ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਰਾਜ ਵਿੱਚ, ਲੋਕ ਅਕਸਰ ਸੋਚਦੇ ਸਨ—ਇਹ ਅਣਬੰਧਿਆ, ਅਣਰੋਕਿਆ ਤੱਤ ਕਿਵੇਂ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ? ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਉੱਠਦਾ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਕਿਹੜੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਭਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਕਿਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ? ਪਰ, ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਇਹ ਸਥੰਭ, ਜੋ ਕਿ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਪੂਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਨੂੰ ਅਡੋਲ ਕਰਕੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਅਗਨਿ, ਜੋ ਜਾਤਵੇਦਸ ਹੈ, ਸਵੇਰੇ ਦੀਆਂ ਲਲਕਾਰਾਂ ਵਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਨਾਸਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰਥ ਤੇ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ, "ਆਓ, ਇਸ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੋ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਓ।" ਫਿਰ ਦੇਖੋ, ਕਿਵੇਂ ਸਵਿਤਾ ਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣਾ ਝੰਡਾ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਹਰ ਲੋਕ ਲਈ ਰੋਸ਼ਨੀ ਬਣਾਈ। ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਫੈਲ ਗਏ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਾਨਣ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਲਾਲੀਮਾਵਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਉਸ਼ਾਵਾਂ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਭ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਈ ਜਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਦਿਵਯ ਉਸ਼ਾ, ਆਪਣੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋਤੇ ਰਥ ਉੱਤੇ, ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਤਰਾਰ ਘੋੜੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਥ, ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਇੱਥੇ ਆਉਣ, ਜਿੱਥੇ ਮਿੱਠੇ ਸੋਮ ਹਨ। ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਇਸ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣੋ। ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਲੋਕ ਸੋਚਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਅਣਬੰਧਿਆ, ਅਣਰੋਕਿਆ ਤੱਤ ਕਿਵੇਂ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਉੱਠਦਾ ਹੈ, ਕਿਹੜੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਕਿਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ? ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਸਥੰਭ, ਜੋ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਅਗਨਿ, ਜੋ ਹੋਤਾ ਹੈ, ਸਾਡਾ ਅਗਵਾਨ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੂਜਨਯੋਗ ਹੈ। ਅਗਨਿ, ਤਿੰਨ ਥਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਯਜਨਾ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ, ਇਕ ਰਥਵਾਹ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਭੋਗ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਅਗਨਿ, ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਭੋਗਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘ ਕੇ, ਉਪਾਸਕ ਨੂੰ ਖਜ਼ਾਨੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸ੍ਰੰਜਯਾ ਲਈ, ਜੋ ਅੱਗ ਅੱਗੇ ਜਲਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਦੇਵਾਤਾ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀ ਹੈ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਰਿਆਦਾ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਤਾਕਤ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਅਗਨਿ ਵਲੋਂ ਸ਼ਾਸਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਤੇਜ਼ ਜਬੜੇ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦਾਤਾਰ ਹੈ। ਇਹ ਤੇਜ਼, ਦੌੜਾਕ ਵਾਂਗ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਲਾਲ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਿਮਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਹਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਦੋ ਸਲੇਟੀ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਹਵਨ ਵੱਲ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੋ ਪੂਜਨਯੋਗ ਘੋੜੇ, ਸਹਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਲੋਂ ਜੋਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਫੌਰਨ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਦਿਵਯ ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਇਹ ਸਹਦੇਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੋਮਕਾ ਹੈ—ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਲੰਮੀ ਹੋਵੇ। ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ, ਉਸ ਦੀ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਲਈ ਅਸੀਸ ਦਿਓ। ਹੁਣ, ਸੱਚੇ ਮਘਵਾਨ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦੋ, ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆਉਣ, ਉਸਦੇ ਘੋੜੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਣ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਅਸੀਂ ਇਹ ਪਾਨੀ-ਵਰਖਤ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਪਾਨ ਆਨੰਦ ਨਾਲ, ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਲੈਣ ਲਈ, ਤੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਯੋਧੇ, ਰਸਤੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਅੱਜ, ਇਸ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਉਤਰਨ, ਤੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣਣ। ਗਿਆਨੀ, ਉਸ਼ਨਾ ਵਾਂਗ, ਰਾਜ ਲਈ, ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਅਸੁਰ ਲਈ, ਸਤੋਤ੍ਰ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨੀ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਲੁਕਵੇਂ ਭੇਦ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਤਰਸਦੇ ਹੋਏ, ਸਤੁਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸਨੇ ਸੱਤ ਗਾਇਕ ਰਚੇ, ਜੋ ਰਾਤੀਂ ਵੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਨਿਪੁੰਨ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ, ਜਦੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਮਹਾਨ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਿਆ। ਉਸਨੇ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਵੇਖਿਆ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵਡਿਆਈ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਸ਼ਕਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵਿਰਾਤ ਕਾਰਜ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਜਲ ਵੰਡਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। ਪੱਥਰ ਵੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਉਸ਼ਿਜਾਂ ਨੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ ਛੱਡਵਾਈਆਂ। ਉਸਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਭਜਾਇਆ, ਜੋ ਜਲਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਉਸਨੇ ਵਜਰ ਚਲਾਇਆ, ਧਰਤੀ ਜਾਗੀ। ਉਸਨੇ ਧਾਰਾਵਾਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੇ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਤੂੰ, ਹੇ ਬਹੁਤ ਸੱਦੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ, ਪੱਥਰ ਤੋੜਿਆ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਰਮਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ। ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਅਗਵਾਨ ਬਣ, ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਧਨ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਨਾਲ ਬੰਦ ਸ਼ੇਤਰ ਤੋੜਦਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਮਘਵਾਨ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਤੇਜ ਨਾਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਚਾ ਰਹਿ ਕੇ, ਸਾਡੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰ। ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਸਾਡੀ ਬੁਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ ਦੇ, ਤੇ ਕੂਟ-ਚਾਲਾਕ, ਅਧਰਮੀ ਦਾਸਯੂ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਣ। ਅਜੇ ਆ, ਦਾਸਯੂਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਮੱਤ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਜਾ; ਕੁਤਸਾ ਤੇਰਾ ਮਿੱਤਰ ਹੋਵੇ। ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ, ਗਿਆਨੀ ਸਤ੍ਰੀ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝੇ। ਤੂੰ ਕੁਤਸਾ ਨਾਲ, ਰਥ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਹਾਇਕ ਬਣਦਾ ਹੈਂ, ਹਵਾ ਦੇ ਦੋ ਸਲੇਟੀ ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ। ਇਨਾਮ ਜਿੱਤਣ ਲਈ, ਸੋਚ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਜਦ ਤੂੰ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਕੁਤਸਾ ਲਈ, ਤੂੰ ਸ਼ੁਸ਼ਣਾ, ਪੁਰਾਣੇ ਵੈਰੀ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕੁਯਵਾ ਨੂੰ, ਉਸਦੇ ਆਸਨ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਫੌਰਨ ਦਾਸਯੂਆਂ ਨੂੰ ਕੁਤਸਾ ਨਾਲ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੇ ਦੂਰ ਵੱਡਾ ਚੱਕਰ ਦਿਖਾ ਦਿੱਤਾ। ਤੂੰ ਪਿਪਰੁ, ਗੂੰਜਣ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ, ਨੂੰ ਰਿਜ਼ਿਸ਼ਵਨ ਤੇ ਵੈਦਥਿਨਾ ਲਈ ਮਾਰਿਆ। ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪੰਜਾਹ ਕਾਲੀਆਂ ਕਿਲ੍ਹਿਆਂ ਨੂੰ ਡਾਹ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਮਰ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਢਾਹਦੀ ਹੈ। ਸਵੇਰ ਵਾਂਗ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਦਿੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ। ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ, ਤਾਕਤ ਫੜਦਾ ਹੈਂ; ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ, ਭਿਆਨਕ, ਹਥਿਆਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਲੋਕ ਇੰਦਰ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਸੋਮ ਪਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਮਾਣ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲਈ, ਸਤੋਤ੍ਰ ਗਾ ਕੇ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਧਨ ਵਾਂਗ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੇ ਅਨੇਕ ਵਿਰਾਤ ਕਾਰਜ ਕੀਤੇ ਹਨ। ਉਹ ਉਪਾਸਕ ਲਈ ਇਨਾਮ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਦਭੁਤ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ। ਜਦੋਂ ਤੇਰਾ ਤੇਜ਼ ਵਜਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਵੀਰ, ਕਿਸੇ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਤੇਰਾ ਭਿਆਨਕ ਕ੍ਰੋਧ ਵੈਰੀ ਉੱਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ, ਹੇ ਰਖਿਆਕਰਤਾ, ਸਾਡੀ ਰਾਖੀ ਕਰ। ਤੂੰ ਵਾਮਦੇਵ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਦਾ ਰਖਿਆਕਰਤਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਤੂੰ ਮਿੱਤਰ ਹੈਂ, ਇਨਾਮ ਦੀ ਦੌੜ ਵਿੱਚ ਭੇੜੀਆ। ਸਾਡੀਆਂ ਸਭ ਸੋਚਾਂ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ, ਤੂੰ ਉਪਾਸਕ ਲਈ ਵਿਸ਼ਵ-ਸਹਾਇਤਾ ਬਣ। ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ। ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰ, ਅਸੀਂ ਰਾਤਾਂ ਤੇ ਬਹੁਤ ਪਤਝੜਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹੀਏ। ਇਹ ਭੀਮ, ਮਹਾਨ ਇੰਦਰ ਲਈ, ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਭਰਗੂ ਆਪਣੇ ਰਥ ਲਈ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਵੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਸਾਡੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਾ ਤਿਆਗੀਂ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਸਾਡੀ ਰਾਖੀ ਕਰ। ਹੁਣ, ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਮਿਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਉਪਾਸਕ ਲਈ ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਪੁਸ਼ਟੀ ਵਗਾ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਵਾਂ ਸਤੋਤ੍ਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਰਥ-ਵਾਹਕ, ਅਸੀਂ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਰਥਵਾਹ ਬਣੀਏ। ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਹੈਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ। ਤੇਰੇ ਲਈ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਜਲਾਂ ਨੂੰ ਛੁਡਾਇਆ, ਤੇ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਤੇਰੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੰਬ ਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਤੇਰੇ ਡਰ ਨਾਲ ਹਿੱਲ ਗਈ। ਪਹਾੜ ਕੰਬ ਪਏ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਟੇਕਾਂ ਹਿੱਲ ਗਈਆਂ, ਘਾਟੀਆਂ ਵੰਡ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਜਲ ਵਗ ਪਏ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਵਜਰ ਚਲਾਇਆ, ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਪਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਤੂੰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਜਲਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਗਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਕਰਤਾਰਾਂ, ਅਗਨਿ, ਇੰਦਰ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਸਵਿਤਾ, ਉਸ਼ਾ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕਾਰਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਧਨ, ਰਖਿਆ ਅਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ।