ਇੱਕ ਸਮਾਂ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾਉਣ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਅਗਨੀ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦੇ। ਇਹ ਅਗਨੀ, ਜੋ ਤਿੱਖੇ ਜਿਹਾੜ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦਾਨੀ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਤੇਜ਼ ਧਾਵਕ ਵਾਂਗ, ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਲਾਲ ਪੁੱਤਰ ਜਿਹਾ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਿਮਰਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਜਦੋਂ ਸਾਹਦੇਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦੋ ਸੁੰਦਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜਾਗਦਾ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਹਵਨ ਵਲ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ। ਇਹ ਦੋ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ, ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਵਲੋਂ ਜੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਫੌਰਨ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹੀ ਸਾਹਦੇਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੋਮਕਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਲਈ ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਕਿ ਉਹ ਉਸਦੀ ਉਮਰ ਲੰਮੀ ਕਰਨ। ਫਿਰ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਕਿ ਮਘਵਾਨ ਆਪਣੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੀਆਂ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਆਉਣ। ਭਗਤਾਂ ਵਲੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸੋਮਰਸ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਮੰਗੀ ਜਾਂਦੀ। ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਯਜਮਾਨ ਆਪਣੇ ਭਗਤੀ ਗੀਤ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਹੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਜੋਤ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਣਾਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੱਕ ਫੈਲ ਗਈ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਰਮ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਵੰਡਿਆ, ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਨਾਲ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਦੁਧ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਈਆਂ ਨੂੰ ਛੁਡਾਇਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਥੰਮ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਵਜਰ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਇਆ, ਧਰਤੀ ਜਾਗੀ, ਦਰਿਆ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਪੱਥਰ ਤੋੜਿਆ, ਤਾਂ ਸਰਮਾ, ਜੋ ਪੁਰਾਣੀ ਦੂਤ ਸੀ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਇੰਦਰ, ਅੰਗਿਰਸ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਾਥ, ਬੰਦੀਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ, ਧਨ-ਸੰਪਦਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਮਘਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਸਹਾਇਤਾ ਦਿੰਦਾ, ਤੇ ਅਪਵਿੱਤਰ ਦੱਸਯੂਆਂ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ। ਉਸ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਕੁਤਸਾ, ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਰਥ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇਨਾਮ ਹਾਸਿਲ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ ਦੌੜ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਤਸਾ ਲਈ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਸ਼ੁਸ਼ਣਾ, ਪੁਰਾਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਨੂੰ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਦੱਸਯੂਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਪਿਪ੍ਰੂ, ਗੂੰਜਦੇ ਦੈਤ, ਨੂੰ ਵੀ ਰਿਜੀਸ਼ਵਨ ਤੇ ਵੈਦਥਿਨਾ ਲਈ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਪੰਜਾਹ ਕਾਲੀਆਂ ਕੋਠੜੀਆਂ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਮਰ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਸਵੇਰ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਾਥੀ ਜਾਂ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ, ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਭਗਤ, ਧਨ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ, ਇੰਦਰ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ, ਤੇ ਸੋਮ-ਹਵਨ ਦੀ ਰਸਮ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ, ਜੋ ਅਨੇਕ ਵਾਰ ਯੋਧਾ ਬਣਿਆ, ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਇਨਾਮ ਲੈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਵਜਰ ਕਿਸੇ ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦਾ, ਜਾਂ ਉਸ ਦਾ ਕ੍ਰੋਧ ਵਧਦਾ, ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਕੰਬ ਜਾਂਦਾ। ਉਹ ਵਾਮਦੇਵ ਦੀ ਅਰਦਾਸਾਂ ਦਾ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਹਾਇਕ ਰਹਿੰਦਾ। ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਹਰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਦਿਲਾਉਂਦਾ, ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਰਾਤਾਂ ਤੇ ਬਹੁਤੀਆਂ ਪਤਝੜਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਬਲਵਾਨ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਨਵਾਂ ਭਜਨ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਕਿ ਉਹ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰੰਤਰ ਅਪਣੀ ਸਵਾਰੀ ਬਣਾਏ ਰੱਖੇ। ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ, ਦੋਵੇਂ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਦਰਿਆ ਛੁਡਾਏ, ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਨਮਿਆ, ਅਸਮਾਨ ਕੰਬਿਆ, ਧਰਤੀ ਡਰ ਗਈ, ਪਹਾੜ ਹਿਲ ਗਏ, ਘਾਟੀਆਂ ਫਟ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਗੁਪਤ ਵਸਤਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀਆਂ, ਤੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਜਣਕ ਹੈ। ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਤੇ ਦਾਨਤਾ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਸੋਮਰਸ ਉਸਦੇ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਦਾਤਿਆਂ ਲਈ ਧਨ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਬਣ ਗਿਆ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡਿਆ। ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ, ਸਭ ਨੂੰ ਵੰਡਣ ਵਾਲਾ, ਦਾਨੀ, ਤੇ ਵਜਰਧਾਰੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਨ, ਅਟੱਲ, ਦਯਾਲੂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰਿਆ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ-ਵਧੀ ਹੈ, ਦਾਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਇਨਾਮ ਲੈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਗੋ-ਧਨ ਤੇ ਸੋਨਾ ਹਾਸਿਲ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਧਨ ਵੰਡਦਾ। ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਆਪਣੀ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਭਾਰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਗੜਗੜਾਹਟ ਨਾਲ ਹਵਾ। ਮਘਵਾਨ, ਨਾਸਵੰਤ ਨੂੰ ਅਮਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ, ਧੂੜ ਉਡਾ ਦਿੰਦਾ, ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਧਨ ਦਿੰਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੰਦਰ, ਅਗਨੀ, ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦੇ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਆਸ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।