ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਾਨ ਲੀਲਾ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਹੈ। ਜਦ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਾਤਾ ਵਿਛੋੜੇ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵਲ ਪਿੱਠ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਇੰਦਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਗਿਆ। ਉਹ ਤਵਸ਼ਟਰ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ, ਜਿਥੇ ਚੰਵ ਨੇ ਸੋਮ ਰਸ ਨਿਚੋੜਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਸੌ ਧਾਰਾਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਹ ਸੋਮ ਪੀਤਾ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਸੋਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਕਈ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਰੁੱਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ। ਉਸ ਵਰਗਾ ਨਾ ਕੋਈ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਕੋਈ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਸ ਦੀ ਮਾਤਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਬਾਲਕ ਅਜੇ ਜਗਤ ਵਿਚ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਤਾਕਤ ਵਿਚ ਲਪਟ ਕੇ, ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੋਵੇਂ ਭਰ ਦਿਤੇ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਅਜੇ ਵਿਆਹੀ ਨਹੀਂ, ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਪੁਕਾਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਕਹਿ ਰਹੀਆਂ ਹਨ—ਪੁੱਛੋ, ਇਹ ਕੀ ਮਤਲਬ ਹੈ, ਇਹ ਕਿਹੜਾ ਹੈ ਜੋ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਪੱਥਰ ਦੀ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋੜਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਪਾਣੀਆਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੁਝ ਗੁਪਤ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਇੰਦਰ ਉੱਤੇ ਦੋਸ਼ ਲਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਮਾਂ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ—ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵੱਡੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਾਇਆ। ਮੈਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਧੀਏ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਸੁੱਤਿਆ ਛੱਡ ਆਈ। ਪਾਣੀਆਂ ਨੇ ਵੀ, ਜੋ ਬੱਚੇ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ, ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਇੰਦਰ, ਤੇਰੀ ਦਾਤਰੀ ਮਾਂ ਦੇ ਜਬੜੇ ਵੀ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ, ਹੇ ਦਾਤਰੀਏ, ਤੇਰਾ ਹੇਠਲਾ ਜਬੜਾ ਟੁੱਟ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਉੱਪਰਲਾ ਜਬੜਾ, ਚੋਟ ਲੱਗਣ ਨਾਲ, ਦਾਸਾ ਦਾ ਸਿਰ ਬਣ ਗਿਆ, ਜੋ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਗਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਅਟੱਲ, ਮਹਾਨ ਬਲਦ—ਇੰਦਰ—ਤੇਰੇ ਘਰ ਜਨਮਿਆ। ਮਾਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦਾ ਬਛੜਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਫਿਰੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਹਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਵੀ ਮਾਂ ਭੈਂਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਇਹ ਦੇਵਤੇ, ਪੁੱਤਰ, ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਗਏ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਮਿੱਤਰ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਵਧਾ, ਰਸਤਾ ਖੋਲ੍ਹ।” ਕੌਣ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵਿਧਵਾ ਕੀਤਾ? ਕੌਣ ਸੀ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਜਦ ਤੂੰ ਹਿਲਦਾ ਸੀ? ਹੇ ਮਰੁਤ, ਕਿਹੜਾ ਦੇਵਤਾ ਸੀ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਸਾਥ ਸੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪੈਰ ਫੜ ਕੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ? ਮੈਂ, ਮਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੰਤੜੀਆਂ ਖਿੱਚ ਲਈਆਂ; ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਦੇਵਤੇ ਵਿਚ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਘਰਵਾਲੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਲਿਜਾਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਫਿਰ ਬਾਜ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮਧੂ ਲੈ ਆਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਵਜ੍ਰਧਾਰੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਸੌਖੇ ਸਿਮਰਨ ਯੋਗ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਤੈਨੂੰ ਚੁਣਦੇ ਹਨ। ਮਹਾਨ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਉੱਚੀਆਂ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ, ਸਿਰਫ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਧ ਲਈ ਚੁਣਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਜੀਵਨਦਾਇਕ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸੱਚੇ ਰਾਜਾ। ਤੂੰ ਅੜਿੱਕੇ ਪਏ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਜੋ ਰਸਤਾ ਰੋਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਲਈ ਰਸਤੇ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੇ। ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ, ਬੇਹੋਸ਼, ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਲੱਭਿਆ, ਹੇ ਇੰਦਰ; ਤੂੰ ਵਜ੍ਰ ਨਾਲ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਜੋ ਸੱਤ ਧਾਰਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਸੀ। ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪੱਟ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ; ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪੱਕੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਪਏ ਜਿਵੇਂ ਬੱਚੇ, ਦਰਿਆ ਇਕੱਠੇ ਦੌੜ ਪਏ ਜਿਵੇਂ ਰਥ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਾਇਆ, ਲਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਵਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਤੂੰ ਮਹਾਨ, ਸਭ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ, ਸਦਾ ਵਹਿਣ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਟੁਰਵੀਤੀ ਅਤੇ ਵੈਯਾ ਲਈ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਭਗਤ ਲਈ ਦਰਿਆਵਾਂ ਆਸਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਪੁਰਾਣੀਆਂ, ਨਵੀਆਂ, ਨਿਯਮਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਤੂੰ ਸੁੱਕੀਆਂ ਧਰਤੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਦਾਸਾ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ। ਕਈ ਸਵੇਰਾਂ ਤੇ ਰੁੱਤਾਂ ਲੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ; ਤੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਾਇਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਬੰਧਨ ਤੋੜ ਕੇ ਧਰਤੀ ਲਈ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੇ। ਹੇ ਨਿਮਰ, ਤੂੰ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਕਦੇ ਆਹੂਤੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੇ ਘਰੋਂ ਲੈ ਗਿਆ। ਅੰਨ੍ਹਾ ਨੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਉੱਚੇ ਪਹਾੜ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਏ। ਜੋ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਕਰਤੱਬ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਜੁਟਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਮਹਾਨ ਕੰਮ ਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਤੇਰੇ ਯਸ਼ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ, ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਭਗਤ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਿਓ, ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆ ਪਾਲਦੇ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਲਈ, ਹੇ ਵਜ੍ਰਧਾਰੀ, ਨਵਾਂ ਭਜਨ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ—ਅਸੀਂ ਵੀ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤਦੇ ਰਹੀਏ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਚਾਹੇ ਦੂਰੋਂ ਆ, ਚਾਹੇ ਨੇੜੇ, ਤੂੰ ਸਹਾਇਤਾ ਲੈ ਕੇ ਆ, ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਹੈਂ, ਜੋ ਮੱਦਦ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਵਜ੍ਰਧਾਰੀ, ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ ਵੱਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਆ, ਸਾਡੀ ਮੱਦਦ ਲਈ, ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਲਈ। ਤੂੰ ਗਰਜਣ ਵਾਲਾ, ਦਾਤਾ, ਸਾਡੇ ਯਜਨ ਵਿਚ ਖੜਾ ਰਹਿ, ਸਾਡੀ ਤਾਕਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਸੁਣ। ਤੂੰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਡੇ ਇਸ ਯਜਨ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਕੇ ਚੱਲੇਂ, ਸਾਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੇ। ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ, ਧਨ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ। ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਚੰਗੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸੋਮ ਰਸ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਲੈ। ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਮਿੱਠਾ ਮਧੂ ਪੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਸ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ। ਜੋ, ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰੁੱਖ ਜਾਂ ਤੇਜ਼ ਦੌੜਾਕ ਵਾਂਗ, ਨਵੇਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਛੁਟਿਆ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਉੱਤੇ ਮੁੰਡਾ ਮਸਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਮੈਂ ਵੀ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦਿਆ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਇੰਦਰ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿਚ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਉਸ ਨੇ ਪੁਰਾਣਾ, ਭਿਆਨਕ ਵਜ੍ਰ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿਚੋਂ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਘੜਾ ਕੱਡ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੱਕ ਕੋਈ ਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਦਾਤਾ ਦਾ ਅੰਤ ਕੋਈ ਪਾ ਸਕਦਾ। ਹੇ ਮਹਾਨ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾ, ਸਾਨੂੰ, ਹੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦਿਆ, ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਦੇ। ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਬੰਸ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ, ਹੇ ਵੀਰ, ਸਭਾ ਵਿਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਲੈ ਆਉਂਦਾ ਹੈਂ। ਕਿਹੜੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਮੁੜ ਮੁੜ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਤੂੰ, ਜੋ ਭਗਤ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਦਇਆਲੁ ਹੈਂ, ਕਈ ਦਾਤਾਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਗਾਇਕ ਨੂੰ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ; ਸਾਨੂੰ ਦਾਤ ਦੇ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲੇ; ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਵੱਧ ਹੈ, ਉਹ ਭਗਤ ਨੂੰ ਦੇਣ ਲਈ ਦੇ; ਇਸ ਨਵੇਂ, ਵਧੀਆ, ਤੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਭਜਨ ਵਿਚ, ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੀਏ। ਹੁਣ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ, ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਭਗਤ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਿਓ, ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆ ਪਾਲਦੇ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਲਈ, ਹੇ ਵਜ੍ਰਧਾਰੀ, ਨਵਾਂ ਭਜਨ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ—ਅਸੀਂ ਵੀ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤਦੇ ਰਹੀਏ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਡੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਆ, ਸਾਡੀ ਮੱਦਦ ਲਈ, ਸਾਡੀ ਮਹਿਫ਼ਲ ਵਿਚ ਬੈਠ। ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦੀ ਰਹੇ, ਤੇਰੀਆਂ ਅਣਗਿਣਤ ਤਾਕਤਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹਨ, ਤੇਰਾ ਰਾਜ ਅਜੇਤੂ ਰਹੇ। ਇਥੇ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੇ ਗੁਣ ਗਾ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸਭਾ ਵਿਚ ਸਰਵੋਚ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ, ਜਲ ਤੋਂ, ਜਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਆਵੇ, ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਮੱਦਦ ਲਈ, ਹੇ ਮਰੁਤ-ਸਾਥੀ, ਜਾਂ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਦੂਰਲੇ ਥਾਂ ਤੋਂ ਆਵੇ। ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨ ਦੌਲਤ, ਜਿਸ ਦਾ ਉਹ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਸਭਾ ਵਿਚ ਗਾਈਏ—ਇੰਦਰ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਹਾਦਰ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਨਿਵੇਕਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਅਹੰਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬੋਲ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਯਜਨ ਲਈ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਦਾਤਾ, ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦਿਆ, ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ—ਉਹ ਇੰਦਰ, ਸਭਾ ਵਿਚ ਹੋਤਰ ਬਣੇ। ਜੇ ਤੂੰ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਤੇਜ਼ ਤਾਕਤ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ, ਮੌਜੀਗਾ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਹੋਤਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਹੈ ਤੇ ਅੱਗ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਘਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਜਦ ਵੀ ਮਹਾਨ ਭਾਰਵਰਾ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਯਸ਼ ਤੇ ਆਹੂਤੀ ਲਈ ਵਰਤਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਉਹ ਮੌਜੀਗਾ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਜਨਮ ਕਥਾ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਵਿਛੋੜੀ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੈਤ ਦੀ ਵੱਧ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ, ਅਤੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਦਾਤਾ ਅਤੇ ਰਾਖੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।