ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਗੁਪਤ ਗੱਲਾਂ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਗਿਆਨੀ ਹੀ ਸਮਝ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਬੜੀ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਗਨਿ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਰੱਖੀਆਂ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਮੇਰੀ ਇਹ ਵਾਣੀ, ਜੋ ਅੰਦਰਲੇ ਰਾਜ਼ਾਂ ਵਿਚ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਕੀ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ? ਗਿਆਨੀ ਇਸਨੂੰ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਗਾਂਵਾਂ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਵਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ ਪਿਆਰੀ ਰੂਪ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪਗ, ਅਲੱਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਜੋ ਹੈ, ਵੱਡਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਾਂ, ਉਸ਼ਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੁਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸੱਚ ਦੀ ਰਾਹ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚੱਲਿਆ, ਤੇ ਲੁਕਿਆ, ਸੋਹਣਾ, ਚਿੱਟਾ-ਚਿੱਟਾ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਉਸਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ। ਮਾਂ ਦੇ ਥਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਆਸਨ ਤੇ, ਬਲਦ ਦੀ ਜੀਭ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਭਗਤ ਹੈ, ਬੈਠੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਰਿਸ਼ੀ ਆਗਨਿ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਦੇ ਹਨ, "ਮੈਂ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹਾਂ, ਆਦਰ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਾਤਵੇਦਸ, ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰਾ ਹੀ ਹੈ।" ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਸਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਧਨ ਹੈ, ਉਹ ਕੀ ਕੀਮਤੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ ਜੋ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਹੈ? ਜਾਤਵੇਦਸ, ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਲੁਕਿਆ ਰਸਤਾ ਕੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਹੜਾ ਪਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚੇ?" ਉਹ ਹੋਰ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਉਹ ਹੱਦ ਕੀ ਹੈ, ਉਹ ਕੰਮ, ਉਹ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਕੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਤੇਜ਼ ਦੌੜਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਜਿੱਤ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਈਏ? ਕਦੋਂ ਅਮਰ ਦੇਵੀਅਾਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਉਸ਼ਾਵਾਂ, ਆਪਣਾ ਰੰਗ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਪਾ ਦੇਣਗੀਆਂ?" ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਰਾਕ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਝੂਠੀਆਂ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਛਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਅੱਗ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ? ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਹਥਿਆਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਆਗਨਿ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਤੇ ਦਾਤਾਰੀ ਨਾਲ ਘਰ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਰੌਸ਼ਨ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਦੌਲਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀ ਆਗਨਿ ਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਨ, "ਉੱਠ, ਹੇ ਅੱਗ, ਸਾਡੇ ਯਜਨਾ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਰਸਮ ਲਈ ਖੜਾ ਹੋ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਭਜਨ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਤੂੰ ਸਾਡੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।" ਉਹ ਅਟੱਲ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਜਣs-ਜਣ ਵਿਚ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਿੱਠਾ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲਾ, ਸਭਾ ਵਿਚ ਗਿਆਨਵਾਨ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਧੂੰਏ ਵਾਂਗ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦਾਤਾ, ਘੀ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਸਤੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਤੁਰਦਾ ਹੈ; ਨਵਾਂ ਜੰਮਿਆ, ਮਹਾਨ ਬਲਦ ਉੱਠਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ, ਸੋਹਣਾ, ਪਸ਼ੂ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਆਗਨਿ ਕੁਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਰਸਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਆਗਨਿ, ਗੱਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਵਾਂਗ ਤਿੰਨ-ਤਹਾਂ ਆਸਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲ ਵਿਅਪਕ ਤੌਰ ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਹੀ ਰੂਪ ਨਾਲ, ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਆਗਨਿ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦਾ, ਰਸਮ ਨੂੰ ਸੱਚਾ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਦੌੜਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਦ ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਡਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਆਗਨਿ, ਤੂੰ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ, ਸਾਫ਼ ਨਜ਼ਰ ਵਾਲਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਵਿਚ ਵੀ ਪਿਆਰਾ ਹੈਂ; ਤੇਰੀ ਲਪਟ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਰੁਕਦੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਰਾਖ ਜਾਂ ਧੂੰਆ ਤੇਰੀ ਦੇਹ ਨੂੰ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਉਸਦਾ ਜਨਮ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ—ਨਾ ਪਿਤਾ, ਨਾ ਮਾਤਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਹੋਰ; ਫਿਰ, ਮਿਤ੍ਰ ਵਾਂਗ, ਚੰਗਾ ਚੜ੍ਹਾਵਾ, ਸ਼ੁੱਧ ਆਗਨਿ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਦੱਸ ਭੈਣਾਂ, ਜੋ ਇਕੱਠੀਆਂ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਆਗਨਿ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਤੇਜ਼, ਚਮਕਦਾਰ ਕੁਹਾੜੀ ਵਾਂਗ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਤਿੱਖੀ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਹਨ, ਹੇ ਆਗਨਿ, ਉਹ ਪੀਲੇ, ਘੀ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਏ, ਲਾਲ ਰੰਗੀ, ਸਿੱਧੀਆਂ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਲਪਟਾਂ; ਉਹ ਰੁੱਦੇ, ਮਹਾਨ, ਸਿੱਧੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਅਜੀਬ, ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਬੁਲਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਸਾਥੀ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਨਾ ਥੱਕਣ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚੱਲਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਬਾਜਾਂ ਵਾਂਗ, ਚਮਕਦਾਰ, ਆਪਣਾ ਲਕੜੀ ਲੱਭਦੇ, ਗੂੰਜਦੇ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਾਂਗ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਜਨ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਲਈ, ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਗੀਤ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਰਸਮਾਂ ਦੀ ਕਤਾਰ ਬਣੀ ਹੈ; ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਗਨਿ ਨੂੰ ਪੁਰੋਹਿਤ ਵਜੋਂ ਬਿਠਾਇਆ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਰੀ ਸੂਤਨ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਰਚਨਹਾਰਾਂ ਨੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ, ਤੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ; ਜਿਸਨੂੰ ਭਰਿਗੂ, ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਨਾਲ, ਜਗਾਇਆ, ਜੋ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਅਦਭੁਤ ਹੈ। "ਹੇ ਆਗਨਿ, ਕਦੋਂ ਤੇਰੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ ਪਰਗਟ ਹੋਵੇਗੀ? ਫਿਰ, ਮਰਦਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰਿਆ, ਆਪਣੀਆਂ ਜਣਾਂ ਵਿਚ ਲਿਆ ਹੈ।" ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਢੱਕਾ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਵਿਵਸਥਾਪਕ, ਹਰ ਘਰ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਵਸਵਤ ਦਾ ਤੇਜ਼ ਦੂਤ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਗਲ ਲਾਇਆ; ਭਰਿਗੂਆਂ ਨੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਆਗਨਿ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰੱਖਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਪੁਰੋਹਿਤ ਵਜੋਂ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਚਮਕਦਾਰ, ਸ਼ੁੱਧ ਲਪਟਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੱਤ ਥਾਵਾਂ ਤੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਬੈਠਾਇਆ। ਉਹ, ਸਦੀਵੀ ਮਾਵਾਂ ਵਿਚ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਅਦਭੁਤ, ਹਾਜ਼ਰ, ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਖੋਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਪੌਦੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਥਣ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬੜੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਆਗਨਿ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ, ਜੋ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਸਮ ਤੇ ਸੱਚਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਯਜਮਾਨ ਦੇ ਕਾਰਜਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਛੋਰ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ; ਦੂਤ ਵਜੋਂ, ਤੂੰ ਉੱਚੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ, ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਵਿਅਪਕ ਤੌਰ ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਰੂਪ ਕਾਲੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹਨ, ਤੇਰੀ ਲਪਟ, ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਅਨੋਖੀ, ਹਿਲਦੀ ਹੈ; ਜਦ ਅਣਬੰਧੇ ਹੋਏ ਤੇਰਾ ਬੀਜ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹੀ ਦੂਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਨਵੇਂ ਜੰਮੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਲਪਟ ਹਵਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਲੱਕੜਾਂ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਤਿੱਖੀ ਜੀਭ ਚੁਣਦਾ ਹੈ, ਕਠੋਰ ਭੋਜਨ ਵੀ ਆਪਣੇ ਜਬੜਿਆਂ ਨਾਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਆਗਨਿ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦੂਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਹਵਾ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇਜ਼ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੂਤ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਲਿਜਾਣ ਵਾਲੇ, ਅਮਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਆਗਨਿ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵਸਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਪਿਆਰੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ, ਹੋਤਾਰ ਵਜੋਂ, ਦੂਤ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਵਿਚਕਾਰ ਤੁਰਦਾ ਹੈ; ਜਾਣਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਉਹ ਹੋਈਏ ਜੋ ਆਗਨਿ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ, ਜੋ ਧਨ ਤੇ ਵੀਰਤਾ ਵਿਚ ਧਨੀ ਹਨ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਗਨਿ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਬਣਾਇਆ ਹੈ। ਸਾਡੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਕਿ ਰੋਜ਼-ਰੋਜ਼ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਇੱਛਤ ਧਨ ਆਵੇ; ਤਾਕਤ ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਵੇ। ਉਹ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰੇਰਕ, ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। "ਹੇ ਆਗਨਿ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਹੈਂ; ਜੋ ਦੇਵ-ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਆ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠ।" ਉਹ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਠੱਗਣ ਔਖਾ, ਜਣਾਂ ਵਿਚ ਮਹਾਨ, ਅਮਰ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਦੂਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਗਨਿ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ, ਉਸਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਰੂਪ, ਕਰਤੱਬ, ਤੇ ਦਾਤਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਆਗਨਿ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਦੂਤ, ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਲਿਜਾਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਦਾ ਸੱਚਾਈ ਤੇ ਰਸਮ ਨਿਭਾਉਂਦਾ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।