ਪੁਰਾਤਨ ਸਮਿਆਂ ਤੋਂ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਨਵੀਨ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਸੰਜਮ ਕਰਦੇ ਆਏ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮ ਤੋਂ ਹਟੇ ਨਹੀਂ। ਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਮਹਾਨ ਮਦਦ, ਜੋ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਰਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋੜ ਕੇ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ਤੋਂ ਹੀ ਧਰਮ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਦੀ ਆਈ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਬੈਠ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਖੇਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਸਾਥ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਰਥ ਸਵਾਰ ਜੰਗ ਫਤਹ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਗਵਾਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਖੇਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਵੱਧ ਰਸ ਵਾਲਾ ਧਾਰਾ ਵਹਾਓ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਆਪਣਾ ਦੁੱਧ ਵਹਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸਾਨੂੰ ਮੱਖਣ-ਮਾਧੁਰ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣ। ਸਭ ਪੌਦੇ, ਅਕਾਸ਼, ਪਾਣੀਆਂ, ਤੇ ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਅੰਤਰਾਲ ਮਿੱਠਾਸ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਵੇ। ਖੇਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਇਸ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭੈ ਚੱਲ ਸਕੀਏ। ਸਾਡੇ ਬਲਦ, ਲੋਕ, ਹਲ, ਜੋਤ, ਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਹੋਣ। ਹੇ ਸ਼ੁਨਾਸੀਰਾ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਸਾਡੀ ਅਰਦਾਸ ਸਵੀਕਾਰੋ ਤੇ ਇਸ ਖੇਤ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਸਾਂ ਨਾਲ ਸੀਚੋ। ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ, ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਉਪਜਾਊ ਹੋ ਜਾ। ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਸਵਿਕਾਰ ਲਿਆ, ਪੂਸ਼ਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਉਹ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਫਸਲ ਲਿਆਉਂਦੀ ਰਹੇ। ਸਾਡੇ ਹਲ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜੋਤਣ, ਹਲ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਜੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਸ਼ੁਭਤਾ ਨਾਲ ਆਉਣ। ਬਦਲ, ਮਧੁਰ ਮਾਧੁਰ ਧਾਰਾ ਵਰਸਾਉਣ, ਤੇ ਸ਼ੁਨਾਸੀਰਾ ਸਾਨੂੰ ਵੱਧ-ਵੱਧ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇਣ। ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਇੱਕ ਮਾਧੁਰ ਲਹਿਰ ਉਠਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਫੇਨ ਹੈ। ਉਥੇ ਮੱਖਣ ਦਾ ਗੁਪਤ ਨਾਮ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਜੀਭ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਨਾਭੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਇਸ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਮੱਖਣ ਦਾ ਨਾਮ ਉਚਾਰਦੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ। ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਵੀ ਇਸ ਗੀਤ ਨੂੰ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਚਾਰ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਬਲਦ ਨੇ ਇਸ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਸਿੰਗ, ਤਿੰਨ ਪੈਰ, ਦੋ ਸਿਰ ਤੇ ਸੱਤ ਹੱਥ ਹਨ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਬੱਝਿਆ ਹੋਇਆ ਗਾਂਊਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੱਖਣ ਨੂੰ ਗਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਲੱਭ ਲਿਆ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਤੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਇੱਕ ਭਾਗ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਦੂਜਾ, ਤੇ ਤੀਜਾ ਵੇਨਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਸ ਦਿਲ ਤੋਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ, ਸੌ-ਸੌ ਵਾਰੀ ਵਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਮੱਖਣ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕਾਂਡੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਨਦੀਆਂ, ਗਾਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਸਾਫ ਦਿਲ ਤੇ ਮਨ ਨਾਲ ਵਹਿਣ, ਤੇ ਮੱਖਣ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆ ਵੱਡੀ ਲਹਿਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਓਵੇਂ ਹੀ ਇਹ ਮੱਖਣ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਲਾਲ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਧਾਰਾਵਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਅੱਗੀ ਨੂੰ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਵੇਖਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਮੱਖਣ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਜਵਲਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਾਤਵੇਦਸ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਨਵੀਆਂ ਵਿਆਹਣੀਆਂ, ਜਿੱਥੇ ਸੋਮਾ ਨਿਕਲਦਾ ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਯਜਨਾ ਹੁੰਦੀ, ਉਥੇ ਮੱਖਣ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਹਿਣ। ਹੇ ਦੇਵਤਾਵੋ, ਤੁਸੀਂ ਉੱਤਮ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ ਵਗੋ, ਸਾਨੂੰ ਗਾਵਾਂ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਦੌਲਤ ਦਿਓ, ਤੇ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਓ। ਮੱਖਣ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਮਾਧੁਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਵਹਿਣ। ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਆਪਣੇ ਅਸਥਾਨ ਵਿੱਚ, ਸਮੁੰਦਰ, ਦਿਲ ਤੇ ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਪਾਣੀਆਂ, ਸਭਾ, ਤੇ ਜੋ ਪਾਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਮਾਧੁਰ ਲਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲੀਏ, ਹੇ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ। ਅੱਗੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਜਗਾਉਣ ਨਾਲ ਜਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਆਪਣੇ ਬਛੜੇ ਵੱਲ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਨਵੇਂ ਪੰਛੀ ਉੱਡਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਪੁਜਾਰੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਲਈ ਜਗਿਆ, ਤੇ ਅੱਗੀ ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਖੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਗਾਏ ਹੋਏ ਅੱਗ ਦੀ ਜੋਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ ਹਨ ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸੰਗਤ ਦਾ ਬੇਲਟ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗੀ ਪਵਿੱਤਰ ਗਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਤ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸੱਜਾ ਹਥਿਆਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਚਮਚਿਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਮਨ ਅੱਗੀ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਖਾਂ ਸੂਰਜ ਵੱਲ। ਜਦੋਂ ਦੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਫੈਦ ਘੋੜਾ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੱਚਮੁਚ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਥਾਂ 'ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਸੱਤ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਅੱਗੀ ਪੁਜਾਰੀ ਵਜੋਂ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਹੈ। ਅੱਗੀ ਪੁਜਾਰੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ, ਸੁਗੰਧੀ ਮਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਨੌਜਵਾਨ, ਗਿਆਨੀ, ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਉਹ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਅੱਗੀ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਪੁਜਾਰੀ ਹੈ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਲਾਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਜੋ ਦੋ ਜਹਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚ ਨਾਲ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੱਖਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਘਰ-ਜਨਮਿਆ ਅੱਗੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਵੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਲਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਮਹਿਮਾਨ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਬਲਦ, ਉਹ ਤਾਕਤ, ਹੇ ਅੱਗੀ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ। ਤੁਰੰਤ, ਹੇ ਅੱਗੀ, ਤੂੰ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ, ਅਚੰਭਿਤ, ਚਮਕਦਾ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਮਹਿਮਾਨ ਹੈਂ। ਤੈਨੂੰ, ਨੌਜਵਾਨ, ਲੋਕ ਨੇੜੇ-ਦੂਰ ਤੋਂ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਦਾਨੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਲੈ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨ, ਰੌਣਕਮਈ, ਸ਼ੁਭ ਰੱਖਿਆ ਦੇ। ਹੇ ਅੱਗੀ, ਰੌਸ਼ਨ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ, ਸਭ ਉਪਾਸਕਾਂ ਨਾਲ। ਖੁੱਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਰਸਤੇ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਹਵਨ ਪ੍ਰਸਾਦ ਲੈ ਸਕਣ। ਅਸੀਂ ਗਿਆਨੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਵੀ, ਬਲਦ, ਮਹਾਨ, ਤੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਅੱਗੀ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਭਜਨ捧ਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਮਾਂ, ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤ, ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਗਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਓ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ। ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਰਥ ਦੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੌਣ ਹੈਂ ਤੂੰ, ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ? ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਬੱਚਾ ਕਈ ਪਤਝੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧਿਆ; ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਜਦ ਮਾਂ ਨੇ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਵੇਖਿਆ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਰੰਗ ਦਾ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਖੇਤ ਮਾਪਦਾ। ਉਸ ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਅਮਰਤਾ ਦਿੰਦਾ, ਨਿਰਦੋਸ਼ਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਕਿਹੜੀਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ? ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਖੇਤ ਤੋਂ ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ, ਵੱਡੀ ਰੌਣਕ ਨਾਲ, ਚਮਕਦੇ ਗੋਧੇ ਦੇ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਫੜਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ; ਉਹ ਜਨਮਿਆ ਸੀ। ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੀਆਂ, ਇਹ ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤਾਂ, ਮਾਵਾਂ ਬਣ ਗਈਆਂ। ਮੇਰੇ ਮਹਾਨ ਕੌਣ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਗਾਵਾਂ ਹਨ? ਉਹ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਖਿਆਕਾਰ ਜੰਗਲ ਵੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਿਆ, ਉਹ ਛੱਡ ਦੇਣ; ਗਿਆਨੀ ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਨੇੜੇ ਆਵੇ। ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੇ ਰਾਜੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਾਲਣਹਾਰ, ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵਸਾਇਆ; ਅਤ੍ਰੀ ਦੀਆਂ ਅਰਦਾਸਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰਨ। ਜੋ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪ ਨਿੰਦਤ ਹੋਣ। ਸੁਨਹਸ਼ੇਪਾ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਦੇ ਖੰਭੇ ਨਾਲ ਬੱਝਿਆ ਸੀ, ਛੁਟ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੜਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਅੱਗੀ, ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ ਹੋਤਾਰ, ਇੱਥੇ ਬੈਠਿਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ਤੋਂ, ਦੇਵਤੇ, ਧਰਤੀ, ਫਸਲ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਤੇ ਮੱਖਣ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ, ਧਰਮ, ਉਪਜ, ਤੇ ਆਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਆਏ ਹਨ।