ਇਹ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਾਂ ਗਾਥਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਮਹਾਨ ਜਿੱਤਾਂ ਅਤੇ ਦਾਨੀ ਸੁਭਾਵ ਦੀ ਵੱਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਅਕਾਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਜਨਕ ਮੰਨਿਆ। ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਪੁੰਨ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਰਚਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਵਜਰ ਨੂੰ ਰਚਿਆ, ਜੋ ਸਥਿਰ ਆਸਨ ਦੀ ਨੀਂਹ ਵਾਂਗ ਅਟੱਲ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਦਾਨੀ ਸੁਭਾਵ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਸੋਮ ਰਸ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰਪੂਰ ਪਾਨੀ ਉਸ ਦੇ ਹੋ ਗਏ। ਇੰਦਰ ਦਾਨੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਧਨ-ਪਤੀ ਬਣ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਵੰਡਦਾ ਹੈ। ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਪਏ ਹੋਏ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਵਿਘਨ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਨ, ਅਪਾਰ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਉਚਾਰਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਚੰਗਾ ਵਜਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਜੋ ਇਨਾਮ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ, ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਧਨ-ਸੰਪੰਨ ਹੈ। ਇਹ ਮਘਵਾਨ, ਚੁਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇਨਾਮ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਉਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਿੱਤਦਾ ਜਾਂ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਲੜਾਈ ਰਾਹੀਂ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਦਾ ਕ੍ਰੋਧ ਸੱਚ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ ਉਹ ਕੰਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਪਸ਼ੂ, ਸੋਨਾ ਤੇ ਘੋੜੇ ਇਕੱਠੇ ਜਿੱਤੇ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਧਨ ਦੀ ਵੰਡ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਕਿੰਨਾ ਵੱਧ ਹੈ? ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਉਭਾਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਹਵਾ ਚਲਦੀ ਹੈ। ਮਘਵਾਨ ਨਾਸਵੰਤ ਨੂੰ ਅਮਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਧੂੜ ਨੂੰ ਉਡਾ ਕੇ ਅਸਥਿਰਤਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਜਰ ਨਾਲ ਟੁੱਟਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਚਲਾਇਆ ਅਤੇ ਨਦੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਚਲਾਇਆ। ਉਹ ਅੰਧਕਾਰ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਖੇਤਰ ਦੇ ਮੂਲ ‘ਚ ਚਮੜੀ ਨੁੰ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਕਨੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਭਗਤ ਹੋਤ੍ਰ ਪੁਰੋਹਿਤ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਗਊਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਲੋੜ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਸਭ ਗਿਆਨੀ ਇੰਦਰ ਕੋਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਖਜ਼ਾਨਾ ਮਦਦ ਲਈ ਹਿਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਰਖਿਆਕਾਰ, ਮਦਦਗਾਰ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਹੋ। ਤੂੰ ਮਿੱਤਰ, ਪਿਤਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਿਤਾ ਹੋ। ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਲਈ ਅਸੀਂ ਜਗਤ ਬਣਾਈਏ। ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਸਹਾਇਕ ਬਣ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰੀਏ, ਗਾਇਕ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹਨਾਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵਧਾਇਆ ਜਾ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਅਨੇਕਾਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਭਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਨਾ ਦੇਵਤੇ, ਨਾ ਮਰਿਆਦਾ ਰੁਕਾਵਟ ਪਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ, ਦਾਨੀ, ਵਿਸ਼ਾਲ-ਦਰਸ਼ੀ, ਸੱਚੇ ਕੰਮ ਕਰੇ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਬਣੇ, ਗਲਤੀ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਨੂੰ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਦੇ, ਗਾਇਕ ਲਈ। ਹੁਣ, ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆ ਪਾਣੀ ਵਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਹਰਿਵ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਵਾਂ ਭਜਨ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ—ਅਸੀਂ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਥੀ ਬਣੀਏ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ। ਇਹ ਰਸਤਾ, ਜੋ ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਚਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਹੈ ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਜਨਮ ਲਏ। ਇਥੋਂ ਹੀ ਮਹਾਨ ਜਨਮ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਕੋਈ ਵੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਵਿਗਾੜ ਨਾ ਦੇਵੇ। ਮੈਂ ਉਸ ਰਸਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ—ਇਹ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਪਾਸਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਵਿਚੋਂ ਨਹੀਂ। ਬਹੁਤ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਕਰਨੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗਾ, ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਾਂਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਾਂਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਗਊਆਂ ਦੀ ਪਿੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ। ਤੁਵਸ਼ਟਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੋਮ ਪੀਤਾ, ਜੋ ਚੰਵ ਨੇ ਨਿਚੋੜਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਜਿੱਤੀਆਂ, ਕਈ ਪਤਝੜ ਪਹਿਲਾਂ। ਉਸ ਦੀ ਬਰਾਬਰੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ। ਮਾਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਕੇ ਰੱਖਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਬਲ ਨਾਲ ਉਠਿਆ ਅਤੇ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਕੁਆਰੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਰੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਦੀਆਂ ਹਨ; ਪੁੱਛੋ ਇਹ ਕੀ ਕਹਿ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਕੌਣ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪੱਥਰ ਦੀ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋੜਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਾਣੀਆਂ ਇੰਦਰ ਲਈ ਕਿਹੜਾ ਰਹੱਸ ਕਹਿ ਰਹੀਆਂ ਹਨ? ਉਹ ਇੰਦਰ ਬਾਰੇ ਦੋਸ਼ ਲਾਉਣ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਵੱਡੇ ਵਾਰ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਦਰਿਆਆਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਾਇਆ। ਮੈਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਪਾਣੀਆਂ ਨੇ ਵੀ, ਬੱਚੇ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਉੱਠਿਆ। ਤੇਰੇ ਜਬੜੇ, ਹੇ ਦਾਨੀ, ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ, ਹੇਠਲਾ ਜਬੜਾ ਵੱਜ ਕੇ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਉੱਤਲਾ ਜਬੜਾ, ਵੱਜ ਕੇ, ਦਾਸਾ ਦਾ ਸਿਰ ਬਣ ਗਿਆ, ਜੋ ਵਾਰ ਨਾਲ ਕੁਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਗਊ ਨੇ ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇਕ ਬਲਵਾਨ, ਅਟੱਲ, ਮਹਾਨ ਬਲਦ—ਇੰਦਰ—ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਮਾਂ, ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਘੁੰਮੇ। ਫਿਰ ਵੀ ਮਾਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਰਹੀ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: “ਮਿੱਤਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਤੂੰ ਪੈਰ ਵਧਾ ਤੇ ਰਸਤਾ ਖੋਲ੍ਹ।” ਕਿਸ ਨੇ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵਿਧਵਾ ਕੀਤਾ? ਕਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਜਦ ਤੂੰ ਹਿਲ ਰਿਹਾ ਸੀ? ਕਿਹੜਾ ਦੇਵਤਾ, ਹੇ ਮਰੁਤ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸੀ ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪੈਰ ਫੜ ਕੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ? ਮੈਂ, ਭੇੜੀਏ ਵਾਂਗ, ਆਂਤਾਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਲਿਜਾਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਫਿਰ ਬਾਜ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮਧੁ ਲੈ ਆਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਵਜਰਧਾਰੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਣਾ ਅਸਾਨ ਹੈ, ਇਥੇ ਤੈਨੂੰ ਚੁਣਦੇ ਹਨ। ਵੱਡੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਤੇ ਉੱਚੇ ਹੋ ਗਏ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਧ ਲਈ ਸਿਰਫ ਤੈਨੂੰ ਚੁਣਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਜੀਵਤ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਅਸਲ ਰਾਜਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਗੇੜੇ ਹੋਏ ਅਡੋਲ ਸੰਪ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਲਈ ਰਸਤੇ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੇ। ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਅਤ੍ਰਿਪਤ, ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਲੱਭਿਆ, ਹੇ ਇੰਦਰ; ਤੂੰ ਵਜਰ ਨਾਲ, ਸੱਤ ਦਰਿਆਵਾਂ ਉੱਤੇ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਸੰਪ ਨੂੰ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸੁੱਕੀ ਹੋਈ ਨਦੀ ਦੀ ਤਲਾਈ ਨੂੰ ਹਿਲਾਇਆ; ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋੜੀਆਂ, ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਦੌੜ ਪਏ, ਦਰਿਆ ਰਥਾਂ ਵਾਂਗ ਇਕੱਠੇ ਵਗੇ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ, ਲਹਿਰਾਂ ਵਗਾ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਤੂੰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਵੱਡੀ, ਸਭ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ, ਸਦਾ ਵਗਣ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਤੁਰਵੀਤੀ ਅਤੇ ਵੈਯਾ ਲਈ ਵਗਾਇਆ; ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਭਗਤ ਲਈ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਯੋਗ ਬਣਾਇਆ। ਤੂੰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ, ਨਵੀਆਂ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ। ਤੂੰ ਸੁੱਕੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਦਾਸਾ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਕਈ ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਪਤਝੜ ਲੁਕ ਗਏ ਸਨ; ਤੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਦਰਿਆ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਾਏ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਬੰਧਨ ਤੋੜ ਕੇ ਧਰਤੀ ਲਈ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੇ। ਨਿਮਰਾਂ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬਲਿ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਘਰੋਂ ਲੈ ਆਇਆ, ਹੇ ਇੰਦਰ; ਅੰਨ੍ਹਾ ਸੰਪ ਨੂੰ ਖਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉੱਚੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਜਿੱਤ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਦਾਨਸ਼ੀਲਤਾ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਈ।