ਇਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋ ਲੋਕ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਆਏ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੋਮਾ ਦੀਆਂ ਹਵਨਾਂ ਵਾਂਗ, ਸੁਣੇ-ਸੁਣਾਏ ਭਜਨਾਂ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਯਸ਼ ਲਈ ਤਰਸਦੇ ਰਹੇ। ਉਹ ਭਗਤਾਂ ਦੀਆਂ ਆਸਾਂ ਵਾਂਗ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਗੁਣ ਗਾਉਂਦੇ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ। ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸੌਖਾ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲਾ, ਅਨੇਕ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਇਨਾਮ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਅਚੰਭੇ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਦਾ। ਜਦੋਂ ਤੇਰੀ ਤੇਜ਼ ਵਜਰਬਿਜਲੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੀ, ਹੇ ਵੀਰ, ਕਿਸੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਤੇਰਾ ਕ੍ਰੋਧ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਉੱਤੇ ਉੱਭਰਦਾ, ਤਦ ਤੂੰ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਡੀ ਸਰੀਰਕ ਸੁਰੱਖਿਆ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖੀਂ। ਤੂੰ ਵਾਮਦੇਵ ਦੀਆਂ ਅਰਦਾਸਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਬਣਿਆ, ਤੂੰ ਦੋਸਤ ਵੀ, ਇਨਾਮ ਦੀ ਦੌੜ ਵਿੱਚ ਭੇੜੀਆ ਵੀ। ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਸਰਬਤ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਭਗਤ ਲਈ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਮਦਦਗਾਰ ਹੋਵੇਂ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਦਾਨੀ, ਅਸੀਂ ਹਰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ; ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਉੱਚੇ ਲੋਕ ਸਾਡੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨ, ਅਸੀਂ ਰਾਤਾਂ ਅਤੇ ਕਈ ਪਤਝੜਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਈਏ। ਇਸ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਬਲਵਾਨ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਭਜਨ ਹੈ, ਭ੍ਰਿਗੂਆਂ ਦੀ ਰਥ ਵਾਂਗ; ਹੁਣ ਵੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਸਾਡੀ ਦੋਸਤੀ ਨਾ ਤਿਆਗੀਂ, ਸਾਡੀ ਸਰੀਰਕ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਵਡਿਆਈ ਦਿੰਦੇ, ਤੈਨੂੰ ਗੁਣ ਗਾਉਂਦੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਭਗਤ ਲਈ ਨਦੀ ਵਾਂਗ ਪੋਸ਼ਣ ਵਗਾ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਵਾਂ ਭਜਨ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਬੈਲਾਂ ਦੇ ਰਥ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਥੀ ਰਹੀਏ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਹੈਂ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸਰਬੋਤਮ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਨਦੀਆਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਅਤੇ ਸੰਕੁਚਿਤ ਰਾਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕੀਤਾ। ਤੇਰੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਕੰਬਿਆ, ਧਰਤੀ ਤੇਰੇ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬੀ; ਪਹਾੜ ਹਿਲ ਗਏ, ਸੁੰਦਰ ਟਿਲ੍ਹੇ ਕੰਬੇ, ਘਾਟੀਆਂ ਚੀਰ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਉੱਭਰ ਆਇਆ। ਤੂੰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਚੀਰਿਆ, ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ; ਤੂੰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਪਾਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਟੁੱਟ ਗਈ। ਆਕਾਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਦਾ ਜਣਕ ਮੰਨਿਆ, ਹੇ ਇੰਦਰ; ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਪੁੰਨ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਜਣਿਆ, ਵੱਡਾ ਵਜਰ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਆਸਨ ਦੀ ਜੜ ਵਾਂਗ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਦੋਹਾਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦਾਨੀ ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਦਾਤ ਤੇ ਜੋ ਸਦਾ ਵਡਿਆਈ ਜਾਂਦਾ। ਸਾਰੇ ਸੋਮਾ ਉਸ ਦੇ ਹੋ ਗਏ, ਸਾਰੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰਪੂਰ ਪਾਨ ਉਸ ਦੇ; ਤੂੰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਿਆ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵੰਡਣ ਵਾਲਾ। ਤੂੰ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡਿਆ; ਤੂੰ, ਹੇ ਦਾਨੀ, ਵਜਰ ਨਾਲ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਪਏ ਸੰਕੁਚਿਤ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਹਾਨ, ਬਲਵਾਨ, ਬੇਅੰਤ ਬਲ ਦਾ ਧਨੀ ਹੈ, ਉੱਚਾ ਕੀਤਾ; ਉਹੀ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਇਨਾਮ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਦਾਨੀ ਮਘਵਾਨ, ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਵਾਲਾ। ਇਹ ਮਘਵਾਨ, ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁਣਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਇਨਾਮ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ—ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੀਤਮ ਹੋਈਏ। ਇਹ, ਜਦੋ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ, ਲੜਾਈ ਕਰਕੇ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋ ਇੰਦਰ ਆਪਣਾ ਕ੍ਰੋਧ ਸੱਚ ਕਰਦਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਕੰਬ ਜਾਂਦਾ, ਹਿਲ ਜਾਂਦਾ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਪਸ਼ੂ, ਸੋਨਾ, ਘੋੜੇ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ—ਮਘਵਾਨ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਵੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਧਨ ਵੰਡਦਾ, ਖਜ਼ਾਨੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰਦਾ। ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਤੋਂ ਕਿੰਨਾ ਵਧ ਗਿਆ? ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਣਿਆ? ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਭਾਰਦਾ, ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ। ਤੂੰ, ਹੇ ਮਘਵਾਨ, ਨਾਸਵੰਤ ਨੂੰ ਅਬਿਨਾਸੀ ਕਰਦਾ, ਤੂੰ ਧੂੜ ਉਡਾ ਕੇ ਉਲਝਣ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ। ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਵਜਰ ਨਾਲ ਟੁੱਟਦਾ ਹੈ, ਮਘਵਾਨ, ਭਗਤ ਨੂੰ ਧਨ ਦੇ। ਇਹ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਵਹਿਣ ਵਾਲੀ ਦਾ ਰਸਤਾ ਚਲਾਉਂਦਾ। ਕਾਲੀਅਤ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਖੇਤਰ ਦੀ ਜੜ ਤੇ ਚਮੜੀ ਨਿਗਲਦਾ ਹੈ। ਅਸਿਕਨੀ ਵਿੱਚ, ਭਗਤ ਹੋਤ੍ਰ ਪੁਜਾਰੀ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਸਿਆਣੇ, ਪਸ਼ੂ ਲੱਭਣ ਲਈ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਲਈ ਆਉਂਦੇ, ਘੋੜੇ ਲੱਭਣ ਲਈ, ਬਲ ਲਈ ਬੈਲ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ; ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ, ਸੰਤਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਧੋਖਾ ਨਾ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਉਭਾਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਖਜ਼ਾਨੇ ਨੂੰ ਮਦਦ ਲਈ ਹਿਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ। ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਰਖਵਾਲਾ, ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਡਾ ਮਦਦਗਾਰ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਹੋ; ਦੋਸਤ, ਪਿਤਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਿਤਾ, ਅਸੀਂ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਈਏ। ਸਾਡਾ ਦੋਸਤ, ਮਦਦਗਾਰ ਬਣ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਗਾਇਕ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇ; ਅਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਮਹਾਨ ਬਣਾਇਆ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮਹਿਮਾ ਪਾ। ਇੰਦਰ, ਦਾਨੀ, ਵਡਿਆਈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਜਦ ਉਹ ਅਨੇਕ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਮਾਰਦਾ, ਅਜਿੱਤ; ਉਸ ਦਾ ਗਾਇਕ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਨਾ ਦੇਵਤੇ ਨਾ ਮਰਦ ਰੁਕ ਸਕਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੰਦਰ, ਦਾਨੀ, ਵਿਸ਼ਾਲ-ਦਰਸ਼ੀ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਸੱਚੇ ਕੰਮ ਕਰੇ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਗਲਤੀ-ਰਹਿਤ; ਤੂੰ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਰੱਖ, ਗਾਇਕ ਲਈ। ਹੁਣ, ਵਡਿਆਈ ਹੋਈ, ਇੰਦਰ, ਹੁਣ, ਗੀਤ ਗਾਇਆ, ਤੂੰ ਗਾਇਕ ਲਈ ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਧਨ ਵਗਾ; ਤੇਰੇ ਲਈ, ਹੇ ਹਰਿਵਾਹ, ਨਵਾਂ ਭਜਨ ਬਣਾਇਆ—ਅਸੀਂ, ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਥੀ ਰਹੀਏ। ਇਹ ਰਾਹ, ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹੀ ਹੈ ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਜੰਮੇ; ਇਥੋਂ ਹੀ, ਵੱਡਾ ਜਨਮ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ—ਕੋਈ ਵੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਨਾ ਹਟਾਵੇ। ਮੈਂ ਉਸ ਰਾਹ ਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ—ਉਹ ਕਠਿਨ ਹੈ, ਔਖਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਪਾਸੇ-ਪਾਸੇ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਵਿਚੋਂ ਨਹੀਂ। ਕਈ ਕੰਮ ਕੀਤੇ, ਹੋਰ ਕਰਨੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗਾ, ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਾਂਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਾਂਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਗਾਵਾਂ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ। ਤਵਸ਼ਟਰ ਦੇ ਘਰ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੋਮਾ ਪੀਤਾ, ਜੋ ਸੌ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਚੰਵਾ ਨੇ ਪੀਸਿਆ। ਉਸ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਫੜੇ, ਕਈ ਪਤਝੜਾਂ ਪਹਿਲਾਂ। ਕੋਈ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਜੰਮੇ ਹੋਏ, ਨਾ ਜੰਮਣ ਵਾਲੇ। ਮਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਦੱਸਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਤਾ ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਬਲ ਨਾਲ, ਉੱਠ ਕੇ ਜਨਮ ਲਿਆ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਆਕਾਸ਼-ਧਰਤੀ ਭਰ ਦਿੱਤੇ। ਇਹ, ਵਿਆਹ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਰੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਕਾਨੂੰਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵਾਂਗ; ਪੁੱਛੋ ਇਹ ਕੀ ਮਤਲਬ ਹੈ, ਕੀ ਕਹਿ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੌਣ ਪੱਥਰ ਦੀ ਚਾਰ-ਦੀਵਾਰੀ ਤੋੜਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਾਣੀਆਂ ਉਸ ਲਈ ਕਿਹੜਾ ਭੇਦ ਕਹਿ ਰਹੀਆਂ ਹਨ? ਉਹ ਇੰਦਰ ਬਾਰੇ ਦੋਸ਼ ਲਾਉਣੀ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ ਨੇ, ਵੱਡੇ ਵਾਰ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਨਦੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ। ਮੈਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡਿਆ, ਤੂੰ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤੀ ਸੀ; ਪਾਣੀਆਂ ਨੇ ਵੀ, ਬੱਚੇ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਤੈਨੂੰ ਛੱਡਿਆ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੀ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉੱਠਿਆ। ਤੇਰੇ ਜਬੜੇ ਵੀ, ਹੇ ਦਾਨੀ, ਚੀਰ ਗਏ, ਤੇਰਾ ਹੇਠਲਾ ਜਬੜਾ ਵੀ ਵੱਜਿਆ; ਫਿਰ, ਉੱਪਰਲਾ ਜਬੜਾ, ਵੱਜਣ ਉਪਰੰਤ, ਦਾਸਾ ਦਾ ਸਿਰ ਬਣਿਆ, ਵਾਰ ਨਾਲ ਕੁਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਗਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਅਜਿੱਤ, ਮਹਾਨ ਬੈਲ—ਇੰਦਰ—ਤੇਰੇ ਘਰ ਜਣਿਆ; ਮਾਂ, ਆਪਣੀ ਬਛੜੀ ਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮੇ। ਫਿਰ ਵੀ ਮਾਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਰਹੀ, ਭੈਂਸ ਪਿੱਛੇ ਪਈ, ਤੇ ਇਹ ਦੇਵਤੇ, ਹੇ ਪੁੱਤ, ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਗਏ; ਫਿਰ ਇੰਦਰ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਆਖਦਾ: "ਦੋਸਤ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਡੱਗ ਪਾ ਤੇ ਰਸਤਾ ਵਧਾ।" ਕਿਸ ਨੇ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵਿਧਵਾ ਕੀਤਾ? ਕਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਜਦ ਤੂੰ ਹਿੱਲਿਆ? ਹੇ ਮਰੁਤ, ਕਿਹੜਾ ਦੇਵਤਾ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸੀ ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪੈਰ ਫੜ ਕੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਸਦੇ ਜਨਮ, ਉਸ ਦੇ ਕਰਤੱਬ, ਅਤੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਭਾਵਨਾ, ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।