ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਉੱਚ ਕੋਟੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕ, ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਜਾਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਜਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਜੀਵ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਪੋਸ਼ਣ ਲਈ, ਜਾਂ ਮਨੁੱਖੀ ਭੇਟਾਂ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤਾਕਤ, ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਕਿਰਣ ਬਖ਼ਸ਼ਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਅੱਗ, ਰਾਤ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੱਕ ਰੌਸ਼ਨ ਚਿਰਾਗ ਵਾਂਗ ਦੂਰ ਬੈਠਾ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਅਮਰ ਅੱਗ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਲੋਕ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਪਸੀਨਾ ਵਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਆਪੋ-ਆਪ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਗ, ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਗੱਜ ਕੇ ਬਰਸਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਲਈ ਵੰਡਦੇ ਹਨ; ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਮਿੱਠਾ ਪਾਨੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੂਰਲੇ ਵੀ ਲੱਭਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਅੱਗ ਹੀ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਜੋ ਧਨ ਜਾਂ ਪਸ਼ੂ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਦੀ ਪੀਲੀ ਦਾਢੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਭੋਜਨ, ਉੱਚੀ ਜਾਤੀ, ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੜਦੀ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗ, ਜਿਸ ਵਿੱਚੋਂ, ਤੇਜ਼ ਕੁਹਾੜੀ ਵਾਂਗ, ਧਾਰ ਵਗਦੀ ਹੈ; ਚੰਗਾ ਨਾਇਕ, ਮਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਜਦੋਂ ਹਿੱਸਾ ਵੰਡਦਾ ਹੈ। ਐ ਅਗਨਿ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਘੀ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਾਰਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਰੱਖ, ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਪੈਦਾ ਕਰ। ਇੰਝ, ਕਦੇ ਕ੍ਰੋਧੀ, ਕਦੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਮਿਲੀ ਹੋਈਆਂ ਗਾਂ ਵੰਡ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਫਿਰ, ਅਤ੍ਰਿ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ, ਦਾਸਯੂਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ, ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਅੱਗ ਨੂੰ ਧਰਮਵਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸਦਾ ਲਈ, ਪੁਰਾਤਨ ਮਦਦ ਲਈ, ਜਗਾਇਆ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚਮਕਦਾ, ਪੂਜਣਯੋਗ, ਸਭ ਕੁਝ ਥਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਘਰ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਚੁਣਨਯੋਗ ਹੈ। ਅੱਗ ਨੂੰ, ਪੁਰਾਣਾ ਮਹਿਮਾਨ ਮੰਨ ਕੇ, ਜਾਤੀਆਂ ਨੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾਇਆ, ਇਸ ਦੀ ਲਪਲਪਾਉਂਦੀ ਲੱਟ, ਘਰ ਦਾ ਮਾਲਕ; ਵੱਡੀ ਜੋਤ, ਅਨੇਕ ਰੂਪ, ਦੌਲਤ ਜੇਤੂ, ਚੰਗੀ ਛਾਵ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ, ਬੁਢੇਪੇ ਦਾ ਵੈਰੀ। ਮਨੁੱਖ ਜਾਤੀਆਂ, ਰੀਤ ਜਾਣਣ ਵਾਲੀ, ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗੀ ਨੂੰ ਲੱਭਦੀਆਂ ਹਨ; ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਸਭ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲਾ, ਚੰਗਾ ਹਵਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਘੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ। ਅੱਗੀ, ਤੂੰ ਥੰਮ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਸਭ ਕੁਝ ਥਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਅਸੀਂ ਗੀਤਾਂ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ ਹਾਂ; ਜਗਾਈ ਹੋਈ, ਸਾਨੂੰ ਅੰਗਿਰਸ, ਦੇਵਤਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ। ਅੱਗੀ, ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ, ਹਰ ਜਾਤੀ ਲਈ ਤੂੰ ਤਾਕਤ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਪੁਰਾਣਾ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ; ਬਹੁਤ ਭੋਜਨ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਤੇਰੀ ਤੇਜ਼ੀ ਰੋਕੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ। ਅੱਗੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਨਵਾਂ, ਜਦ ਜਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੂਤ ਬਣਾਇਆ, ਭੇਟਾ ਲਿਜਾਣ ਵਾਲਾ; ਵੱਡੀ ਛਾਵ, ਘੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਤੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅੱਖ ਬਣਾਇਆ, ਸੋਚ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤੀ। ਅੱਗੀ, ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਘੀ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਦਇਆਲੂ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਗਾਇਆ ਗਿਆ, ਤੈਨੂੰ ਜਗਾਇਆ ਗਿਆ; ਤੂੰ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਕੇ, ਬੂਟਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤਾਕਤਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਖੜਾ ਹੈਂ। ਅੱਗੀ, ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗ ਪੂਜਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਾਤਵੇਦਸ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਭੇਟਾਂ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਲਿਜਾ ਸਕੇਂ। ਅੱਗੀ, ਦਾਨੀ ਦਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੁਸ਼ਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਨਾਮ ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਮਿਲ ਰਹੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਬੱਚਾ ਜਾਂ ਨਵਾਂ, ਤੂੰ ਸਮਿਧਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮਦਾ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਸਹਾਰਾ, ਜਾਤੀਆਂ ਦਾ ਅੱਗ, ਰੀਤ ਨਾਲ ਸਚਾ। ਤੂੰ ਫੜਨ ਵਿੱਚ ਔਖਾ, ਮਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ; ਅੱਗੀ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਜੰਗਲ ਸਾੜ ਚੁੱਕਾ, ਚਰਾਗਾਹ ਵਿੱਚ ਧਨ ਵਾਂਗ। ਹੁਣ, ਜਿਸ ਲਈ ਲਪਟਾਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਹਨ, ਧੂੰਏਂ ਨਾਲ, ਜਦ ਵੱਡਾ, ਫੂਕਣ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ, ਉਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਦਾ, ਤਦ ਉਹ ਲੁਹਾਰ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਅੱਗੀ, ਤੇ ਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਸਕਾਂ, ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਬੁਰਾਈਆਂ ਤੋਂ ਹਾਰ ਨਾ ਖਾਂ। ਅੱਗੀ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਦੌਲਤ ਦੇ, ਜੋ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਵਧਦੀ ਤੇ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਜੋ ਚੌੜੀ ਹੋ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਦੇਵੇ। ਅੱਗੀ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਹਿਮਾ ਦੇ, ਜੋ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ; ਸਾਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦੇ ਰਸਤੇ ਲੈ ਚੱਲ, ਧਨ ਦੇ ਨਾਸ ਤੋਂ ਬਚਾ। ਤੂੰ, ਅੱਗੀ, ਆਪਣੇ ਅਚੰਭੇਕਾਰੀ ਬਲ ਤੇ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਸਰਵੋਚਤਾ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਮਿਤ੍ਰ ਵਾਂਗ, ਯਜਨਾ ਯੋਗ ਹੈਂ। ਤੂੰ, ਅੱਗੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਵਧਾਉਂਦਾ, ਜੋ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ, ਦਾਨ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ, ਜੋ ਦੌਲਤ ਲੱਭਦੇ ਹਨ। ਉਹ, ਅੱਗੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਗੀਤ ਚਮਕਦੇ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤਾਕਤਵਰ ਲੋਕ, ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੇਰੀਆਂ ਲਪਟਾਂ, ਅੱਗੀ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀਆਂ, ਤੇਜ਼ ਰਫ਼ਤਾਰ, ਗੱਜਦੀਆਂ ਰਥਾਂ ਵਾਂਗ, ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਂਗ। ਹੁਣ, ਅੱਗੀ, ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਲਈ ਤੇ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਲਈ, ਸਾਡੇ ਉੱਚੇ ਲੋਕ ਤੇ ਸਾਡੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ, ਹਰ ਰੁਕਾਵਟ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ। ਤੂੰ, ਅੱਗੀ, ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ, ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇ; ਹੋਤਰ ਵਾਂਗ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇ, ਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਕਰ। ਚੌਕਸ ਰਖਵਾਲਾ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਅੱਗੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਸਦਾ ਜਾਗਦਾ, ਨਵੀਂ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ; ਘੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ, ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਪੂਜਕਾਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਸਦਾ ਹੈ। ਯਜਨਾ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਪਹਿਲਾ, ਪੁਰੋਹਿਤ, ਅੱਗੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਚੌਕੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜਗਾਇਆ; ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਹ ਉੱਤੇ ਹੋਤਰ ਵਾਂਗ ਬੈਠਦਾ, ਰੀਤ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ। ਤੂੰ, ਅਣਛੂਹਾ ਜਨਮਿਆ, ਮਾਵਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਸੁਖਦਾਈ, ਰਿਸ਼ੀ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਉਭਰਿਆ; ਘੀ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਵਧਾਇਆ, ਜਦ ਜਗਾਇਆ, ਤੇਰਾ ਧੂੰਆ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਨ੍ਹ ਬਣ ਗਿਆ। ਅੱਗੀ, ਸਾਡੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਆ; ਲੋਕ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਅੱਗੀ ਨੂੰ ਵੰਡਦੇ ਹਨ; ਅੱਗੀ ਦੂਤ ਬਣ ਗਿਆ, ਭੇਟਾ ਲਿਜਾਣ ਵਾਲਾ; ਜੋ ਅੱਗੀ ਨੂੰ ਚੁਣਦੇ, ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਵਿਚਾਰਸ਼ੀਲ ਚੁਣਦੇ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਲਈ, ਅੱਗੀ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠੀ ਬਾਤ, ਇਹ ਸੋਚ, ਦਿਲ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵੇ; ਤੇਰੇ ਲਈ, ਦਰਿਆ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਧਰਤੀਆਂ, ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਤੈਨੂੰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਅੱਗੀ, ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਲੱਭਿਆ, ਹਰ ਲੱਕੜ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ; ਤੂੰ ਮਥ ਕੇ ਜਨਮਿਆ, ਮਹਾਨ; ਤੈਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਅੰਗਿਰਸ। ਅੱਗੀ, ਮਹਾਨ, ਯਜਨਾ ਯੋਗ, ਸੱਚ ਦਾ ਬਲਦ, ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਭਜਨ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਜਿਵੇਂ ਘੀ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੁਰ, ਮਹਾਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਣ, ਸੱਚ ਨੂੰ ਚਾਹ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਸੱਚ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਲੱਭ; ਮੈਂ ਜ਼ੋਰ ਜਾਂ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਸੱਚੇ ਲਾਲ ਬਲਦ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਲੱਭਦਾ ਹਾਂ। ਕਿਹੜੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਅੱਗੀ, ਤੂੰ, ਸੱਚੇ, ਸਾਡੀ ਨਵੀਂ ਭਜਨ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ? ਤੂੰ, ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਰੁੱਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਕੌਣ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਦਾਸ ਕੌਣ ਹਨ, ਅੱਗੀ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਲਈ? ਤੇਰੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਕੌਣ ਹਨ, ਚਮਕਦਾਰ, ਜੋ ਦੌਲਤ ਲਿਆਉਂਦੇ? ਕੌਣ, ਅੱਗੀ, ਝੂਠ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੇ? ਕੌਣ ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ?