ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਯਜਮਾਨ ਆਪਣੇ ਯਜਨਾ-ਸਥਲ ਉੱਤੇ ਰਿਭੂ ਗਣਾਂ ਨੂੰ ਬੜੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਰਿਭੂ, ਹੇ ਹਵਨ ਦੀਆਂ ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਦੇਵ-ਮਾਰਗਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਾਡੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੋ। ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਅੱਗਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਅੱਜ ਵੀ ਆਓ।” ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਅੱਜ ਜੋ ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ, ਸਾਫ਼ ਘਿਉ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ। ਜੋ ਸੋਮਾ ਰਸ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹਦਾਇਕ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੋਰ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇਵੇ।” ਯਜਮਾਨ ਆਪਣੀ ਤ੍ਰੈ-ਵੰਦੀ ਸਤੁਤੀ ਰਿਭੂਆਂ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ: “ਹੇ ਰਿਭੂ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਇਸ਼ਟ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਸਾਰੇ ਕੁਲਾਂ ਵਿਚ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੋਮਾ ਰਸ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹਨ।” ਉਹ ਰਿਭੂਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ: “ਤੁਹਾਡੇ ਘੋੜੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਤੁਹਾਡੇ ਰਥ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਜਵਾਨ ਦੇਹਾਂ ਸ਼ੋਭਾਵਾਨ ਹਨ। ਹੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨਤਾ ਦੇ ਪੌਤਰ, ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੇ ਅਗੇ ਵਧਦੇ ਹੋ।” ਫਿਰ ਯਜਮਾਨ ਰਿਭੂ, ਰਿਭੁਕਸ਼ਣ ਤੇ ਵਾਜਾ ਨੂੰ ਧਨ-ਸੰਪਦਾ ਲਈ ਸੱਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ: “ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਇਨਾਮ ਲਈ, ਸਦਾ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਦਦਗਾਰ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ।” ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਉੱਤੇ ਰਿਭੂ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਜਿੱਤੂ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਰਥ-ਸਵਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। “ਹੇ ਰਿਭੂ, ਸਾਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਲਈ ਰਾਹ ਖੋਲ੍ਹੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਚਾਹੀਦੀ ਹੋਈ ਦੌਲਤ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵੇ।” ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਰਿਭੂ, ਇੰਦਰ, ਤੇ ਨਾਸਤਿਆਂ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਦੌਲਤ ਦਿਉ ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਲੋਕ-ਹਿੱਤ ਲਈ, ਵਧੀਆ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਯੋਗ ਹੋਵੇ।” ਫਿਰ ਯਜਮਾਨ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਤੁਸੀਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਪੂਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿਤੋਸ਼ਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਉਪਜਾਊ ਖੇਤ ਤੇ ਚੌੜੇ ਜ਼ਮੀਨ, ਵੱਡੀ ਜਿੱਤ, ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਰੌਂਦਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।” “ਤੁਸੀਂ ਦਾਧਿਕ੍ਰਾ ਦਿੱਤਾ—ਤੇਜ਼, ਜਿੱਤੂ, ਸਭ ਨੂੰ ਸੁਖੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਉਹ ਬਾਜ ਵਾਂਗ ਸਿੱਧਾ ਜਾਂਦਾ, ਜਲ ਨਾਲ ਛਿੜਕਿਆ ਘੋੜਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਮਹਾਨ ਤੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਉੱਤੇ ਡਟਣ ਵਾਲਾ।” ਪੂਰੇ ਪੂਰਨਾਂ ਨੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਵਹਿੰਦੀ ਧਾਰਾ। ਉਹ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਗਊਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ, ਸਿੱਧਾ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ, ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸੱਦੇ। ਉਹ ਬਾਜ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਉਸਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਚਮਕਦੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਗਊਆਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲੀਡ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਸਦਾ ਪਹਿਲਾਂ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ, ਰਥਾਂ ਦੀ ਪੰਗਤ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨਤਾ ਲਈ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਧੂੜ ਉਡਾਉਂਦਾ, ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਫੈਲਾਉਂਦਾ। ਉਸਦਾ ਘੋੜਾ, ਨਿਆਂਵਾਂ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਤਪਰ, ਤੇਜ਼ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ, ਸਿੱਧਾ ਚੱਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਧੂੜ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਉੱਡਦੀ। ਉਸਦੀ ਗਰਜ, ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਾਂਗ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੰਦੀ। ਜਦ ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਲੋਕ ਉਸਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦੇ, ਨੇਤਾ ਉਸਦੀ ਬੇਹੱਦ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਸਭ ਆਖਦੇ, “ਦਾਧਿਕ੍ਰਾ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਾਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।” ਦਾਧਿਕ੍ਰਾ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪੰਜ ਜਾਤੀਆਂ ਉੱਤੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਫੈਲਾਉਂਦਾ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ-ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਘੋੜਾ, ਓਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਮਿੱਠੇ ਕਰੇ। ਹੁਣ ਯਜਮਾਨ ਦਾਧਿਕ੍ਰਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਆਓ, ਅਸੀਂ ਤੇਜ਼ ਦਾਧਿਕ੍ਰਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ-ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਨਮਨ ਕਰੀਏ। ਉਗਦੀਆਂ ਭੋਰਨੀਆਂ ਮੈਨੂੰ ਜਗਾਉਣ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਣ।” ਉਹ ਦਾਧਿਕ੍ਰਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ: “ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਨੇ ਇਹ ਚਮਕਣ ਵਾਲਾ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਪੂਰਨਾਂ ਨੂੰ ਰਾਖੀ ਲਈ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਮਹਾਨ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ।” ਜਿਸ ਨੇ ਦਾਧਿਕ੍ਰਾ ਘੋੜਾ ਬਣਾਇਆ, ਅੱਗ ਜਗਾਉਣ ਤੇ ਉਗਦੀ ਭੋਰ ਵਿੱਚ, ਆਦਿਤੀ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਕਰੇ, ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ। ਦਾਧਿਕ੍ਰਾ ਲਈ, ਉਹ ਪੋਸ਼ਣ, ਮਹਾਨਤਾ, ਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਮੰਗਦੇ ਹਨ। ਭਲਾਈ ਲਈ, ਵਰੁਣ, ਮਿਤ੍ਰ, ਅਗਨੀ ਤੇ ਵਜਰਧਾਰੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ, ਜਦ ਉਹ ਯਜਨਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ। ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਨੇ ਦਾਧਿਕ੍ਰਾ, ਮਾਰਕਾਰੀ ਘੋੜਾ, ਮਾਨਵਾਂ ਲਈ ਦਿੱਤਾ। ਯਜਮਾਨ ਦਾਧਿਕ੍ਰਾ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧਿਤ ਕਰਕੇ, ਆਖਦੇ, “ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਮਿੱਠਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਵੇ।” ਫਿਰ ਉਹ ਦਾਧਿਕ੍ਰਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ, “ਉਗਦੀਆਂ ਭੋਰਨੀਆਂ ਮੈਨੂੰ ਜਗਾਉਣ, ਜਲ, ਅਗਨੀ, ਭੋਰ, ਸੂਰਜ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਅੰਗਿਰਸ ਤੇ ਜਿੱਤੂ ਸਾਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇਣ।” ਦਾਧਿਕ੍ਰਾ, ਜੋ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਾ, ਤੇਜ਼, ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਤੇ ਉਡਦੀ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਦਾ ਪੋਸ਼ਣ ਤੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ। ਜਦ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਦਾ, ਉਹਦੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਪੱਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹਿਲਦਾ, ਬਾਜ ਵਾਂਗ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉਤਰਨ ਵਾਲਾ, ਦਾਧਿਕ੍ਰਾਵਨ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਗੇੜ ਲੈਂਦਾ। ਉਹ ਘੋੜਾ, ਜੋ ਉਤਸੁਕ ਤੇ ਉਤਾਵਲਾ, ਜੁਆਣ ਨਾਲ ਬੱਝਿਆ, ਪਾਸ਼ ਨਾਲ ਦਬਿਆ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਚਲਦਾ, ਉਸਦੇ ਪੱਖ ਫੜਕਦੇ, ਜੂੜ ਵਗਦੀ। ਹੰਸ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਚਮਕਣ ਵਾਲਾ ਮੱਧ-ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਹੋਮ-ਕੁੰਡ ਉੱਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਮਹਿਮਾਨ; ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਥਾਂ ਤੇ, ਸੱਚ ਵਿੱਚ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਜਲ, ਗਊਆਂ, ਸੱਚ, ਪੱਥਰ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ—ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ। ਹੁਣ ਯਜਮਾਨ ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਸੱਦੇ: “ਕਿਹੜਾ ਮਾਨਵ ਤੁਹਾਡੀ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਤੇ ਹਵਨ ਨਾਲ, ਅਮਰ ਪੁਰੋਹਿਤ ਵਾਂਗ, ਤੁਹਾਡਾ ਪਿਆਰਾ ਬਣਿਆ? ਜੋ ਸਾਡੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਮਨੋਂ, ਇੰਦਰ-ਵਰੁਣ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ।” ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੰਦਰ-ਵਰੁਣ ਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। “ਹੇ ਇੰਦਰ-ਵਰੁਣ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਦੌਲਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿਓ ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਕਰਦੇ, ਜਦ ਮਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਮਿੱਤਰ ਸੋਮਾ ਰਸ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ।” ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ, “ਹੇ ਇੰਦਰ-ਵਰੁਣ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਆਪਣਾ ਵਜਰ ਇਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ; ਦੁਸ਼ਟ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਭੇਡੀਆ ਜਿਹੇ ਵੈਰੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਰਤੋ।” “ਹੇ ਇੰਦਰ-ਵਰੁਣ, ਇਸ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਕਰੋ, ਵੱਛੇ ਅੱਗੇ ਵੱਛਾ ਵਾਂਗ; ਉਹ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ ਸਾਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਦੁੱਧ ਦੇਵੇ।” ਜਿੱਥੇ ਪੁੱਤਰ ਪਿਆਰੇ, ਵੰਸ਼ ਵਧਦੇ, ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ, ਤੇ ਮਰਦਾਨਗੀ ਵਾਲੇ ਮਰਦ ਹਨ—ਉੱਥੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ-ਵਰੁਣ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਪੁਰਾਣੀ ਤੇ ਵੱਧ ਮਦਦ ਲਈ, ਇਨਾਮ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ, ਦੋਸਤੀ ਤੇ ਪਿਆਰ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੁਣਦੇ, ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ। ਸਾਡੀਆਂ ਜਿੱਤੂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਈਆਂ, ਦਿਲੋਂ ਮੰਗੀਆਂ, ਸੋਮਾ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰਤਾ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਭਜਨ ਤੇ ਇਰਾਦੇ ਇੰਦਰ-ਵਰੁਣ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਇਹ ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੇ ਇਰਾਦੇ, ਧਨ ਲਈ, ਇੰਦਰ-ਵਰੁਣ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਮਹਿਮਾਨ ਵਾਂਗ ਦਾਤਾ ਦੇ ਘਰ, ਜਿੱਤ ਲਈ ਦੌੜਦੇ ਰਥ ਵਾਂਗ। ਘੋੜੇ, ਰਥ, ਪੋਸ਼ਣ, ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਮਾਲਕ ਬਣੀਏ; ਜੋ ਇਹ ਦਿੰਦੇ, ਉਹ ਸਦਾ ਨਵੀਂ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਯਜਮਾਨ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ, “ਹੇ ਮਹਾਨ ਇੰਦਰ-ਵਰੁਣ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਓ, ਇਨਾਮ ਜਿੱਤਣ ਲਈ; ਜਦ ਸੈਨਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੀ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਜਿੱਤੂ ਬਣੀਏ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਜਮਾਨ ਨੇ ਰਿਭੂ, ਇੰਦਰ, ਵਰੁਣ, ਨਾਸਤਿਆਂ, ਮਿਤ੍ਰ, ਅਗਨੀ, ਅਸ਼ਵਿਨ, ਮਰੁਤ, ਤੇ ਦਾਧਿਕ੍ਰਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਗਾਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।