ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਜਗਤ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਠਿਕਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ, ਦਿਲ ਅਤੇ ਸਾਹ ਵਿਚ ਵਿਹੜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਜੀਵਨ ਪਲਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਮਿੱਠੇ, ਅੰਧੇਰੇ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਲਹਿਰ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀ ਮਿੱਠਾਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਅੱਗ—ਅਗਨਿ—ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਜਗ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਛੜੇ ਵੱਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਨਵੇਂ ਪੰਛੀ ਉੱਡਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਗਨਿ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਪੁਜਾਰੀ ਵਜੋਂ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਸਵੇਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਮਿਹਰਬਾਨ ਮਨ ਨਾਲ ਸਿੱਧਾ ਖੜਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਜਗਦੀ ਹੋਈ ਜੋਤ ਦੀ ਚਮਕ ਦਿਸਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਯਜਮਾਨਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਪਵਿੱਤਰ ਅਗਨਿ ਪਵਿੱਤਰ ਗਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਦੀ ਭੇਟ ਜੋੜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਗਨਿ, ਕੂੰਡਿਆਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਅੱਖਾਂ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਤੁਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਉਪਾਸਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਅਗਨਿ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਦੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉਸ਼ਾਵਾਂ (ਸਵੇਰਾਂ) ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਦੋਂ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਚ ਚਿੱਟਾ ਘੋੜਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਅਗਨਿ ਹਰ ਦਿਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਨਿਯਤ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਸੱਤ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਨੂੰ ਝਲਕਾਉਂਦਾ, ਅਗਨਿ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਪੂਜਾ ਲਈ ਹੈ, ਪੁਜਾਰੀ ਵਜੋਂ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੁਗੰਧੀ ਮਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ, ਜਗਤ ਵਿਚ, ਨੌਜਵਾਨ, ਗਿਆਨੀ, ਕਈ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਯਜਮਾਨ ਉਸ ਪ੍ਰੇਰਿਤ, ਉੱਤਮ ਪੁਜਾਰੀ ਅਗਨਿ ਦੀ ਬੜੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਦੋ ਜਹਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਫੈਲਾਇਆ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਘੀ ਨਾਲ ਧੋਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਘਰ-ਅੰਦਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਵੀਆਂ ਵਲੋਂ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਮਹਿਮਾਨ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਬਲਵਾਨ, ਅਗਨਿ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਤੁਰੰਤ, ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਯੋਗ, ਅਦਭੁਤ, ਚਮਕਦਾਰ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਮਹਿਮਾਨ ਹੈਂ। ਨੌਜਵਾਨ ਅਗਨਿ, ਲੋਕ ਨੇੜੇ-ਦੂਰੋਂ ਭੇਟਾਂ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਦਾਨੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਲੱਭ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨ, ਚਮਕਦਾਰ, ਸ਼ੁਭ ਰੱਖਿਆ ਦੇ। ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ, ਅਗਨਿ, ਯਜਮਾਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਵਿਸ਼ਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਰਸਤੇ ਜਾਣਦਾ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਭੋਗ ਪਾ ਸਕਣ।