ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਗਹਿਰਾਈਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਮਿੱਠਾ ਲਹਿਰ ਉੱਭਰੀ। ਉਹ ਲਹਿਰ ਝਾਗ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੀ ਸੀ। ਇੱਥੇ ਘੀ ਦਾ ਗੁਪਤ ਨਾਮ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ—ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਜੀਭ ਸੀ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਨਾਭੀ। ਇਸ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਘੀ ਦੇ ਨਾਮ ਨੂੰ ਉਚਾਰਦੇ ਹਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਆਦਰ-ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਵੀ ਇਸ ਗੀਤ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਚਾਰ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਬਲਦ ਨੇ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਉਹ ਬਲਦ ਚਾਰ ਸਿੰਗਾਂ, ਤਿੰਨ ਪੈਰ, ਦੋ ਸਿਰ ਅਤੇ ਸੱਤ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ; ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਘੀ ਨੂੰ ਗਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਲੱਭ ਲਿਆ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੱਥਾਂ ਦੁਆਰਾ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਇੱਕ ਭਾਗ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਦੂਜਾ, ਤੇ ਤੀਜਾ ਭਾਗ ਵੇਨਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਧਾਰਾਵਾਂ ਦਿਲ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਹ ਘੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਹਨ। ਇਹ ਧਾਰਾਵਾਂ, ਗਾਂਆਂ ਵਾਂਗ, ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਦਿਲ ਤੇ ਮਨ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ। ਘੀ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਵਾਸਤੇ ਉਤਾਵਲੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਨਦੀ ਵੱਡੇ ਵਗ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਦੌੜਦੀ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਇਹ ਮਹਾਨ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਘੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਲਾਲ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋੜਦੀਆਂ ਹਨ, ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਇਹ ਇਕੱਠਿਆਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਸੱਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਅੱਗੀ ਨੂੰ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਵੇਖਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਘੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਅੱਗ ਦੀ ਲੌ ਨੂੰ ਪ੍ਰਜਵਲਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸਨੂੰ ਜਾਤਵੇਦਸ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਅਾਹ ਲਈ ਉਤਾਵਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਤੇ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਜਿੱਥੇ ਸੋਮਾ ਨਿਚੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਯਜਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਹੀ ਘੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਵਧੀਆ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਵਗੋ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ-ਧਾਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਯਜਨਾ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸਫਲ ਹੋਵੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਘੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਮਿੱਠਾਸ ਨਾਲ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਠਿਕਾਣੇ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਹਨ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਦਿਲ ਅਤੇ ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਜੀਵਨ ਹੈ, ਆਓ, ਅਸੀਂ ਉਹ ਮਿੱਠੀ ਲਹਿਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ, ਹੇ ਕਾਲੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਅੱਗੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਗ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਵੱਲ ਹੱਲਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਨਵੇਂ ਪੰਛੀ ਉੱਡਦੇ ਹਨ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਕਿਰਣਾਂ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਫੈਲ ਗਈਆਂ। ਪੂਜਾ ਲਈ ਪੁਰੋਹਿਤ ਜਾਗ ਪਿਆ ਹੈ; ਅੱਗੀ, ਸਿੱਧਾ ਖੜਾ, ਦਇਆਲੂ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਲੌ ਦੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਸਭ ਨੇ ਵੇਖਿਆ, ਮਹਾਨ ਦੇਵ ਨੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਯਜਮਾਨਾਂ ਦੀ ਮੰਡਲੀ ਨੂੰ ਜੋੜ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗੀ ਪਵਿੱਤਰ ਗਾਂਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੱਜਾ ਹਥਿਆਰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਖੁਦ ਨੂੰ ਕੱਪਾਂ ਨਾਲ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪੂਜਾਰੀ ਦੇ ਮਨ, ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਂਗ, ਅੱਗੀ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਦੋ ਵੱਖਰੀਆਂ ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵੱਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਚਿੱਟਾ ਘੋੜਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਗੀ, ਸੱਚਮੁੱਚ, ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਸਥਾਪਿਤ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ। ਇਹ ਸੱਤ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਪੂਜਾਰੀ ਅੱਗੀ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਪੂਜਾ ਲਈ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਗੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਮਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ। ਨੌਜਵਾਨ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ, ਵਿਚਕਾਰ ਚਮਕਦਾ। ਹੁਣ, ਸਭ ਉਸ ਪ੍ਰੇਰਿਤ, ਉਤਮ ਪੂਜਾਰੀ ਅੱਗੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਨੇ ਦੋ ਜਗਤਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਫੈਲਾਇਆ, ਉਹ ਘੀ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧੋਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਘਰ-ਜਨਮਿਆ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਵੀ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਮਹਿਮਾਨ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਬਲਦ, ਹੇ ਅੱਗੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈਂ। ਫੌਰਨ, ਹੇ ਅੱਗੀ, ਤੂੰ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ, ਅਦਭੁਤ, ਚਮਕਦਾਰ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਮਹਿਮਾਨ ਹੈਂ। ਲੋਕ, ਨੇੜੇ ਤੇ ਦੂਰੋਂ, ਨੌਜਵਾਨ ਅੱਗੀ ਨੂੰ ਭੇਟ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਦਾਨੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਲੱਭੋ; ਸਾਨੂੰ, ਹੇ ਅੱਗੀ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਨ, ਚਮਕਦਾਰ, ਮੰਗਲਮਈ ਰੱਖਿਆ ਦਿਓ। ਹੇ ਅੱਗੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ, ਪੂਜਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਵਿਸ਼ਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਰਸਤੇ ਜਾਣਦਾ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਭੋਜਨ ਲਈ ਲਿਆਉ। ਅਸੀਂ ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਵੀ, ਬਲਦ, ਮਹਾਨ, ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਅੱਗੀ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ ਹਨ; ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ, ਵਿਅਾਪਕ। ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਮਾਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਾਗਦਾ, ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸਨੂੰ ਫ਼ਾਦਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ। ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਅੱਗੇ, ਰਥ ਵਿੱਚ, ਸਥਾਪਿਤ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਨੌਜਵਾਨ ਮਾਂ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ? ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਬੀਜ ਕਈ ਪਤਝੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ, ਜਦ ਮਾਂ ਨੇ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਵੇਖਿਆ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਖੇਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਪਦਾ। ਅਮਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਨਿਰਦੋਸ਼ਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਕਿਹੜੀਆਂ ਸਤਿ ਕੀਤੀਆਂ? ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਖੇਤ ਤੋਂ ਨਵਾਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਵੇਖਿਆ, ਚਮਕਦਾਰ ਝੁੰਡ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਫੜਿਆ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਪੀਲੀਆਂ, ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤਾਂ ਮਾਂ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੇਰੇ ਮਹਾਨ ਕੌਣ ਹਨ, ਗਾਂਆਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ? ਉਹ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਾਖਾ ਜੰਗਲ ਵੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਫੜਿਆ, ਉਹ ਛੱਡ ਦਿਓ; ਗਿਆਨਵਾਨ ਜਾਨਦਾ ਹੈ ਗਾਂਆਂ ਦਾ ਜਨਮ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਨੇੜੇ ਆਵੇ। ਵੈਰੀਆਂ ਨੇ ਰਾਜਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਾਲਣਹਾਰ, ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਵਾਸ ਵਜੋਂ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ; ਅਤ੍ਰਿਅਾਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਉਸਨੂੰ ਛੁਡਾਉਣ; ਜੋ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਆਪ ਨਿੰਦਿਤ ਹੋਣ। ਸ਼ੁਨਃਸ਼ੇਪਾ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਦੇ ਸਥੰਭ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਵੀ ਛੁਟ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਬਲਿ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ; ਉਹ ਅੱਗੀ, ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਛੁਡਾ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋਤਰ, ਇੱਥੇ ਬੈਠਾ। ਜਦੋਂ ਤੰਗ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਡੋਲਿਆ ਨਹੀਂ; ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਦੇਵ-ਨਿਯਮਾਂ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾ: ਇੰਦਰ, ਜਾਣਦਾ ਹੋਇਆ, ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਅੱਗੀ, ਮੈਂ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਅੱਗੀ ਵੱਡੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਵੈਰੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਸਿੰਗ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਕੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖਦੈੜਦਾ ਹੈ। ਅੱਗੀ ਦੇ ਆਪਣੇ, ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ; ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਉਸ ਦੀ ਅੱਗ ਰੁਕਦੀ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਨਾਸਤਿਕ ਉਸ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਇਹ ਸਤਿਕਾਰ, ਹੇ ਮਹਾਨ-ਜਨਮੇ, ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਬਣਾਇਆ, ਰਥ ਵਾਂਗ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸੁਚੱਜੀ ਤਰ੍ਹਾਂ; ਜੇ, ਹੇ ਅੱਗੀ, ਤੂੰ ਇਹ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇਂ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਇਸ ਰਾਹੀਂ ਚਮਕਦਾ ਯਸ਼ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ। ਮਹਾਨ-ਗਰਦਨ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਵਧਦਾ ਬਲਦ, ਵੈਰੀ-ਨਾਸਕ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਮਰਾਂ ਨੇ ਇਸ ਅੱਗੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਮਨੁ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ, ਹੇ ਅੱਗੀ, ਜਦ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਵਰੁਣਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ; ਜਦ ਪ੍ਰਜਵਲਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮਿਤ੍ਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ; ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਪੁਤ੍ਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਪੂਜਾਰੀ ਲਈ ਇੰਦਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਜਦ ਤੂੰ ਛੋਟਿਆਂ ਦਾ ਨਾਮ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਤਦ ਆਰਯਮਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਭਾਰ ਉਠਾਉਂਦਾ ਹੈਂ; ਉਹ ਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ, ਗਾਂਆਂ ਨਾਲ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਿਬੜਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਤੂੰ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮਨ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈਂ। ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਲਈ, ਮਾਰੁਤ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਜਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਤੇਰਾ ਜਨਮ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਕਦਮ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ—ਉਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਗਾਂਆਂ ਦੇ ਲੁਕਵੇਂ ਨਾਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵ, ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਾਲੇ ਦੇਵ, ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਲੈ ਕੇ, ਅਮਰਤਾ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਅੱਗੀ ਨੂੰ ਹੋਤਰ ਵਜੋਂ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਪ੍ਰੇਰਿਤ, ਕਿਰਪਾ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੋਈ ਪਹਿਲਾਂ ਦਾ ਹੋਤਰ, ਹੇ ਅੱਗੀ, ਤੈਥੋਂ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਕੋਈ ਹੋਰ, ਹੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਨਿਰਭਰ, ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਜਿਸ ਲਈ ਤੂੰ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ, ਯਜਨਾ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉੱਭਰੀ ਮਿੱਠੀ ਲਹਿਰ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਅੱਗੀ ਦੀ ਜਗਾਉਂਦੀ ਜੋਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਹਿਮਾਵਾਂ, ਘੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਆਸ—ਇਹ ਸਾਰਾ ਰਸਮਾਂ ਅਤੇ ਰੂਹਾਨੀਅਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਯਾਤਰਾ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਕਹਾਣੀ ਵਾਂਗ ਵਗਦੀ ਰਹੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਦੇਵਤੇ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਣੀ, ਅਮਰਤਾ ਅਤੇ ਚੰਗਿਆਈ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਗਏ।