ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਦੂਰ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਸਿੱਧਾ ਉੱਡਦਾ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਾਜ਼ ਆਇਆ। ਉਸ ਬਾਜ਼ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਸੁਆਰਗ ਤੋਂ ਸੋਮ ਨੂੰ ਲਿਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਨੰਦ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਨੀ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਚੋਚਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਲਿਆਇਆ। ਜਦ ਬਾਜ਼ ਸੋਮ ਲਿਆਇਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਘੜਿਆਂ ਅਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਭਰ ਕੇ ਲਿਆਇਆ। ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਗਿਆਨਵਾਨ ਇਸਤਰੀ ਨੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ; ਸੋਮ ਦੇ ਅਨੰਦ ਵਿੱਚ ਮੂਰਖ ਵੀ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਅਨੁਭਵ ਹੋਇਆ। ਮੈਂ, ਜਦ ਹਾਲੇ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਤਦੋਂ ਹੀ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਭ ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ। ਮੇਰੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸੌ ਲੋਹੇ ਦੇ ਕਿਲੇ ਸਨ, ਪਰ ਉਸ ਤੇਜ਼-ਤਰਾਰ ਬਾਜ਼ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉੱਡਾ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਇੱਕ ਪਲ ਵੀ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ; ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ। ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਇਸਤਰੀ ਆਪਣੇ ਨਿਸ਼ਚੇ ਤੋਂ ਹਟਣੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹਵਾ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਚੱਲੀ। ਜਦ ਬਾਜ਼ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਤਰਾ, ਘੋੜਿਆਂ ਨੇ ਹਿਨ੍ਹਕਾਰਿਆ। ਚਾਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਹਵਾ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਾਰ ਲੰਘਾਇਆ, ਜਾਂ ਉਹ ਆਪ ਛੁਟ ਗਈ, ਉਸ ਨੇ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਲਗਨ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਸੀ। ਦੌੜਦੇ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਬਾਜ਼ ਨੇ ਭੁਜਯੂ, ਜੋ ਤੁਗਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਬਚਾ ਕੇ ਲਿਆਇਆ। ਤਿੰਨ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇਸ ਬਾਜ਼ ਦੀ ਉਡਾਨ ਵਿੱਚ, ਤੇਜ਼ ਰਸਤੇ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਭੁਜਯੂ ਨੂੰ suraksha ਨਾਲ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਮਘਵਾਨ ਨੇ ਸੁੱਚਾ, ਚਿੱਟਾ ਸੋਮ, ਦੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਚਮਕਦੇ ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ। ਯਾਜਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠੇ ਪਾਨੀ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਇੰਦਰ, ਮਹਾਨ ਵੀਰ, ਆਪਣੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਲਈ ਪੀਣ ਵਾਸਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਇਹੀ ਸੋਮ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਾਥੀ ਬਣ ਕੇ, ਮਨੁ ਲਈ ਵਗਦਾ ਹੋਇਆ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਅਜਗਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਸੱਤ ਦਰਿਆ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਬੰਦ ਰਾਹ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਲੁਕਵੇਂ ਰਸਤੇ ਖੋਲ੍ਹ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਸੋਮ ਦੇ ਸਾਥੀ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਇੱਕ ਹੀ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਬਲ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਰਸਤਾ ਚਲਾਇਆ, ਤੇ ਰਾਹ ਵਿਚਲੇ ਸਾਰੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਅੱਗ ਨੇ ਸਾੜਿਆ, ਸੋਮ ਦੇ ਨਾਲ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦਾਸਯੂਆਂ ਨੂੰ, ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਮਾਰਿਆ। ਕਿਲੇ ਵਿੱਚ, ਘਰ ਵਿੱਚ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧੇ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਹਰ ਪਾਸੋਂ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਨੇ ਦਾਸਯੂਆਂ ਨੂੰ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਦਾਸ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਿਮਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਤੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਕਰ ਲਿਆ, ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਿਆਲੂ ਇੰਦਰ ਤੇ ਸੋਮ, ਤੁਸੀਂ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਜੋ ਕੁਝ ਬੰਦ ਸੀ, ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ, ਪਾਣੀਆਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਖੇਤ ਹਰੇ-ਭਰੇ ਹੋ ਗਏ। ਹੁਣ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਸੋਮ ਦੇ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ, ਸਾਡੀ ਯਾਜਨਾ ਤੇ ਆ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਲਈ। ਤੂੰ ਦੂਰੋਂ ਵੀ, ਕਈ ਭੇਟਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਸੱਚਾ ਦਾਤਾ, ਸਾਡੀਆਂ ਸਤਕਾਰੀਤ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ, ਬੁਲਾਏ ਹੋਏ, ਯਜਨਾ ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦਾ, ਉਤਸ਼ਾਹੀਰਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੰਨਾਂ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਵਾਸਤੇ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ, ਪ੍ਰੀਤਮ ਦਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ; ਧਨ ਲਈ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਉੱਚੀ ਕਰਦਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਇੰਦਰ, ਰਾਹ ਸੌਖੇ ਤੇ ਨਿਡਰ ਕਰਦਾ। ਜੋ ਗਾਇਕ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ, ਸੱਦੇ ਨੂੰ ਅਣਡਿੱਠਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ; ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਰੱਖਦਾ, ਸੈਂਕੜੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ, ਵਜਰਧਾਰੀ ਇੰਦਰ। ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਦਿਆਲੂ ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਲੋਕ ਤੇਰੇ ਗੁਣ ਗਾਵਾਂ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਵਿਚ ਹਿੱਸਾ ਪਾਈਏ, ਬਹੁਤ ਚਾਹੀਦੀ ਦੌਲਤ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ। ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਕੋਈ ਵੱਡਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਬਰਾਬਰ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਜਿਵੇਂ ਪਹੀਏ ਦੀਆਂ ਤੀਲੀਆਂ ਕੇਂਦਰ ਵੱਲ ਮੁੜਦੀਆਂ, ਤੇਰੇ ਵੱਲ ਆ ਗਏ; ਤੂੰ ਸਭ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈਂ। ਇੰਦਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ, ਜਦ ਤੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਦਿਨ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ। ਜਿੱਥੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਕੁਤਸਾ ਲਈ ਚੱਕਰ ਲੜਦਾ ਸੀ, ਉਥੇ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲੈ ਗਿਆ। ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਸੰਕਟ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਜਿੱਥੇ ਮਾਨਵ ਲਈ, ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਦੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਲਿਆਇਆ। ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ-ਨਾਸਕ, ਦਾਤਾ, ਤੂੰ ਇੰਨਾ ਕਿਉਂ ਕ੍ਰੋਧੀ ਹੋਇਆ? ਇੱਥੇ, ਦੈਤਿਆ ਦੀ ਮਾਂ ਮਾਰੀ ਪਈ ਹੈ। ਇਹ ਵੀਰਤਾ, ਇਹ ਪੁਰਸ਼ਾਰਥ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਕੀਤਾ: ਜਦ ਤੂੰ ਅਸਮਝੌਤੀ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਧੀ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਆਦਰਯੋਗ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਉਹ ਡਰੀ ਹੋਈ, ਕੁਚਲੀਆਂ ਰਥ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਈ, ਜਦ ਬਲਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਉਤਾਰਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਰਥ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਚਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਿਪਾਸ਼ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਦੂਰਲੇ ਕੰਢੇ ਨੂੰ ਭੱਜ ਗਈ। ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਨਦੀ ਵਿਬਾਲਿਆ ਨੂੰ ਵੀ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਤੂੰ ਸ਼ੁਸ਼ਣਾ ਦੇ ਕਿਲੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਜਦ ਤੂੰ, ਕੁਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਦੇ ਗੜ੍ਹ ਢਾਹ ਦਿੱਤੇ। ਦਾਸਾ ਨਾਮ ਸੰਬਰਾ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਦਾਸਾ ਵਰਚਿਨ, ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਸੈਂਕੜੇ, ਪੰਜ ਜਥਿਆਂ ਵਾਂਗ ਮਾਰੇ। ਅਗ੍ਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਿਆਗਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਵੀਕਾਰਿਆ। ਤੁਰਵਸ਼ਾ ਤੇ ਯਦੁ, ਜੋ ਮੈਲੀਆਂ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਪ੍ਰਭੂ ਇੰਦਰ, ਜਾਣ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾਇਆ। ਉਹ ਆਰਯ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਰਯੂ ਦੇ ਪਾਰ, ਚਮਕਦੇ ਰਥਾਂ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਢਾਹ ਦਿੱਤੇ। ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ-ਨਾਸਕ, ਤੂੰ ਦੋ, ਅੰਨ੍ਹੇ ਤੇ ਲੰਗੜੇ, ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ; ਉਹ ਅੱਠਵੇਂ ਲਈ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਦਿਵੋਦਾਸਾ, ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਲਈ, ਸੌ ਪੱਥਰ ਦੀਆਂ ਨਗਰੀਆਂ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਦਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰ ਵਿੱਚ ਸੁਤਾਇਆ, ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਤੀਹ, ਜਾਦੂ ਨਾਲ, ਜਬਰ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ। ਇੰਦਰ, ਦੌਲਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੂੰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੰਡਿਆ, ਤੇ ਹੁਣ ਵੀ, ਜੋ ਵੀਰਤਾ ਦਾ ਕੰਮ ਤੂੰ ਅੱਜ ਕਰੇਂ, ਕੋਈ ਉਸ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਘਟਾਏ ਨਾ।