ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਹਿਰੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਸੰਪ ਦੇ ਨਾਲ, ਚੁਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਭੇਟਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦੇਵੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਨਦੀਆਂ ਆਪਣੇ ਗਰਮਜੋਸ਼ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਮੀਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵੀ ਇਕਠੀਆਂ ਹੋ ਜਾਣ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਅਦਿਤੀ ਦੇਵੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੰਗਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਰਮੇਸ਼्वर ਸਾਡੀ ਰਾਖੀ ਕਰੇ। ਅਸੀਂ ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਜਾਂ ਅਗਨੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਧਨ ਦਾ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ਼ਾ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਇਨਾਮ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਦਾਤਾਂ ਦੇਵੇ। ਸਾਵਿਤਾ, ਭਗ, ਵਰੁਣ, ਮਿਤ੍ਰ, ਅਰਯਮਨ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਣ। ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਸ਼ੁੱਧ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਖੇਤਰ ਮਾਪੇ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਸਾਂਡ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੈਲਾਇਆ। ਇਹ ਦੇਵੀ, ਹੋਰ ਯੋਗ੍ਯ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਯਜਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਅਡੋਲ ਖੜੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਧੋਖੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਦੇਵੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਯਜਨਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ, ਸ਼ੁੱਧ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਇੱਕ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਗਹਿਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਿਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਰਖਿਆ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ। ਹੁਣ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਜੋੜੇ ਵਾਂਗ ਸਾਡੀ ਵੱਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਸਦਾ ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿਣ। ਤੁਸੀਂ, ਸਭ ਵਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ, ਸਾਡੀ ਰਾਖੀ ਕਰੋ; ਆਪਣੀ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਜਨਾ ਦੇ ਰਥੀ ਬਣਾਓ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਵੱਡਾ ਸਤਿਕਾਰ ਦਾ ਭਜਨ ਅਰਪਣ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਹੇ ਪਵਿੱਤਰੋ, ਸਾਡੇ ਗੁਣਗਾਨ ਲਈ ਨੇੜੇ ਆਓ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਨਵੀਂ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਪੁਰਾਤਨ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਦਦ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਖੇਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਸਾਥੀ ਬਣਾਕੇ, ਅਸੀਂ ਰਥ ਵਾਂਗ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਾਂਗੇ; ਉਹ ਜੋ ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰੇ। ਹੇ ਖੇਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਨੂੰ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਵੱਧ ਪਾਣੀ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਆਪਣਾ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸਾਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਘਿਉ ਦੇ ਮਿੱਠੜੇ ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ ਨਿਵਾਜਣ। ਪੌਦੇ, ਅਸਮਾਨ, ਪਾਣੀਆਂ ਸਭ ਮਿੱਠੇ ਹੋਣ; ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਆਕਾਸ਼ ਵੀ ਮਿੱਠਾ ਹੋ ਜਾਵੇ; ਖੇਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ’ਤੇ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਚੱਲੀਏ। ਸਾਡੇ ਲਈ ਬਲਦ, ਲੋਕ, ਹਲ, ਜੋਤ, ਤੇ ਉਕਾੜ—all ਕੁਸ਼ਲਮਈ ਹੋਣ। ਹੇ ਸੁਨਾਸੀਰਾ, ਸਾਡੀ ਬਾਤ ਸੁਣ, ਤੂੰ ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਬਣਾਇਆ, ਉਸ ਨਾਲ ਖੇਤ ਨੂੰ ਛਿੜਕ। ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ, ਨੇੜੇ ਆ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾ ਕਿ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਕਿਰਪਾਲੂ ਤੇ ਉਪਜਾਊ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਇੰਦਰ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰੇ, ਪੂਸ਼ਣ ਉਸ ਨੂੰ ਵਸਾਏ; ਉਹ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਾਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਫਸਲ ਦੇਵੇ। ਸਾਡੀਆਂ ਹਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੁਭਾਗ ਨਾਲ ਜੋਤਣ, ਹਲਵਾਰੇ ਆਪਣੇ ਟੀਮਾਂ ਨਾਲ ਮੰਗਲਤਾ ਨਾਲ ਆਉਣ; ਬਦਲ, ਮਿੱਠੜੇ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੁਨਾਸੀਰਾ ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇਵੇ। ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਇੱਕ ਮਿੱਠੜੀ ਲਹਿਰ ਉੱਠਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਫੇਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਲਿਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਘਿਉ ਦਾ ਗੁਪਤ ਨਾਮ ਉੱਥੇ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਜੀਭ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਨਾਭੀ। ਅਸੀਂ ਘਿਉ ਦਾ ਨਾਮ ਉਚਾਰਦੇ ਹਾਂ, ਇਸ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਥਾਪਦੇ ਹਾਂ; ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਵੀ ਭਜਨ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਚਾਰ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਸਾਂਡ ਨੇ ਇਹ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ। ਉਸਦੇ ਚਾਰ ਸਿੰਗ, ਤਿੰਨ ਪੈਰ, ਦੋ ਸਿਰ ਤੇ ਸੱਤ ਹੱਥ ਹਨ; ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸਾਂਡ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ ਮਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਘਿਉ ਨੂੰ ਗਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਲੱਭਿਆ, ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ, ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ; ਇੰਦਰ ਨੇ ਇੱਕ ਭਾਗ ਬਣਾਇਆ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਦੂਜਾ, ਤੇ ਤੀਜਾ ਵੇਨਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ। ਇਹ ਧਾਰਾਵਾਂ ਦਿਲ ਤੋਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ, ਸੌ ਵਾਰ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਘਿਉ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਝਾੜੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਨਿਰਮਲ ਦਿਲ ਤੇ ਮਨ ਵਾਲੀਆਂ; ਘਿਉ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਾਂਗ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਤੂਫਾਨੀ ਦਰਿਆ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਵਾਂਗ, ਮਹਾਨ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ; ਘਿਉ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਲਾਲ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਦੀਆਂ ਹਨ, ਲਹਿਰਾਂ ਵਿਚ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਇਕੱਠੀਆਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਅਗਨੀ ਵੱਲ ਮੁਸਕੁਰਾਂਦੀਆਂ; ਘਿਉ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਜਲਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸਨੂੰ ਜਾਤਵੇਦਸ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਵਿਆਹ ਲਈ ਉਤਸ਼ੁਕ ਕੁੜੀਆਂ, ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਸਜੀਆਂ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ; ਜਿੱਥੇ ਸੋਮਾ ਨਿਚੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਯਜਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਘਿਉ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਵਧੀਆ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਵਗੋ, ਮਵੈਸ਼ੀ ਲਿਆਉ, ਸਾਨੂੰ ਮੰਗਲਮਈ ਧਨ ਦਿਓ; ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਇਹ ਯਜਨਾ ਚਲਾਓ, ਘਿਉ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਮਿੱਠੜੇਪਨ ਨਾਲ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਦਿਲ ਅਤੇ ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਪਾਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਆਓ ਅਸੀਂ ਉਸ ਮਿੱਠੜੀ ਲਹਿਰ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂ, ਹੇ ਕਾਲੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਅਗਨੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਜਗ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਆਪਣੀ ਬਛੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਨਵੇਂ ਪੰਛੀ ਉੱਡਦੇ ਹਨ, ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਪੁਜਾਰੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਜਾਗ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਅਗਨੀ, ਸਿੱਧਾ, ਦਇਆਲੂ ਮਨ ਨਾਲ, ਸਵੇਰੇ ਖੜਾ ਹੈ। ਜਗਾਈ ਹੋਈ ਲਉ ਦਾ ਚਮਕਣਾ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸੰਗਤਿ ਦੀ ਪੱਟੀ ਬੰਨ੍ਹਦੇ ਹੋ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਗਨੀ ਪਵਿੱਤਰ ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੱਜਾ ਹਥਿਆਰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਿੱਧਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਚਮਚਿਆਂ ਨਾਲ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਪੂਜਾਰੀ ਦੇ ਮਨ ਅਗਨੀ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਖਾਂ ਸੂਰਜ ਵੱਲ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋ ਵੱਖਰੀਆਂ ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਨਾਲ ਉਡਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਿੱਟਾ ਘੋੜਾ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਨਿਯਤ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਵਸਦਾ ਹੈ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੱਤ ਖਜ਼ਾਨੇ ਲਿਆਂਦੇ ਹੋਏ, ਅਗਨੀ ਪੁਜਾਰੀ ਵਜੋਂ ਬੈਠ ਗਿਆ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਜਣਯੋਗ। ਅਗਨੀ ਪੁਜਾਰੀ ਵਜੋਂ ਵਸ ਗਿਆ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਜਣਯੋਗ, ਸੁਗੰਧਤ ਮਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ। ਨੌਜਵਾਨ, ਸਮਝਦਾਰ, ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਟਿਕਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ, ਵਿਚਕਾਰ ਜਗਾਇਆ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਉਹ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਅਗਨੀ, ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਪੁਜਾਰੀ, ਯਜਨਾਂ ’ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਦੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚ ਨਾਲ ਫੈਲਾਇਆ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਘਿਉ ਨਾਲ ਜੇਤੂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਘਰ-ਜਨਮਿਆ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਵੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ, ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਮਹਿਮਾਨ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ। ਹਜ਼ਾਰ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਸਾਂਡ, ਉਹ ਤਾਕਤ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ। ਤੁਰੰਤ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਬਣ ਗਿਆ। ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਯੋਗ, ਅਦਭੁਤ, ਚਮਕਦਾਰ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਮਹਿਮਾਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਥਾ ਸਾਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਕੁਦਰਤ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਜੋੜਦੀ ਹੈ।