ਅਗਨੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਕਥਾ ਇਸ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, ਅਗਨੀ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਹਨੇਰਾ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਖਵਾਲੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਵਾਰਥ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਗਨੀ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਬੁਰਾਈ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਅਗਨੀ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਨੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਵੈਰੀ ਅਤੇ ਲੋਭੀ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕੇ। ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਸਾਥੀ ਅਤੇ ਰਖਵਾਲਾ ਮੰਨ ਕੇ, ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਬੇਹਿਝਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੱਚੇ-ਝੂਠੇ ਸ਼ਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਗਨੀ ਦੀ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਕੇ, ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਭਜਨ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਬੇਰਖੀ, ਠੱਗੀ, ਤੇ ਮਲਿਨਤਾ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਕਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਲੋਕ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਅਗਨੀ ਦੀ ਉੱਚੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਗਨੀ ਦੇ ਦਾਨ ਨੂੰ ਨਕਾਰਦੇ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਮਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਅਮਰਤਾ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਵੱਡੀ ਉਚਾਈ ਵਾਲਾ, ਤੇਜ਼ ਲਪਕਾਂ ਵਾਲਾ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਅਗਨੀ, ਗੋ ਦੀ ਲੁਕਾਈ ਹੋਈ ਪੰਚ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਪ੍ਰੇਰਕ ਵਿਚਾਰ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਗਨੀ, ਤਿੱਖੇ ਜਬੜਿਆਂ ਤੇ ਜਲਦੀ ਅਗਨਿ ਨਾਲ, ਦਾਨੀ ਹੈ। ਜੋ ਵਰਨ ਦਾ ਖੇਤਰ ਘਟਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਅਟੱਲ ਵਿਵਸਥਾ ਨੂੰ ਤੋੜਦੇ ਹਨ, ਅਗਨੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਿਰੋਧ ਹੈ, ਝੂਠ ਤੇ ਮਲਿਨਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੋਕ ਗਹਿਰੀ ਰਾਹ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਅਗਨੀ ਲਈ, ਛੋਟੀ ਪਰ ਚਮਕਦਾਰ ਸਤਕਾਰੀ ਭਾਵਨਾ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਗਨੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੱਤ-ਗੁਣਾ ਊਰਜਾ ਨਾਲ ਵਿਆਪਕ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਪਿੱਠ ਬਣਾਈ ਹੈ। ਇਸ ਪਿੱਠ 'ਤੇ, ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਸੋਚ, ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਨਿਸ਼ਚਯ ਨਾਲ, ਭਜਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗੋ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਖਾਲ 'ਤੇ, ਸਾਹਮਣੇ, ਰੂਪ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰ, ਮੇਰੀ ਭਾਸ਼ਾ ਜੋ ਰਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਗਈ ਹੈ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਲੁਕਾਈ ਹੋਈ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਗੋਆਂ ਤੋਂ ਵੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਚਾਹੀਦਾ ਰੂਪ, ਪ੍ਰਧਾਨ ਪਗ, ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗੋ, ਉਸ਼ਾ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ, ਪੁਰਾਤਨ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚਲਦੀ ਹੈ। ਚਮਕਦਾਰ, ਸੱਚ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ, ਲੁਕਾਈ ਹੋਈ, ਤੇਜ਼ ਅਗਨੀ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਮਝ ਲਿਆ ਹੈ। ਫਿਰ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਲੁਕਾਈ ਹੋਈ, ਚਮਕਦਾਰ ਗੋ ਦੀ ਪਿਛਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮਾਤਾ ਦੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ, ਉੱਚੀ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਬਲਦ ਦੀ ਜੀਭ, ਚਮਕਦਾਰ, ਭਗਤ, ਬੈਠੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹਾਂ, ਆਦਰ ਤੇ ਸਤਕਾਰੀ ਨਾਲ, ਜਾਤਵੇਦਸ, ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਸਾਰਾ ਧਨ ਹੈ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼-ਪ੍ਰਥਵੀ 'ਤੇ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਧਨ ਹੈ, ਕੀ ਕੀਮਤੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ? ਜਾਤਵੇਦਸ, ਦੱਸੋ, ਜੋ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਉੱਚ, ਲੁਕਾਈ ਹੋਇਆ ਰਸਤਾ—ਉਹ ਕਿਹੜਾ ਪਗ ਹੈ, ਜੋ ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚੇ? ਕਿਹੜੀ ਹੱਦ, ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ, ਕਿਹੜਾ ਉਪਕਾਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇਨਾਮ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀਏ? ਕਦੋਂ ਅਮਰ ਦੇਵੀਆਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਉਸ਼ਾਵਾਂ, ਆਪਣਾ ਰੰਗ ਸਾਨੂੰ ਦੇਣਗੀਆਂ? ਝੂਠੇ, ਕਮਜ਼ੋਰ, ਠੱਗੀ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦ, ਜੋ ਹਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ? ਹਥਿਆਰ-ਰਹਿਤ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਪ੍ਰਗਟ, ਮਹਾਨ, ਤੇ ਦਾਨੀ ਅਗਨੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਲਈ, ਘਰ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਚਮਕਦਾਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਗਨੀ, ਯਾਜਕ, ਉਠ ਕੇ, ਯਜਨਾ ਲਈ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਪੂਜਾ ਲਈ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਭਜਨ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪ੍ਰੇਰਕ ਹੈ। ਅਗਨੀ, ਨਿਸ਼ਚਲ ਯਾਜਕ, ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਮਿਰਤ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਸਭ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਉਪਰ ਉਠਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਧੂੰਏ ਵਾਂਗ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਦਾਨੀ, ਘੀ-ਅਨੁਕੂਲ, ਸਹੀ ਦਿਸ਼ਾ 'ਤੇ ਚਲਦਾ, ਅਗਨੀ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ; ਨਵ-ਜਨਮ, ਮਹਾਨ ਬਲਦ, ਉਠਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਚੰਗਾ-ਪਾਲਿਆ, ਚਮਕਦਾਰ, ਪਸ਼ੂ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਘਾਸ 'ਤੇ, ਜਦ ਅਗਨੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਿਸ਼ਚਲ ਯਾਜਕ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਖੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਗਨੀ, ਗੋਪਾਲਕ ਵਾਂਗ, ਯਾਜਕ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਤਿੰਨfold ਸੀਟ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਨਾਲ, ਮਿੱਤਰ-ਭਾਵ, ਯਾਜਕ ਅਗਨੀ, ਨਰਮ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦਾ, ਸੱਚਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਲਪਕਾਂ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਦੌੜਦੀਆਂ ਹਨ; ਜਦ ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਡਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਗਨੀ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰਾ ਤੇ ਸਾਫ ਨਜ਼ਰ ਵਾਲਾ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਵਿਭਿੰਨ ਵਿਚ ਵੀ ਸੋਹਣਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਲਪਕ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਰੋਕੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਸੁੱਟਾ ਜਾਂ ਧੂੰਆ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਮਲਿਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦਾ ਜਨਮ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ—ਨਾ ਪਿਤਾ, ਨਾ ਮਾਤਾ, ਨਾ ਬਣਨ ਵਾਲਾ; ਫਿਰ, ਮਿਤ੍ਰ ਵਾਂਗ, ਚਮਕਦਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਗਨੀ, ਮਨੁੱਖੀ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਦੋ-ਦੋ ਪੰਜ ਭੈਣਾਂ, ਇਕੱਠੇ ਵੱਸਦੀਆਂ, ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਤੇਜ਼ੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਕੁਹਾੜੀ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇਜ਼, ਤਿੱਖਾ। ਅਗਨੀ, ਤੇਲ-ਚੜ੍ਹੇ, ਲਾਲ, ਸਿੱਧੇ, ਚੰਗੇ, ਤੇਜ਼, ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ, ਚਮਕਦਾਰ, ਸਿੱਧੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਅਥਕ, ਚਮਕਦਾਰ, ਉਦੇਸ਼ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ, ਚਮਕਦੇ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਹਨ। ਭਜਨ, ਅਗਨੀ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਭਜਨ ਤੇ ਗੀਤ ਦਿੱਤੇ, ਯਜਨਾ ਸਜਾਈ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਯਾਜਕ ਵਜੋਂ ਬੈਠਾਇਆ, ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ, ਪ੍ਰੇਰਿਤ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ, ਪਹਿਲਾ ਯਾਜਕ, ਰਚਨਹਾਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਥਾਪਿਤ, ਯਜਨਾ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ, ਭਜਨ ਲਈ ਯੋਗ; ਭ੍ਰਿਗੂ, ਨਿਪੁੰਨ, ਨੇ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਦਭੁਤ ਹੈ। ਅਗਨੀ, ਕਦੋਂ ਤੇਰੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ਤਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵੇਗਾ? ਕਿਉਂਕਿ ਫਿਰ, ਮਾਨਵਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ, ਭਜਨਯੋਗ, ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਹੈ। ਅਗਨੀ, ਧਰਮਵਾਨ, ਗਿਆਨੀ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਸਜਾਵਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਵਿਵਸਵਤ ਦਾ ਤੇਜ਼ ਦੂਤ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਗਲੇ ਲਾਇਆ; ਭ੍ਰਿਗੂ, ਨਿਪੁੰਨ, ਨੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਯਾਜਕ ਵਜੋਂ, ਗਿਆਨੀ, ਚਮਕਦਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਲਪਕਾਂ ਵਾਲਾ, ਯਜਨਾ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ, ਸੱਤ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ, ਸਦੀਵੀ ਮਾਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਅਦਭੁਤ, ਮੌਜੂਦ, ਰਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ, ਕਈ ਵਾਰ ਲੱਭਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਪੌਦੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਦੀ ਚੀਚੀ ਰੱਖੀ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਭੇਟਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਜਨਾ ਲਈ ਸੱਚਾ ਹੈ। ਤੂੰ, ਗਿਆਨੀ, ਯਜਕ ਦੇ ਕੰਮ ਜਾਣਦਾ, ਦੋਨੋਂ ਆਕਾਸ਼-ਪ੍ਰਥਵੀ ਦੇ ਅੰਤ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ; ਦੂਤ ਵਜੋਂ, ਉੱਚ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ, ਵਿਆਪਕ, ਜਾਨਣ ਵਾਲਾ, ਸਵਰਗ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਰੂਪ ਕਾਲੇ, ਸਾਹਮਣੇ ਚਮਕਦੇ, ਤੇਰੀ ਲਪਕ, ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਲੱਖਣ; ਜਦ ਅਣਬੰਨਿਆ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਜਨਮ 'ਤੇ ਹੀ ਦੂਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਵ-ਜਨਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਲਪਕ ਹਵਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਲੱਕੜਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਤਿੱਖੀ ਜੀਭ ਚੁਣਦਾ ਹੈ, ਅਗਨੀ ਆਪਣੇ ਜਬੜਿਆਂ ਨਾਲ ਪੱਕੀ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਵੀ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਤਿੰਨfold ਭੋਜਨ ਨਾਲ, ਤਿੰਨfold ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਅਗਨੀ ਤਿੰਨfold ਦੂਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਹਵਾ ਦੇ ਦੋਸਤ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਰਗਰਮ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਗਨੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਕਥਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸਦਾ ਯਜਕ ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।