ਇੱਕ ਸਮਾਂ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਸੱਜਣਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਗੂੜ੍ਹੀ ਦੋਸਤੀ ਦੀ ਖੋਜ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਲੋਕ ਸੋਚਦੇ ਸਨ—ਅਸੀਂ ਕਦੋਂ ਤੇਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਪਿਆਰ ਅਸਲੀਅਤ ਵਿੱਚ ਜਗਜ਼ਾਹਰ ਕਰਾਂਗੇ? ਉਸ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਅਕਲਪਨੀ ਰੂਪ ਦੀ ਚਮਕ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ, ਗਾਂ ਦੀ ਚਾਨਣ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਠੱਗ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਤਿੱਖੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ। ਉਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਕਰਜ਼ਦਾਰ ਵੀ ਕਰਜ਼ੇ ਸਮੇਤ ਮਰਿਆਦਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਹ ਅਣਜਾਣਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਵੇਰੇ ਹੀ ਦੂਰ ਭਜਾ ਦਿੰਦਾ। ਸੱਚਾਈ ਲਈ ਕਈ ਜਣੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦੇ ਹਨ। ਸੱਚ ਦੇ ਵਿਚਾਰ, ਕੁਟਿਲਤਾ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਸੱਚ ਦਾ ਘੋਸ਼ਣਾ ਹੁੰਦੀ, ਤਾਂ ਬੇਸੁਣਿਆਂ ਦੇ ਕੰਨ ਖੁਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾਵਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੱਚ ਦੀਆਂ ਬੁਨਿਆਦਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹਨ। ਸੱਚ ਦੀ ਬਰਕਤ ਨਾਲ ਲੰਬੀਆਂ, ਪਾਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਹਿਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਗਾਂਵਾਂ ਵੀ ਸੱਚ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਸੱਚ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਤੁਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੱਚ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੱਚ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਸਪਰਧਾ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸੱਚ ਲਈ ਧਰਤੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਡੂੰਘੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਸੱਚ ਲਈ ਉੱਚੇ ਆਸਨ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਇੰਦ੍ਰਾ, ਤੈਨੂੰ ਸਲਾਮੀ ਮਿਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਸਦਾ ਵਧਾਈ ਮਿਲੇ, ਤੂੰ ਭਗਤ ਨੂੰ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਾਂਗ ਪਾਲਣ ਕਰ। ਤੇਰੇ ਲਈ, ਬੈਲ ਰਥਾਂ ਵਾਲੇ, ਨਵਾਂ ਭਜਨ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ; ਅਸੀਂ ਵੀਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਰਥੀ ਬਣੀਏ। ਇਹ ਕਿਹੜਾ ਸਤਿਕਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰਾ ਵੱਲ ਮੁੜਿਆ, ਜੋ ਉਸ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਿੱਤੀ? ਉਹ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਾਡੀਆਂ ਜਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਦਾਨੀ ਹੈ। ਉਹ ਮਾਨਵ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਭਗਤ ਦੇ ਗੀਤ ਲਈ ਰਸਤਾ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ, ਵੰਸ਼ ਤੇ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਇੱਕਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਲੋਕ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਵਾਧੂਤਾ ਲਈ ਪਰਸਪਰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕਬੀਲੇ ਇਕਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੰਦ੍ਰਾ ਨੂੰ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਇੰਦ੍ਰਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਭੋਗ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹਵਨ ਦੀ ਰੋਟੀ ਵਿਛਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਸੋਮਾ ਨਿਚੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਲੋਕ ਪੀਣ ਲੱਗਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਉਹ ਬਲਿਸ਼ਟ ਬੈਲ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਾਨਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਸੋਮਾ ਨਿਚੋੜ ਕੇ ਇੰਦ੍ਰਾ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਇੰਦ੍ਰਾ ਰਸਤਾ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਇਕਜੁੱਟ ਮਨ ਨਾਲ ਉਹ ਇਕਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਯੁੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹਨੂੰ ਸਾਥੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਜੋ ਕੋਈ ਇੰਦ੍ਰਾ ਲਈ ਸੋਮਾ ਨਿਚੋੜਦਾ, ਭੋਗ ਪਕਾਉਂਦਾ ਜਾਂ ਅਨਾਜ ਭੂੰਜਦਾ, ਉਸ ਵੱਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਵਿਚਾਰ, ਰਸਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਵਿੱਚ ਇੰਦ੍ਰਾ ਆਪਣੀ ਪੁਰਸ਼ੀ ਤਾਕਤ ਵਸਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਨੇ ਸਮਰਿਆ ਨੂੰ ਵੰਡਿਆ, ਜਦੋਂ ਆਰਯਾ ਨੂੰ ਲੰਬੀ ਪ੍ਰਤੀਸਪਰਧਾ ਸੁਣਾਈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪੁਰਸ਼ੀ ਤਾਕਤ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵੱਲ, ਤੇ ਸੋਮਾ ਨਿਚੋੜਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਲੈ ਗਿਆ। ਛੋਟੇ ਨੇ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਗਤੀ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਮੁੜ ਖਰੀਦਿਆ ਨਹੀਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਾਪਸ ਆਇਆ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਛੋਟਾ ਸੀ, ਪਰ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ; ਗਰੀਬ ਤੇ ਨਿਪੁੰਨ ਆਪਣੀ ਬਾਤ ਕੱਢ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਕੌਣ ਮੇਰੇ ਇੰਦ੍ਰਾ ਨੂੰ ਦੱਸ ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਖਰੀਦੇਗਾ, ਜਦ ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ? ਫਿਰ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇਵੇ। ਹੁਣ, ਇੰਦ੍ਰਾ, ਤੈਨੂੰ ਵਧਾਈ ਮਿਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਗਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤੂੰ ਭਗਤ ਲਈ ਦੌਲਤ ਵਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆ ਵਗਦੇ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਲਈ, ਨਵੇਂ ਭਜਨ ਬਣਾਏ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਸਦਾ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਰਥੀ ਰਹੀਏ। ਅੱਜ ਕੌਣ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ, ਇੰਦ੍ਰਾ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਾਣਦਾ? ਕੌਣ ਵੱਡੀ ਸਹਾਇਤਾ ਦੀ ਲੋੜ ਰੱਖਦਾ, ਕੌਣ ਅੱਗ ਬਲਾਉਂਦਾ, ਸੋਮਾ ਨਿਚੋੜ ਕੇ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ? ਕੌਣ ਸੋਮਾ ਲਈ ਬੋਲ ਕੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰੇਗਾ, ਕੌਣ ਚੇਤਨਾਵਾਨ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਬਣੇਗਾ, ਕੌਣ ਇੰਦ੍ਰਾ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਕੌਣ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ਤਾ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਕੌਣ ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਮੰਗਦਾ? ਅੱਜ ਕੌਣ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਚੁਣਦਾ, ਕੌਣ ਆਦਿਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਦਿਤੀ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਚਾਹੁੰਦਾ? ਜਿਸ ਲਈ ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਇੰਦ੍ਰਾ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਸੋਮਾ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਇਕਜੁੱਟ ਹੋ ਕੇ ਪੀਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਉਸ ਲਈ ਅੱਗ, ਭਾਰਤ, ਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਸਾਫ ਦੇਖ ਸਕੇ; ਜੋ ਆਖਦਾ, "ਆਓ ਇੰਦ੍ਰਾ ਲਈ ਸੋਮਾ ਨਿਚੋੜੀਏ," ਉਹ ਮਰਦਾਂ, ਬਹਾਦਰਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਲਈ। ਉਸਨੂੰ ਨਾ ਘਣੇ ਪਾਰ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਨਾ ਘੱਟ; ਉਸ ਲਈ ਵਿਸ਼ਾਲ ਆਦਿਤੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਚੰਗਾ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਇੰਦ੍ਰਾ ਨੂੰ ਚੇਤਨਾਵਾਨ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਚੰਗੀ ਰਾਹੀਂ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ, ਸੋਮਾ ਨਿਚੋੜਣ ਵਾਲਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਚੰਗੀ ਰਾਹੀਂ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ, ਤੇਜ਼, ਮਜ਼ਬੂਤ ਮਨੁੱਖ ਜਲਦੀ ਹੀ ਇੰਦ੍ਰਾ ਲਈ ਭਾਗ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਭਟਕਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਨਾ ਕੋਈ ਮਦਦਗਾਰ, ਨਾ ਮਿੱਤਰ, ਨਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ; ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਬੋਲਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦ੍ਰਾ, ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਦੌਲਤਮੰਦ ਪਣੀ ਜਾਂ ਜੋ ਸੋਮਾ ਨਹੀਂ ਨਿਚੋੜਦਾ, ਉਸ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਉਸ ਦੀ ਗਿਆਨਤਾ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦੀ, ਨੰਗੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ; ਚੰਗੀ ਰਾਹੀਂ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਹੀ ਭਾਗ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦ੍ਰਾ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੇ, ਪਿੱਛੋਂ ਵਾਲੇ, ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜਿਹੜੇ ਮਦਦ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਵੱਸਦੇ, ਜਾਂ ਯੁੱਧ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੰਦ੍ਰਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਜਿੱਤ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਇੰਦ੍ਰਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਹੀ ਮਨੁ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਸੂਰਜ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਕਕਸ਼ੀਵਤ, ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਰਿਸ਼ੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਕੁਤਸਾ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰਗ ਦਿਖਾਇਆ; ਮੈਂ ਕਵੀ, ਉਸ਼ਨਾ ਹਾਂ—ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਵੇਖੋ। ਮੈਂ ਆਰਯਾ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦਿੱਤੀ, ਪੂਜਾਰੀ ਮਾਨਵ ਨੂੰ ਮੀਂਹ ਦਿੱਤੀ। ਮੈਂ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਵਹਾਉਣ ਲਈ ਲਿਆਇਆ; ਦੇਵਤੇ ਮੇਰੇ ਮਾਰਗ ਤੇ ਚੱਲੇ। ਮੈਂ ਅਹੰਕਾਰੀ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, ਸ਼ੰਬਰ ਦੇ ਨਵੇਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਸਮੇਤ; ਮੈਂ ਸੌਵਾਂ ਕਿਲਾ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ, ਇਹ ਸਭ ਦਿਵੋਦਾਸਾ ਤੇ ਅਤਿਥਿਗਵਾ ਲਈ। ਮਹਾਨ ਬੀਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਮਰੁਤਾਂ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧੇ; ਬਾਜ, ਬਾਜਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼, ਉੱਡ ਗਿਆ। ਜਦ ਬਾਜ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮਨੁ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਭੋਗ ਲੈ ਆਇਆ। ਜੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਭੋਗ ਚੌੜੇ ਰਸਤੇ ਤੇ, ਸੋਚ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ। ਉਹ ਤੇਰੇ ਮਧੁਰਤਾ ਨਾਲ ਗਿਆ, ਸੋਮਾ; ਇੱਥੇ ਬਾਜ ਨੇ ਮਾਣ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ। ਸਿੱਧਾ ਉੱਡਣ ਵਾਲੇ ਬਾਜ ਨੇ, ਸੋਮਾ, ਆਨੰਦ ਦੀ ਮਦਿਰਾ, ਦੂਰੋਂ ਲਿਆਈ। ਪੰਛੀ ਨੇ, ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਸੋਮਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਆਰਾਧਨਾ ਵਾਲਾ, ਉੱਚੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਲਿਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਲਿਆ ਕੇ, ਬਾਜ ਨੇ ਸੋਮਾ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਘੜੇ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਇਕੱਠੇ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤੇ। ਇੱਥੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਇਸਤਰੀ ਨੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ; ਸੋਮਾ ਦੇ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਮੂਰਖ ਵੀ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬਣ ਗਏ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜਨਮ ਜਾਣ ਲਏ; ਸੌ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਕਿਲ੍ਹਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਇਆ, ਪਰ ਬਾਜ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ; ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਤ ਦਿੱਤੀ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਇਸਤਰੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ, ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹਵਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲੀ। ਜਦ ਬਾਜ ਉਤਰਿਆ, ਘੋੜੇ ਹਿਨ੍ਹੁਣੇ; ਚਾਹੇ ਹਵਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਈ, ਜਾਂ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਲਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ, ਮਨ ਲਗਨ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ। ਦੌੜਦੇ ਘੋੜੇ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਬਾਜ ਨੇ ਭੁਜਯੁ, ਤੁਗਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਲੈ ਗਿਆ; ਤਿੰਨ-ਪੰਖੀ ਦੀ ਉਡਾਣ ਵਿੱਚ, ਤੇਜ਼ ਰਸਤੇ ਤੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਪਹੁੰਚਾਇਆ। ਫਿਰ ਮਘਵਾਨ ਨੇ ਸੁੱਚਾ, ਚਿੱਟਾ ਸੋਮਾ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਚਮਕਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿਚ ਪਾਇਆ; ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਮਿੱਠੀ ਮਦਿਰਾ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਭਾਗ, ਇੰਦ੍ਰਾ ਨੇ, ਮਹਾਨ ਬੀਰ ਨੇ, ਪੀਣ ਲਈ ਰੱਖੀ। ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਸੋਮਾ, ਸਾਥੀ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰਾ ਨੇ ਮਨੁ ਲਈ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਚੀਰਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਸੰਪ, ਸਰਪ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਸੱਤ ਦਰਿਆ ਖੋਲ੍ਹੇ, ਤੇ ਬੰਦ ਰਸਤੇ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੇ। ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਸੋਮਾ, ਸਾਥੀ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰਾ ਨੇ ਇਕ ਹੀ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪਹੀਏ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ; ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਵੱਡਾ ਰਸਤਾ ਚਲਾਇਆ, ਸਾਰੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਇੰਦ੍ਰਾ ਨੇ ਵੱਜਿਆ, ਅੱਗ ਨੇ ਸਾੜਿਆ, ਸੋਮਾ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਦਸਯੂਆਂ ਨੂੰ ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ; ਕਿਲ੍ਹਿਆਂ, ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ, ਤੇ ਮਹਾਨਾਂ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੰਦ੍ਰਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਸੱਚਾਈ, ਤੇ ਭਗਤਾਵਾਂ ਦੀ ਇਕਜੁੱਟਤਾ, ਸਦਾ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀ ਰਹੀ।