ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਗਤੀ ਦੇ ਕੇ ਚਲਾਇਆ, ਉਹ ਰਸਤੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਹਨੇਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਖੇਤਰ ਦੀ ਜੜ੍ਹ 'ਤੇ, ਉਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਲਿਆ। ਆਸਿਕਨੀ ਨਦੀ ਵਿਚ, ਉਪਾਸਕ ਹੋਤ੍ਰ ਪੁਰੋਹਿਤ ਵਾਂਗੂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਨ-ਧੌਲਤ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਲੱਭਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਲਦ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੰਸ਼-ਵਾਧੀ ਚਾਹੀਦਾ, ਉਹ ਉਤਪੱਤੀ ਦੇ ਕਰਤਾ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਦਦ ਲਈ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ: "ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਰੱਖਵਾਲੀ ਬਣ, ਮਦਦਗਾਰ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲਾ; ਮਿੱਤਰ, ਪਿਤਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਿਤਾ। ਜੋ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਉਸ ਲਈ ਦੁਨੀਆਂ ਬਣਾਈਏ।" ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਸਾਡਾ ਮਿੱਤਰ, ਸਾਡਾ ਮਦਦਗਾਰ ਬਣ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰੀਏ, ਗਾਇਕ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਤਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵਿਖਿਆਤ ਹੋਵੇਂ।" ਇੰਦਰ, ਜੋ ਬੜਾ ਦਾਤਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਕੇਲਾ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਅਜੇਤ। ਉਸ ਦਾ ਗਾਇਕ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿਚ ਨਾ ਦੇਵਤਾ ਰੁਕ ਸਕਦੇ, ਨਾ ਮਨੁੱਖ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ: "ਇੰਦਰ, ਦਾਤਾ, ਦੂਰ-ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਸੱਚੇ ਕੰਮ ਕਰ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ, ਅਟੱਲ; ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਮਾਣ ਤੇ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਰੱਖ।" "ਹੁਣ, ਜਦੋਂ ਤੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਇੰਦਰ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਧਨ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਨਦੀਆਂ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੇ ਹਰੀਵਾਹ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਵਾਂ ਭਜਨ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ—ਅਸੀਂ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਥੀ ਬਣੀਏ।" ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ, ਚੱਲਿਆ ਆ ਰਿਹਾ ਰਸਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਜੰਮੇ। ਇਥੋਂ ਹੀ, ਮਹਾਨ ਨੇ ਜੰਮਣਾ ਹੈ—ਕੋਈ ਮਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਨਾ ਹਟਾਵੇ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਉਸ ਰਾਹੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ—ਇਹ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਪਾਸਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਲੰਘਾਂਗਾ, ਵਿਚੋਂ ਨਹੀਂ। ਬਹੁਤ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਕਰਨੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗਾ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਪੁੱਛਾਂਗਾ।" ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਾਂਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਗਿਆ। ਤਵਸ਼ਟਰ ਦੇ ਘਰ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੋਮ ਪੀਤਾ, ਜੋ ਚੰਵਾ ਨੇ ਨਿਚੋੜਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਪਕੜੇ, ਕਈ ਪਤਝੜਾਂ ਪਹਿਲਾਂ। ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਜੰਮੇ, ਨਾ ਜੰਮਣ ਵਾਲੇ। ਮਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਰੱਖਿਆ, ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਸ ਦਾ ਨਾਮ ਨਾ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਜੋਰ ਤੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਭਰ ਗਿਆ। ਕੁਝ, ਵਿਆਹ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਰੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਕਾਨੂੰਨ ਪਾਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ। ਪੁੱਛੋ ਇਹ ਕੀ ਕਹਿ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਪੱਥਰ ਦੀ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋੜਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪਾਣੀਆਂ ਇੰਦਰ ਲਈ ਕਿਹੜਾ ਭੇਤ ਕਹਿ ਰਹੀਆਂ ਹਨ? ਉਹ ਇੰਦਰ ਉੱਤੇ ਦੋਸ਼ ਲਾਉਣ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। "ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਵੱਡੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਨਦੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁਲ੍ਹਾ ਕੀਤਾ।" "ਮੈਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਨੌਜਵਾਨੀਏ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਪਾਣੀਆਂ ਨੇ ਵੀ, ਬੱਚੇ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਠ ਗਿਆ।" "ਤੇਰੇ ਜਬੜੇ, ਦਾਤਾ, ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ; ਹੇਠਲਾ ਜਬੜਾ ਵੱਜ ਕੇ ਡਿੱਗਿਆ; ਉੱਤਲਾ, ਵੱਜ ਕੇ, ਦਾਸਾ ਦਾ ਸੀਸ ਬਣ ਗਿਆ, ਚੋਟ ਨਾਲ ਕੁਚਲਿਆ ਗਿਆ।" ਗਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿਚ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਅਜੈ, ਮਹਾਨ ਬਲਦ—ਇੰਦਰ—ਨੂੰ ਜੰਮਿਆ; ਮਾਂ ਆਪਣਾ ਬਛੜਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਉਹਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਘੁੰਮੇ। ਫਿਰ ਵੀ ਮਾਂ ਮੱਝ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਈ, ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਪੁੱਤ; ਫਿਰ ਇੰਦਰ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਮਿੱਤਰ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਡਿਗ ਪਾ, ਰਸਤਾ ਵਧਾ।" "ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵਿਧਵਾ ਕਿਸ ਨੇ ਬਣਾਇਆ? ਜਦ ਤੂੰ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਕੌਣ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ? ਹੇ ਮਾਰੁਤ, ਕਿਹੜਾ ਦੇਵਤਾ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪੈਰ ਫੜ ਕੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ?" "ਮੈਂ, ਮਾਦਾ ਭੇੜੀਏ ਵਾਂਗ, ਅੰਤੜੀਆਂ ਕੱਢ ਲਿਆ; ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਵੇਖਿਆ, ਫਿਰ ਬਾਜ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮਧੂ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।" ਇੰਦਰ, ਵਜਰਧਾਰੀ, ਉਹ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪੁਕਾਰ ਸਕਦੇ ਦੇਵਤਾ ਚੁਣਦੇ ਹਨ; ਮਹਾਨ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਉੱਚੀਆਂ ਹੋ ਕੇ, ਕੇਵਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਵਧ ਲਈ ਚੁਣਦੀਆਂ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਜੀਵਨਦਾਇਕ ਪਾਣੀਆਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ, ਇੰਦਰ, ਸੱਚੇ ਰਾਜਾ; ਤੂੰ ਅੜਿੱਕਾ ਮੋੜੀ ਹੋਈ ਸਰਪ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਸਾਰੇ ਨਦੀਆਂ ਲਈ ਰਸਤੇ ਖੋਲ੍ਹੇ। ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ, ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਲੱਭਿਆ, ਇੰਦਰ; ਵਜਰ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸੱਥ ਨਦੀਆਂ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਸਰਪ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸੁੱਕੀ ਹੋਈ ਨਦੀ ਦਾ ਪਟ ਹਿਲਾਇਆ; ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਵੱਜੇ। ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਦੌੜੇ, ਨਦੀਆਂ ਰਥਾਂ ਵਾਂਗ ਮਿਲੀਆਂ; ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਨਦੀਆਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਲਹਿਰਾਂ ਭੇਜੀਆਂ। ਤੂੰ ਵੱਡੀ, ਸਭ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ, ਸਦਾ ਵਹਿਣ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਤੁਰਵੀਤੀ ਤੇ ਵੈਯਾ ਲਈ ਵਹਾਉਂਦੀ ਬਣਾਇਆ; ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਉਪਾਸਕ ਲਈ ਨਦੀਆਂ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਸੋਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ, ਨਵੀਆਂ, ਨਿਯਮ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ, ਆਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਘਟਾਵਾਂ ਵਾਂਗ; ਤੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਾਲੇ ਮਾਰੂਥਲ ਭਰ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਦਾਸਾ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਕਈ ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਪਤਝੜ ਲੁਕ ਗਏ ਸਨ; ਤੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ; ਇੰਦਰ ਨੇ ਬੰਧਨ ਤੋੜ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਲਈ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੇ। ਨਿਮਾਣਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਪੁੱਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਹੋਮ ਨਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਘਰੋਂ ਲੈ ਗਿਆ, ਇੰਦਰ; ਅੰਨ੍ਹੇ ਨੇ ਸਰਪ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਲਿਆ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਜੋ ਪਹੁੰਚਣ ਔਖੀਆਂ ਸਨ, ਜਿੱਤ ਲੀਆਂ। ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਤੇਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਕੰਮ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਜਾਣਨਹਾਰ, ਤੇਰੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਕਾਰਜ ਤੇ ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ; ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ। ਹੁਣ, ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਦਾ, ਇੰਦਰ, ਸਾਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਿੱਲ, ਜਿਵੇਂ ਨਦੀਆਂ ਪਾਲਦੀਆਂ ਹਨ; ਤੇਰੇ ਲਈ, ਹੇ ਰਥ-ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਨਵਾਂ ਭਜਨ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ—ਅਸੀਂ ਸਦਾ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਸਕੀਏ। ਇੰਦਰ, ਚਾਹੇ ਦੂਰੋਂ ਆਵੇ, ਚਾਹੇ ਨੇੜੇ ਤੋਂ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਜੋ ਮਦਦ ਲੱਭਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਵਜਰਧਾਰੀ, ਜੰਗਾਂ ਵਿਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿਚ ਵਰੀ। ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀਆਂ ਘੋੜੀਆਂ ਨਾਲ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵੇ, ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਤੇ ਧਨ ਲਈ; ਗੜਜਣ ਵਾਲਾ, ਦਾਤਾ, ਸਾਡੇ ਯਜਨਾ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋਵੇ, ਸਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣੇ। ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਕੇ ਜਾਵੇਂਗਾ; ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੇਵੇਂਗਾ; ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ, ਧਨ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਸਕੀਏ। ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਚੰਗੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਇੰਦਰ, ਸੋਮ ਦੇ ਰਸ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਲੈ; ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਲਿਆਂਦੇ ਮਿੱਠੇ ਮਧੂ ਨੂੰ ਪੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਫਲਦਾਰ ਦਰਖ਼ਤ ਜਾਂ ਤੇਜ਼ ਦੌੜਾਕ, ਨਵੇਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਖੁਲ੍ਹਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ—ਜਿਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਉੱਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਜਵਾਨ, ਐਸਾ ਮੈਂ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਪੁਕਾਰਦਾ ਹਾਂ। ਇੰਦਰ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿਚ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਤਾਕਤ ਲਈ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਨੇ ਪੁਰਾਣਾ, ਭਿਆਨਕ ਵਜਰ ਫੜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿਚੋਂ ਭਰਿਆ ਭਾਂਡਾ ਕੱਢ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਉਸ ਦੀ ਦਾਤ ਜਾਂ ਉਪਹਾਰ ਖਤਮ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਧਾ, ਹੇ ਬਹੁਤ-ਪੁਕਾਰਿਆ, ਸਾਨੂੰ ਵੱਡਾ ਧਨ ਦੇ। ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਧਨ, ਘਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ, ਗਾਵਾਂ ਦਾ ਬਾਰ ਖੋਲ੍ਹਦਾ; ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਸਭਾ ਵਿਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਧਨ ਲੈ ਆਉਂਦਾ। ਇਹੀ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਨਦੀਆਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਦਦ ਦਿੱਤੀ, ਆਪਣੇ ਭਜਨ-ਗਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਤੇ ਧਨ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤ ਦੀ ਦਾਤ ਦਿੱਤੀ।