ਸਾਵਿਤਾਰ ਦੇ ਮਹਾਨ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਰਿਗਵੇਦ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਸਾਵਿਤਾਰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੂਜਨਯ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅਮਰਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਮਾਨਵਾਂ ਵਾਸਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਬੰਧਨ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮਰਣਧਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਮਨੁੱਖੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਕਰਕੇ, ਜਾਂ ਅਪਣੇ ਅਚੇਤਨ ਅਪਰਾਧਾਂ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭੁੱਲ ਕਰ ਬੈਠਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸਾਵਿਤਾਰ ਅਗਲੇ ਸਫੇਦ ਦਿਲ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਕਰ ਦੇਣ। ਸਾਵਿਤਾਰ ਦੀ ਮਾਪ ਦਾ ਕੋਈ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹਨ। ਧਰਤੀ ਦੀ ਵਿਅਪਕਤਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਖੇਤਰ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਹੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉੱਚੇ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਘਰਾਂ ਤੋਂ, ਸਾਵਿਤਾਰ ਘਰ-ਘਰ ਵਿੱਚ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਵੰਡਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਸਾਵਿਤਾਰ ਦੇ ਉਹ ਸਾਥੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ, ਦਿਆਉਂ ਅਤੇ ਧਰਤੀ, ਸਿੰਧੂ ਨਦੀ ਅਤੇ ਅਦਿਤਿ, ਅਤੇ ਆਦਿਤਿਆਂ ਕੋਲੋਂ ਅਸਰਾ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ। ਫਿਰ, ਵਾਸੂਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਕਪੜੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਅਸੀਂ ਅਦਿਤਿ, ਦਿਆਉਂ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਕੋਲੋਂ ਵਿਅਕੁਲਤਾ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਆ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ। ਵਰਨ ਅਤੇ ਮਿਤ੍ਰਾ, ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਰਸਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ? ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਨਿਯਮ ਬੰਨ੍ਹਦੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਅਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਦੇਵਤੇ ਸਦਾ ਧਰਮ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਅਦਿਤਿ ਅਤੇ ਸਿੰਧੂ ਨਦੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਕਿ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਬਣੀ ਰਹੇ। ਜਿਵੇਂ ਦਿਨ ਅਤੇ ਰਾਤ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਸ਼ਾਸ ਅਤੇ ਰਾਤ ਸਾਨੂੰ ਲਾਭ ਪਹੁੰਚਾਉਣ। ਅਰਯਮਾਨ ਅਤੇ ਵਰਨ ਨੇ ਰਸਤੇ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੇ ਹਨ; ਅੱਗ, ਜੋ ਅੰਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਮਨੁੱਖ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਸਹਾਇਤਾ ਦੇਣ। ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਭਾਗਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਵ ਆਵੇ। ਮਿਤ੍ਰਾ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ। ਹੁਣ, ਅਸੀਂ ਦਿਆਉਂ ਅਤੇ ਧਰਤੀ, ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਚੁਣੀ ਹੋਈ ਭੇਟੀਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਦੇ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਨਦੀਆਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਇੱਕ ਹੋ ਜਾਣ। ਅਦਿਤਿ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਸਾਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਬਚਾਵੇ। ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਵੀ ਮਿਤ੍ਰਾ ਅਤੇ ਵਰਨ ਦੇ ਹੁਕਮ ਜਾਂ ਅੱਗ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਤੋੜਦੇ। ਅੱਗੀ, ਤੂੰ ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਵੱਡੀ ਭਲਾਈ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾਨੂੰ ਦਿਓ। ਉਸ਼ਾਸ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਇਨਾਮ ਲਿਆ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਇਨਾਮ। ਸਾਵਿਤਾਰ, ਭਾਗਾ, ਵਰਨ, ਮਿਤ੍ਰਾ, ਅਰਯਮਾਨ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਦਾਤ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਵਰਸਾਉਣ। ਵੱਡੇ ਦਿਆਉਂ ਅਤੇ ਧਰਤੀ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆਓ, ਆਪਣੀ ਸ਼ੁੱਧ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕੋ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮਾਪਿਆ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਬਲਦ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਹ ਖੇਤਰ ਫੈਲਾਇਆ। ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਨਯ ਹੈ, ਕੁਰਬਾਨੀ ਨਾਲ ਸਥਿਰ ਖੜੀ ਹੈ, ਸੱਚੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੀ, ਧੋਖੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਯਜਨਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਇਕੱਲਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਨਿਰਭਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਦਿਆਉਂ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਾਲ ਜਗਤਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ। ਹੁਣ, ਦਿਆਉਂ ਅਤੇ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਵਾਂਗ ਇਕੱਠੇ ਹੋ, ਸਾਨੂੰ ਮਹਾਨ ਰੱਖਿਆ ਦਿਓ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਵਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਸਾਡੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਲੈ ਚਲੋ। ਦਿਆਉਂ ਅਤੇ ਧਰਤੀ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਸਤਿਕਾਰ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਆਪਣੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਓ। ਹਰ ਵਾਰੀ ਨਵੇਂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਤੋਂ ਨਿਯਮਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹੋ। ਮਿਤ੍ਰਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਦਦ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਬੈਠ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਖੇਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਰਥ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਪਸ਼ੂਆਂ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰੇ। ਖੇਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਨੂੰ ਮਿੱਠਾ ਅਤੇ ਵੱਧੀਆ ਰਸ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਅੰਬ੍ਰਿਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸਾਨੂੰ ਮੱਖਣ-ਮਿਸ਼੍ਰਤ ਘੀ ਨਾਲ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ। ਪੌਦੇ, ਅਕਾਸ਼, ਪਾਣੀ, ਅਤੇ ਮੱਧ-ਆਕਾਸ਼ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਿੱਠੇ ਹੋਣ। ਖੇਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭੀਕ ਤੌਰ ਤੇ ਚੱਲੀਏ। ਬਲਦ, ਮਨੁੱਖ, ਹਲ, ਜੁਆ, ਅਤੇ ਸਾਂਡ—all ਸਾਡੀ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਹੋਣ। ਸੁਨਾਸੀਰਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਬਣਾਇਆ, ਸਾਡੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਅਤੇ ਖੇਤ ਨੂੰ ਛਿੜਕ। ਸੀਤਾ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਆਉਂ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾ ਕਿ ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਉਪਜਾਊ ਹੋਵੇਂ। ਇੰਦਰ ਤੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲੇ, ਪੂਸ਼ਣ ਉਸ ਨੂੰ ਥਾਪੇ, ਤਾ ਕਿ ਉਹ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਫਸਲ ਦੇਵੇ। ਸਾਡੀਆਂ ਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਖੇਤ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭਤਾ ਨਾਲ ਜੋਤਣ, ਹਲਵਾਰੇ ਆਪਣੇ ਜੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਭਤਾ ਨਾਲ ਆਉਣ। ਬਦਲ ਮੱਖਣ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਵਰਗਾ ਵਰਖਾ ਕਰੇ, ਸੁਨਾਸੀਰਾ ਸਾਨੂੰ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਦੇਵੇ। ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਮਿੱਠਾ ਰਸ ਭਰਿਆ ਇੱਕ ਲਹਿਰ ਉਠਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਘੀ ਦਾ ਰਾਜ਼ੀ ਨਾਂ ਉੱਥੇ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਜੀਭ ਹੈ, ਅੰਬਰ ਦਾ ਨਾਭੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਘੀ ਦਾ ਨਾਂ ਉਚਾਰਦੇ ਹਾਂ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਇਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ; ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਵੀ ਉਸ ਗੀਤ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਚਾਰ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਬਲਦ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਸਿੰਗ, ਤਿੰਨ ਪੈਰ, ਦੋ ਸਿਰ, ਅਤੇ ਸੱਤ ਹੱਥ ਹਨ। ਉਹ ਬਲਦ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਡਕਾਰਦਾ ਹੈ; ਵੱਡਾ ਦੇਵਤਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਘੀ ਗਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਲੱਭ ਲਿਆ, ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ, ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਇੱਕ ਭਾਗ ਬਣਾਇਆ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਦੂਜਾ, ਅਤੇ ਤੀਜਾ ਭਾਗ ਵੇਨਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ। ਇਹ ਧਾਰਾਵਾਂ ਦਿਲ ਤੋਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ, ਸੌ ਵਾਰੀ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਘੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕੰਡੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਗਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਦਿਲ ਅਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ; ਇਹ ਘੀ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਾਂਗ ਦੌੜਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਭਾਰੀ ਨਦੀ ਦਾ ਗੜਗੜਾਹਟ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਇਹ ਮਹਾਨ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ; ਘੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਲਾਲ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਦੀਆਂ, ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਉਹ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਾਂਗ ਇਕੱਠੀਆਂ ਵਗਦੀਆਂ, ਅਗਨੀ ਵੱਲ ਮੁਸਕੁਰਾਉਂਦੀਆਂ; ਘੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਜਲਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਾਤਵੇਦਸ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਵਿਅਾਹ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੁੜੀਆਂ, ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਸਜੀਆਂ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ; ਜਿਥੇ ਸੋਮਾ ਨਿਕਲਦਾ, ਜਿਥੇ ਯਜਨਾ ਹੁੰਦੀ, ਉਥੇ ਘੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਵਧੀਆ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਵਗੋ, ਪਸ਼ੂ ਲਿਆਓ, ਸਾਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਧਨ ਦਿਓ; ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਓ, ਘੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਮਿੱਠੜੀ ਮਿਸ਼੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਗਵੇਦ ਦੀਆਂ ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਚਨਾਵਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਆਸ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਵਜੋਂ ਇਕ ਸੁੰਦਰ ਕਥਾ ਵਾਂਗ ਰੁਪਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।