੁਤਸਾ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਸਾਂਡ ਦਸ਼ਦਯੁ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਲੜਿਆ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਉੱਡੀ ਧੂੜ ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚੀ, ਤੇ ਉਸ਼ਵਿਤ੍ਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਅਡਿੱਗ ਖੜਾ ਰਿਹਾ। ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਤੁਗਰਾ ਦੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਂਡ ਸ਼ਾਮਾ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਦਾਨੀ, ਤੇ ਖੇਤ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਗਾਂ ਸ਼ਵਿਤ੍ਰੀ ਦਿੱਤੀ; ਉਹ ਚੌੜੇ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਡਰੇ, ਤੇ ਵੈਰੀ, ਜਿਹੜਾ ਹੇਠ ਪਿਆ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਹਾਰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹੁਣ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ—ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਤਿੰਨ ਪਹੀਆਂ ਵਾਲੀ ਰਥੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਵਿਆਪਕ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ ਅੱਜ ਆਓ; ਤੁਹਾਡੀ ਰਥੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਮ ਦੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਸੋਮ ਰਸ ਦੀ ਧੁਨ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮਧੁਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰੀ ਰਥੀ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ; ਤਿੰਨ ਥੰਮ, ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਤੁਸੀਂ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਤੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਇੱਕੋ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਤੁਸੀਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਭੇਟ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹੋ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਤੁਸੀਂ ਮਿੱਠੀ ਭੇਟ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ; ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਦਿਨ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੀ ਸਾਡੇ ਲਈ ਦਾਤਾਂ ਵੰਡਦੇ ਹੋ। ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਚੱਕਰ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਭਗਤਾਂ ਵਿਚ ਫਿਰਦੇ ਹੋ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਵਧੀਆ ਮਾਰਗ ਦਿੰਦੇ ਹੋ; ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹੋ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਅਮਰ ਸ੍ਰੋਤ ਵਾਂਗ ਸਾਡੇ ਲਈ ਧਾਰਾ ਵਗਾਉਂਦੇ ਹੋ। ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦਿਓ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਗਿਆਨ ਦਿਓ; ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ, ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਦਿਓ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਰਥੀ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਧੀ ਵਲੋਂ ਖਿੱਚੀ ਹੋਈ, ਇੱਥੇ ਆਵੇ। ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਸਵਰਗ ਦੀਆਂ ਦਵਾਈਆਂ ਲਿਆਓ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ; ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ ਲਈ ਪੋਸ਼ਣ ਤੇ ਚੰਗਿਆਈ ਲਿਆਓ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਪਰਕਾਰ ਦੀ ਛਾਂ ਲਿਆਓ, ਹੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਮਾਲਕੋ। ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਦਿਨੋਂ-ਦਿਨ ਤੁਹਾਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਹੋਵੇ; ਤੁਸੀਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰੋ; ਤਿੰਨ ਰਥੀਆਂ, ਹੇ ਨਾਸਤਿਆ, ਦੂਰੀਆਂ ਰਾਹਾਂ ਤੇ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੁਹਾਡੀ ਆਤਮਾ ਆਪਣੀਆਂ ਭੈਣਾਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਸੱਤ ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੱਦਾ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਭੇਟ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਉੱਤੇ ਧਰਤੀਆਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਚੋਟੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੀ ਤਿੰਨ ਪਹੀਆਂ ਵਾਲੀ ਰਥੀ ਦੇ ਤਿੰਨ ਚੱਕਰ ਕਿੱਥੇ ਹਨ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਅਸਥਾਨ ਕਿੱਥੇ ਹਨ ਜੋ ਪੱਕੇ ਹਨ? ਜਦ ਤੂੰ ਤੇਜ਼ ਗਧੇ ਨਾਲ ਜੋੜ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ, ਹੇ ਨਾਸਤਿਆ, ਤੁਸੀਂ ਯਜਨਾ ਤੇ ਆਉਂਦੇ ਹੋ? ਆਓ, ਹੇ ਨਾਸਤਿਆ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਭੇਟ ਤਿਆਰ ਹੈ; ਮਧੁਰਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਧੁਰਤਾ ਪਿਆਰੇ ਗਧਿਆਂ ਨਾਲ ਪੀਓ; ਤੁਹਾਡੀ ਘੀ ਨਾਲ ਰਥੀ, ਉਸ਼ਾ ਵਲੋਂ ਚਾਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਆਓ, ਹੇ ਨਾਸਤਿਆ, ਤਿੰਨ ਤੇ ਗਿਆਰਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਆਓ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਮਧੁਰ ਪਾਨ ਲਈ; ਸਾਨੂੰ ਪਾਰ ਲਿਆਓ, ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰੋ, ਵੈਰ ਦੂਰ ਭਜਾਓ, ਸਾਡੇ ਸਾਥੀ ਬਣੋ। ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਆਪਣੀ ਤਿੰਨ ਪਹੀਆਂ ਰਥੀ ਨਾਲ ਆਓ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਤੇ ਵਿਰੋਧੀ ਪੁੱਤਰ ਦਿਓ; ਸਾਡੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਦਦਾ ਹਾਂ, ਇਨਾਮ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਤਾਕਤ ਬਣੋ। ਹੁਣ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ, ਭਲੇ ਲਈ; ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਮਦਦ ਲਈ; ਰਾਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਜਗਤ ਨੂੰ ਵਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਵਿਤਰ ਦੇਵ ਨੂੰ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ। ਸਾਵਿਤਰ ਦੇਵ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਰਥੀ ਤੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਦਾ, ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਤੁਰਦਾ ਹੈ, ਅਮਰ ਤੇ ਨਸ਼ਵਰ ਸਭ ਕੁਝ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਰੱਬ ਹੇਠਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਉੱਤੇ ਵਾਲੀ ਰਾਹੀਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪੀਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ; ਸਾਵਿਤਰ ਦੇਵ ਦੂਰੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਲਿਪਟਿਆ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਜੋੜੀ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਪੂਜਣਯੋਗ, ਚਮਕਦਾਰ ਸਾਵਿਤਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰਥੀ ਚੜ੍ਹ ਲਈ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ। ਦੋ ਭੂਰੇ, ਚਿੱਟੇ ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਤਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਲੱਕੜ ਵਾਲੀ ਰਥੀ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ; ਸਦਾ, ਰੱਬੀ ਸਾਵਿਤਰ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਅਸਥਾਨ ਤੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਵਿਤਰ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਤਿੰਨ ਅਸਮਾਨ ਹਨ; ਦੋ ਪ੍ਰਗਟ ਹਨ, ਇੱਕ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਰਥੀ ਦੇ ਧੁਰੇ ਵਾਂਗ ਅਮਰ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਹਨ। ਜੋ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਆਖੇ। ਸੁੰਦਰ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ; ਡੂੰਘਾ ਹਿਲਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਸੁਰਾ, ਚੰਗੀ ਰਾਹਦਾਰੀ ਵਾਲਾ। ਹੁਣ ਸੂਰਜ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਕੌਣ ਵੇਖਦਾ ਹੈ? ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਣ ਕਿਹੜੇ ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀ? ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਅੱਠ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਤਿੰਨ ਮਾਰੂਥਲ ਤੇ ਸੱਤ ਨਦੀਆਂ ਜੋੜਣ ਲਈ ਐਲਾਨੀਆਂ; ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਸਾਵਿਤਰ, ਭਗਤ ਨੂੰ ਖਜਾਨੇ ਤੇ ਮਨਚਾਹੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਦੇਂਦਾ ਆਇਆ। ਸੋਨੇ ਵਾਲਾ ਹੱਥੀ ਸਾਵਿਤਰ, ਕਰਤਬਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਤੁਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਤੋਂ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਸੂਰਜ ਵਲ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸੋਨੇ ਵਾਲਾ ਹੱਥੀ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਸੁਰਾ, ਚੰਗੀ ਰਾਹ ਦਿਖਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਦਇਆਲੂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਚਮਕਣ ਵਾਲਾ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੁਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਦੈਤਾਂ ਤੇ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਸ਼ਾਮ ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇੰਦਰ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਤੇ ਸਾਵਿਤਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜਿੱਤਾਂ, ਦਾਤਾਂ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਰੂਪ ਦੀ ਕਥਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਵੀਂ ਉਮੀਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।