ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੋਮਾ ਨਿਚੋੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਅਗਨੀ, ਜੋ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਉਗਣ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਵੇਖ ਸਕਣ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਆਓ ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੋਮਾ ਨਿਚੋੜੀਏ," ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਬਹਾਦਰ, ਯੋਧਾ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਪਾਰ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਹੀ ਥੋੜੇ। ਉਸ ਲਈ ਵਿਸ਼ਾਲ ਆਦਿਤੀ ਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਸੋਮਾ ਨਿਚੋੜਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੱਤ ਸਹੀ ਹੈ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਲਈ ਖੁਰਾਕ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਗਲਤ ਰਸਤੇ ਤੇ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਨਾ ਕੋਈ ਮਿੱਤਰ, ਨਾ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਨਾ ਕੋਈ ਸਹਾਇਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਮੌਨ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸੋਮਾ ਦਾ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਣੀ ਜਾਂ ਜੋ ਸੋਮਾ ਨਹੀਂ ਨਿਚੋੜਦਾ, ਉਸ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਦੁੱਖੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਨੰਗੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਸਹੀ ਰਸਤੇ ਤੇ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਖੁਰਾਕ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ, ਪਿੱਛੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ, ਵਿਚਕਾਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਮਦਦ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ, ਲੜਨ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਸਭ ਯੋਧੇ ਸੱਦਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: "ਮੈਂ ਮਨੂ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਸੂਰਿਆ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਕਕਸ਼ੀਵਤ ਪ੍ਰੇਰਕ ਰਿਸ਼ੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਅਰਜੁਨ ਪੁੱਤਰ ਕੁਤਸਾ ਦਾ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਕਵੀ ਉਸ਼ਨਾ ਹਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਵੇਖੋ।" ਉਹ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਆਰਿਆਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦਿੱਤੀ, ਉਪਾਸਕ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵਰਖਾ ਦਿੱਤੀ, ਜਲਾਂ ਨੂੰ ਵਗਣ ਲਈ ਛੱਡਿਆ, ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਚਲੇ। ਉਸ ਨੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, ਸੰਭਰਾ ਦੀਆਂ ਨੱਬੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਢਾਹ ਦਿਤੀਆਂ, ਸੌਵੀਂ ਕਿਲ੍ਹਾ ਵੀ ਡਿਵੋਦਾਸਾ ਅਤੇ ਅਤਿਥਿਗਵਾ ਲਈ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: "ਮਹਾਂਬਲੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਮਾਰੁਤਾਂ ਲਈ ਜਾਵੇ, ਬਾਜ, ਜੋ ਬਾਜਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਹੈ, ਉਡੇ। ਜਦੋਂ ਬਾਜ਼ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਨੂ ਲਈ ਪ੍ਰਿਯ ਆਹੁਤੀ ਲੈ ਆਈ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ।" ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਤਾਕਤਵਰ ਅਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਆਹੁਤੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਵਿਅਪਕ ਰਸਤੇ ਤੇ, ਵਿਚਾਰ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਸੋਮਾ ਦੇ ਮਿੱਠਾਸ ਨਾਲ, ਇਥੇ ਬਾਜ਼ ਨੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਪਾਈ। ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਉਡਣ ਵਾਲਾ ਬਾਜ਼, ਦੂਰੋਂ ਆ ਕੇ, ਸੋਮਾ, ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਪੰਛੀ, ਜੋ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਲੈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਬਾਜ਼ ਨੇ ਸੋਮਾ ਲਿਆਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹਜ਼ਾਰ ਮਟਕਿਆਂ ਅਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਮਟਕਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਸੋਮਾ ਲਿਆਇਆ। ਇੱਥੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਸਤ੍ਰੁਆਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਸੋਮੇ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਮੂਰਖ ਵੀ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: "ਮੈਂ ਤਾਂ ਅਜੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਤਦੋਂ ਹੀ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਜਨਮ ਜਾਣ ਲਏ; ਸੌ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਕਿਲ੍ਹੇ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਉਂਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ, ਪਰ ਬਾਜ਼ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੈ ਗਿਆ।" ਉਸ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ; ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ, ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹਵਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲੀ। ਜਦੋਂ ਬਾਜ਼ ਉਤਰਿਆ, ਘੋੜੇ ਹਿਨ੍ਹਿਨਾਏ; ਚਾਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਔਰਤ ਨੂੰ ਹਵਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਈ, ਜਾਂ ਉਹ ਆਪ ਛੁਟ ਗਈ, ਉਸ ਨੇ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ, ਮਨ ਲਗਨ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ। ਦੌੜਦੇ ਘੋੜੇ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਬਾਜ਼ ਨੇ ਭੁਜਯੁ, ਤੁਗਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲਿਆ; ਤਿੰਨ ਪਰਾਂ ਵਾਲੀ ਉਡਾਣ ਵਿੱਚ, ਤੇਜ਼ ਰਸਤੇ ਤੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚਾਇਆ। ਫਿਰ, ਮਘਵਾਨ ਨੇ ਸੁਤ ਸਫੈਦ ਸੋਮਾ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ; ਪਾਦਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਮਿੱਠੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ ਨੇ, ਮਹਾਂ ਯੋਧਾ ਹੋ ਕੇ, ਪੀਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਸੋਮਾ, ਤੇਰੀ ਸਾਥੀਤਾ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਮਨੂ ਲਈ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਵੰਡਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਅਜਗਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਸੱਤ ਦਰਿਆ ਖੋਲ੍ਹੇ, ਅਤੇ ਬੰਦ ਰਸਤੇ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਹੀ ਵਾਰ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਵੀ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ; ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਰਸਤੇ ਸਾਫ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਦਾਸਯੂਆਂ ਨੂੰ ਦਿਨ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੀ ਮਾਰਿਆ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਹਰ ਪਾਸੇ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਦਾਸ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਰਹਿਤ ਕੀਤਾ; ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਸੋਮਾ, ਤੁਸੀਂ ਖੇਤਾਂ ਨੂੰ ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਕੀਤਾ; ਬੰਦ ਰਸਤੇ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੇ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਖੇਤ ਹਰੇ-ਭਰੇ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ: "ਆਓ, ਇੰਦਰ, ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਅਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਦੂਰੋਂ ਵੀ ਸੱਦੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈਂ।" ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ, ਸੱਦੇ ਤੇ, ਯਜਨਾ ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਕੰਨੀਆਂ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਲਈ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਦਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਧਨ ਲਈ ਅਵਾਜ਼ ਉੱਚੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਰਸਤੇ ਆਸਾਨ ਅਤੇ ਨਿਡਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਗਾਇਕ ਨੂੰ, ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਨੂੰ, ਸੱਦੇ ਨੂੰ ਨਕਾਰਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਇੰਦਰ, ਵਜਰਧਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਸੈਂਕੜੇ-ਹਜ਼ਾਰਾਂ। ਤੈਥੋਂ ਸਹਾਇਤਾ ਲੈ ਕੇ, ਦਾਨੀ ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਤੇਰੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀਏ; ਵਿਸ਼ਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਸਾਂਝੀ ਕਰੀਏ, ਅਤੇ ਲੋੜੀਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ। ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਨ ਵਧੀਆ, ਨ ਉੱਚਾ, ਨ ਕੋਈ ਤੇਰਾ ਸਮਾਨ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੇਰੇ ਵੱਲ, ਚੱਕ ਦੇ ਤੀਲੇ ਵਾਂਗ, ਮੁੜਦੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਤੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਦਿਨ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਜਿੱਥੇ ਕੁਤਸਾ ਲਈ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਚੱਕਰ ਲੜਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ। ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ। ਜਿੱਥੇ ਮਰਣ ਵਾਲਾ, ਜਾਂ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਦਾ ਘੋੜਾ ਲੈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ-ਨਾਸ਼ਕ, ਤੂੰ ਇੰਨਾ ਕ੍ਰੋਧੀ ਕਿਉਂ ਹੈਂ? ਇੱਥੇ, ਅਸੁਰ ਦੀ ਮਾਂ ਮਾਰੀ ਪਈ ਹੈ। ਇਹ ਵੀਰਤਾ ਭਰਿਆ ਕੰਮ, ਇਹ ਮਰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਕੰਮ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਕੀਤਾ, ਜਦ ਤੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਦੁਸ਼ਵਾਰ-ਵਸ਼ੀਕਰਨ ਯੋਧਾ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਸੀ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਚੱਕਰ ਦੇ ਵਿੱਖੇ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਡਰ ਕੇ, ਕੁਚਲੇ ਹੋਏ ਰਥ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਈ, ਜਦ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਰੋਕਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਰਥ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਚਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਿਪਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਦੂਰਲੇ ਕੰਢੇ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਈ। ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਵਿਬਾਲਿਆ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਵੀ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਅਤੇ ਤੂੰ ਸ਼ੁਸ਼ਣਾ ਦੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਜਦ ਤੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿਲ੍ਹਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸਭ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਸੋਮਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਦਇਆ ਦੀ ਕਥਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਲਈ ਅਣਮੁੱਲੀ ਰਹੀ।