ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਅਗਨੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਆਸਥਾ ਨਾਲ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਅਗਨੀ! ਤੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਨਿਗਰਾਨੀਆਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੇਜ। ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼, ਅਟੱਲ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਬਣ। ਜੋ ਕੋਈ ਦੂਰ ਜਾਂ ਨੇੜੇ ਸਾਡਾ ਬੁਰਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡਾ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ।" ਉਹ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, "ਉਠ, ਅਗਨੀ! ਖੜਾ ਹੋ, ਆਪਣੀ ਜੋਤੀ ਫੈਲਾ। ਤੇਰੀ ਤੀਖਣਤਾ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਪਲਾਇਨ ਹੋ ਜਾਣ। ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਸਾਡੇ ਵਿਰੁੱਧ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਦੇ।" ਉਹ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਰਹੇ, ਸਾਡੀ ਪੱਖੋਂ ਵਾਪਸ ਵਾਰ ਕਰੇ, ਅਪਣੀ ਦਿਵ੍ਯ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਿਖਾਵੇ, ਅਤੇ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘਟਾਵੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਸੱਜਣ ਹੋਣ ਜਾਂ ਪਰਾਏ। ਜੋ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਅਰਦਾਸ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਨੌਜਵਾਨ ਅਗਨੀ। ਉਸ ਲਈ ਚਮਕਦੀਆਂ ਦਿਨੀਆਂ ਅਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੱਕ ਚਮਕਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਤੇਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਹਵਨ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਰਾਜੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਅਤੇ ਉੱਨਤੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਲਈ ਸਾਰੇ ਚਮਕਦੇ ਦਿਨ ਅਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਉਹ ਅਗਨੀ ਦੀ ਮਿਹਰ ਦੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸਿਫਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, "ਇਹ ਭਜਨ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਤੱਕ ਚਲੇ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀਏ; ਹਰ ਰੋਜ਼ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਸਥਾਪਤ ਕਰੀਏ।" ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਗਨੀ ਸਦਾ ਇੱਥੇ ਵੱਸੇ, ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ, ਹਰ ਦਿਨ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਆਵੇ। ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰੀਏ, ਤੇਰੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਉੱਚੇ ਥਾਂ ਤੇ ਖੜੇ ਰਹੀਏ। ਜੋ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ ਘੋੜੇ, ਸੋਨਾ ਅਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰੇ ਰਥ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਉਸਦਾ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾਨਦਾਰੀ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਗੋਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਮੈਂ ਵੱਡਿਆਈ ਦੇ ਬੰਧਨ ਆਪਣੀ ਬੋਲਚਾਲ ਨਾਲ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਪਿੱਛੇ ਤੁਰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਹੋਤਾਰ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਮਝ, ਸਦਾ ਭਲੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਘਰ ਦਾ ਮਾਲਕ।" ਅਗਨੀ ਦੇ ਸੇਵਕ ਸਦਾ ਜਾਗਦੇ, ਤੇਜ਼, ਸੁਖੀ, ਥੱਕੇ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਜਾਗਰੂਕ ਹਨ। ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠ ਕੇ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਰੱਖਿਆਕਾਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਵਾਰਥ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਬੁਰਾਈ ਤੋਂ ਬਚਦੇ ਹਨ; ਹੇ ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਸਭ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਭਲੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਵੈਰੀ, ਲਾਲਚੀ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹਾਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, "ਤੇਰਾ ਸਾਥ, ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ, ਤੇਰੀ ਰਹਿਨੁਮਾਈ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ। ਸੱਚੀਆਂ ਤੇ ਝੂਠੀਆਂ ਸੱਪਾਂ ਦੂਰ ਕਰ, ਤੇਰੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰੀਏ।" ਅਸੀਂ ਇਹ ਹਵਨ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਅਗਨੀ, ਸਾਡੀ ਸਿਫ਼ਤ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ। ਵੈਰੀ, ਡੰਗੀ, ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮਿੱਤਰ। ਫਿਰ, ਸਭ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਦਾਨੀ ਅਗਨੀ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਦੀ ਉੱਚੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ। ਅਟੱਲ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਸਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦੋਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ। "ਹੇ ਅਗਨੀ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਇੱਕ ਮਰਣਧਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦਾਨ ਨੂੰ ਘਟੀਆ ਨਾ ਸਮਝ। ਤੂੰ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਕਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਮਰ, ਗਿਆਨੀ, ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਮਹਾਨ ਅਗਨੀ।" ਅਗਨੀ, ਜੋ ਦੋਹਰੀ ਉਚਾਈ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ, ਤੀਖਣ ਲਪਕਾਂ ਵਾਲਾ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਬਲਵਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਛੁਪੀ ਹੋਈ ਗਾਂ ਦੀ ਪਗਡੰਡੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਵਿਚਾਰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ। ਅਗਨੀ, ਜੋ ਤੀਖਣ ਜਬੜੇ ਅਤੇ ਸੜਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਰੁਣ ਦੇ ਖੇਤਰ ਜਾਂ ਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਨਿਯਮ ਨੂੰ ਘਟਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਲੋਕ ਵੰਡੇ ਹੋਏ, ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਵਾਲੀਆਂ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਝੂਠੇ ਤੇ ਮਕਕਾਰ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਡੂੰਘਾ ਰਸਤਾ ਬਣਾਇਆ। "ਹੇ ਅਗਨੀ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਛੋਟੀ, ਚਮਕਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ — ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਭਾਰ ਨਾ ਲੱਗੇ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸੱਤ-ਗੁਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਵੱਡੀ, ਮਜਬੂਤ, ਡੂੰਘੀ ਪਿੱਠ ਬਣਾਈ ਹੈ।" "ਇਸ ਉੱਤੇ, ਸਾਡਾ ਮਨ, ਸਾਡੀ ਨੀਅਤ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਸਾਡਾ ਭਜਨ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੇ। ਚਿੱਟੇ ਚਮੜੇ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੀ ਖਾਲ ਉੱਤੇ, ਸਾਹਮਣੇ, ਰੂਪ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" "ਮੇਰੀ ਗੱਲ, ਜੋ ਗੁਪਤ ਰੱਖੀ ਹੈ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਕੀ ਕਹਿਣਾ? ਗਿਆਨੀ ਇਸਨੂੰ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਵਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਪਿਆਰਾ ਰੂਪ, ਪਹਿਲਾ ਕਦਮ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਇਹ ਵੱਡਾ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੂਪ ਹੈ, ਜਿਸ ਪਿੱਛੇ ਗਾਂ, ਉਸ਼ਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਤੋਂ ਤੁਰਦੀ ਆ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਸੱਚ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਮਕਦਾ, ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਮਝਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।" "ਫਿਰ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਤੁਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਲੁਕਿਆ, ਸੁੰਦਰ, ਚਿੱਟੇ ਵਾਲੀ ਦੀ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਮਾਂ ਦੇ ਥਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਆਸਨ ਤੇ, ਬਲਵਾਨ, ਚਮਕਦੇ, ਭਗਤ ਅਗਨੀ ਦੀ ਜੀਭ ਬੈਠੀ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹਾਂ, ਆਦਰ ਤੇ ਸਿਫ਼ਤ ਨਾਲ ਲੱਭਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਤੈਥੋਂ ਹੀ ਸਾਰਾ ਧਨ ਹੈ, ਜੋ ਵੀ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਹੈ।" "ਸਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਧਨ ਹੈ, ਕੀ ਕੀਮਤੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ? ਦੱਸ, ਹੇ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਜੋ ਸਭ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਲੁਕਿਆ ਰਸਤਾ — ਉਹ ਕਿਹੜਾ ਕਦਮ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਗਡੰਡੀ, ਜਿਸ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚੇ?" "ਕਿਹੜੀ ਹੱਦ, ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ, ਕਿਹੜੀ ਕਿਰਪਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਸੀਂ ਦੌੜਾਕਾਂ ਵਾਂਗ ਇਨਾਮ ਤੱਕ ਜਲਦੀ ਪਹੁੰਚੀਏ? ਕਦੋਂ ਅਮਰਤਵ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਉਸ਼ਾਵਾਂ, ਆਪਣਾ ਰੰਗ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਪਾਉਣਗੀਆਂ?" "ਝੂਠੀਆਂ, ਕਮਜ਼ੋਰ, ਫਰੈਬੀ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਹਵਨ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਅਗਨੀ; ਉਹ ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ? ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਹਥਿਆਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠ ਕੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ।" "ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਮਹਾਨ, ਦਾਨੀ ਅਗਨੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਲਈ, ਘਰ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਚਮਕਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਉਹ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, "ਉੱਠ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਸਾਡੇ ਯਜਨਾ ਦੇ ਪੁਜਾਰੀ, ਰਸਮ ਲਈ ਖੜਾ ਹੋ, ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗਯ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ; ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਹਰ ਸਿਫ਼ਤ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਤੂੰ ਸਾਡੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।" ਅਗਨੀ, ਜੋ ਕਦੇ ਚੁੱਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਸਭ ਕੁਲਾਂ ਵਿਚ ਬੈਠ ਗਿਆ ਹੈ, ਮਿੱਠਾ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਧੂੰਏ ਵਾਂਗ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ, ਦਾਨੀ, ਹਵਨ-ਯੋਗ, ਘੀ ਲਗਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਸੱਜਾ ਹੋਇਆ, ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ; ਨਵਾਂ ਜੰਮਿਆ, ਮਹਾਨ ਬਲਦ ਉੱਠਦਾ ਹੈ, ਸੁੰਦਰ, ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਪਸ਼ੂ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਗਨੀ ਕੁਸ਼ਾ ਉੱਤੇ ਜਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਿੱਧਾ ਪੁਜਾਰੀ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਗਨੀ, ਗੋਆਲੇ ਵਾਂਗ, ਯਜਕ ਵਜੋਂ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਤਿੰਨ-ਪੱਖੀ ਆਸਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਹੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲਾ, ਪੁਜਾਰੀ ਅਗਨੀ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦਾ, ਰਸਮ ਨੂੰ ਸੱਚਾ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਲਪਕਾਂ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਦੌੜਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਭੜਕਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਡਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। "ਤੂੰ ਧੰਨ ਹੈਂ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਅਤੇ ਸਾਫ਼ ਨਜ਼ਰ ਵਾਲਾ, ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਵਿਚ ਵੀ ਪਿਆਰਾ; ਤੇਰੀ ਜੋਤ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਰੋਕੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਰਾਖ ਜਾਂ ਧੂੰਆ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਮੈਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਤੇਰਾ ਜਨਮ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ — ਨਾ ਜਨਮ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਮਾਂ, ਨਾ ਪਿਤਾ, ਨਾ ਅੱਜ ਤੱਕ; ਫਿਰ, ਮਿਤ੍ਰ ਵਾਂਗ, ਹਵਨ-ਯੋਗ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਗਨੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।" ਦੱਸ ਸਹੋਤੀਆਂ, ਜੋ ਇਕੱਠੇ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਤੀਖਣ ਦੰਦ ਜਾਂ ਚਮਕਦੇ ਕੁਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇਜ਼, ਤੀਖਾ। "ਤੇਰੇ ਹਨ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਉਹ ਪੀਲੇ, ਘੀ ਲਗਾਏ ਹੋਏ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਸਿੱਧੇ ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ; ਉਹ ਲਾਲ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਸਿੱਧੀ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਸੱਦਦੇ ਹਨ।" "ਤੇਰੇ ਸਾਥੀ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਅਥੱਕ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਚਮਕਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹਨ; ਬਾਜਾਂ ਵਾਂਗ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਪਹਿਨੇ, ਆਪਣਾ ਲਕੜੀ ਲੱਭਦੇ, ਗੂੰਜਦੇ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਾਂਗ।" "ਇੱਕ ਭਜਨ ਤੇਰੇ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਅੱਗ ਜਗਾਉਣ, ਸਿਫ਼ਤ ਅਤੇ ਗੀਤ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਨ, ਰਸਮਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਹੋਈ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਪੁਜਾਰੀ ਵਜੋਂ ਬਿਠਾਇਆ, ਭਗਤ, ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ।" ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਕਹਾਣੀ ਇੱਥੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਰਚਨਹਾਰਾਂ ਵਲੋਂ ਪਹਿਲਾ ਪੁਜਾਰੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ, ਯਜਨਾ ਲਈ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਨੇ, ਕਲਾ ਨਾਲ, ਜਗਾਇਆ, ਜੋ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਚੰਭਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਤ-ਜਨਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਭਗਤੀ, ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਅਰਦਾਸ ਨਾਲ, ਅਗਨੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਵਰਦਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਲਈ ਯਾਦਗਾਰ ਬਣਾਇਆ।