ਅਗਨਿ, ਜੋ ਜਾਗਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਯਜਨਾ-ਸਾਥੀ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਮੇਰੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਅੱਗੇ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਰਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਮੇਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਗਨਿ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਨੂੰ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਵੱਲ ਲੈ ਚਲੇ, ਉਹ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਅਮਰ ਲੋਕ ਸੋਚ ਕੇ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਸਲ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੇ ਉਸ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਅਗਨਿ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੀ ਉਚਾਈ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਗਹਿਰੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ। ਉਹ ਪੈਰਾਂ, ਸਿਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਅੰਤ 'ਤੇ, ਵੱਡੇ ਬਲਦ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਫਿਰ, ਸੱਚ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ, ਬਲਦ ਦੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਇਹ ਅਗਨਿ ਪਹਿਲਾ ਉਪਜਿਆ। ਕੀਮਤੀ, ਨੌਜਵਾਨ, ਅਚੰਭੇਜ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਦੇ ਲਈ ਸੱਤ ਪਿਆਰੇ ਜੰਮੇ। ਇਥੇ ਸਾਡੇ ਮਨੁੱਖੀ ਪੁਰਖੇ, ਸੱਚ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ, ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਓਹਨਾਂ ਨੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ, ਦੂਧ ਵਾਲੀਆਂ, ਖ਼ਜ਼ਾਨਿਆਂ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲਿਆ, ਜੋ ਅੰਦਰ ਲੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਓਹਨਾਂ ਨੇ ਪੱਥਰ ਤੋੜ ਕੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਲੱਭੀ; ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੀ ਇਸ ਕੰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਓਹ ਕੰਮ ਦੀ ਲੋੜ ਵਿੱਚ, ਰੌਸ਼ਨੀ ਲੱਭੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਰਚਿਆ। ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਓਹਨਾਂ ਨੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਪੱਥਰ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਅੰਦਰ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕੀਤਾ। ਦੇਵਵਾਣੀ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਗਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿਲਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਓਹਨਾਂ ਨੇ ਗਾਂ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਨਾਮ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਮਾਂ ਦੇ ਤਿੰਨ ਤੇ ਸੱਤ ਉੱਤਮ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਲੱਭ ਲਏ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਟੋਲੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਗਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਸ਼ਕਲਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈਆਂ। ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ; ਦੁੱਧ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ; ਅਕਾਸ਼ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚੱਲਣ ਲੱਗੀ। ਮਹਾਨ ਸੂਰਜ ਬਿਨਾ ਜੋਤ ਦੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਿੱਧਾ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਰਮ ਦੋਵੇਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਤੇ ਅੰਤ ਤੋਂ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ, ਓਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਹ ਦਿਖਾਏ; ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਅਕਾਸ਼-ਦਿੱਤਾ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਚੁੱਕਿਆ। ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਦੇਵ, ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਸੱਚ ਦਿਉਣ। ਮੈਂ ਉਸ ਚਮਕਦਾਰ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਜਣਯੋਗ ਪੂਜਾਰੀ ਹੈ; ਉਹ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ, ਕਦੇ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਕਮੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਘੀ ਵਾਲੇ ਵੱਛੇ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ। ਅਗਨਿ ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਮਿਹਮਾਨ; ਜਾਤਵੇਦਸ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵੇ। ਅਗਨਿ, ਜੋ ਅਮਰ ਹੋ ਕੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਰਿਤ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਥਾਪਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਜਾ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਪੂਜਾਰੀ ਹੈ, ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਉਸਨੂੰ ਆਹੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਜਲਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅੱਜ, ਤੂੰ ਸਾਡੀਆਂ ਦੋਵਾਂ ਕਿਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ ਹੈਂ, ਅਗਨਿ; ਦੂਤ ਵਾਂਗ ਤੂੰ ਤੇਜ਼, ਸਿੱਧਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈਂ। ਲਾਲ, ਮੋਟੇ, ਘੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਰਿਤ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਲਾਲਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈਂ। ਆਰਯਮਨ, ਵਰੁਣ, ਮਿਤ੍ਰ, ਇੰਦ੍ਰ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਮਾਰੁਤ ਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੂੰ ਲਿਆ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਚੰਗੀਆਂ ਘੋੜੀਆਂ, ਰਥਾਂ, ਤੇ ਦਾਨਾਂ ਵਾਲਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰੀਫ਼ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਯਜਮਾਨ ਲਈ ਲਿਆ। ਹੇ ਅਗਨਿ, ਇਹ ਯਜਨਾ ਗਾਵਾਂ, ਭੇਡਾਂ, ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਮਿੱਤਰ, ਅਟੱਲ, ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਵੰਸ਼ ਤੇ ਲੰਮੇ-ਚੌੜੇ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਭੀ ਤਾਂਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਲੱਕੜ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਤੇਰੀ ਜੋਤ ਨੂੰ ਤੇਲ ਨਾਲ ਤਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ, ਹੇ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਰਖਵਾਲੀ ਕਰ; ਸਾਰੀ ਹਾਨੀ ਦੂਰ ਕਰ, ਉਸਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਕਰ। ਜੋ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਭੋਜਨ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਮਿਹਮਾਨ ਮੰਨ ਕੇ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਉਸਦਾ ਘਰ ਬਣਾਉਣ; ਪੱਕਾ ਧਨ ਦਾਨੀ ਨੂੰ ਮਿਲੇ। ਜੋ ਵੀ, ਸਵੇਰੇ ਜਾਂ ਸ਼ਾਮ, ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਨੂੰ ਤੂੰ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦੇ। ਜੋ ਵੀ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਅਮਰ ਮੰਨ ਕੇ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਧਨ ਕਦੇ ਘਟੇ ਨਾ; ਪਾਪ ਤੇ ਹਾਨੀ ਉਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ। ਜਿਸ ਲਈ ਤੂੰ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਯਜਨਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ; ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਭਜਨ ਉਸਨੂੰ ਵਾਧਾ ਦੇਣ। ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸੋਚ ਉੱਤੇ ਸੋਚ ਇਕੱਠੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਿੱਛੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗਿਆਂ ਤੇ ਮਾੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਤੇ ਰਾਜ ਦਿਉ; ਹੇ ਮਹਾਨ, ਸਾਨੂੰ ਸੀਮਤ ਤੇ ਅਸੀਮ ਦੋਵੇਂ ਦਿਉ। ਨਿਰਦੋਸ਼ ਕਵੀ ਜ਼ਹੀਨ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਦੋ ਔਖੀਆਂ ਰਾਹਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਚਮਤਕਾਰ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਯਜਮਾਨ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਹ-ਦਰਸ਼ਕ ਹੈਂ, ਸੋਮਾ ਨਿਚੋੜਣ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨੌਜਵਾਨ। ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਮਿਹਨਤੀ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਲਈ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸਹਾਰਾ ਲਿਆ। ਜੋ ਕੁਝ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀਤਾ, ਪੈਰਾਂ, ਹੱਥਾਂ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ—ਜਿਵੇਂ ਰਥ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਬਚਦੇ ਹਨ—ਜੋ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਹੀ ਰਾਹ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਫਿਰ ਅਸੀਂ, ਸੱਤ ਪ੍ਰੇਰਿਤ, ਪਹਿਲੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਾਂਗ ਜੰਮ ਸਕੀਏ, ਹੇ ਉਸ਼ਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ। ਅਸੀਂ ਅੰਗਿਰਸ ਹੋਈਏ, ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਚਮਕਦਾਰ, ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਵਾਲੀ ਚੋਟੀ ਤੋੜਦੇ ਹੋਏ। ਜਿਵੇਂ ਸਾਡੇ ਪੁਰਖਿਆਂ ਨੇ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਸੱਚ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਿਆਂ, ਆਪਣੇ ਚਾਨਣ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ, ਭਜਨ ਗਾਏ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਤੋੜਿਆ, ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ। ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦਾਰ, ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਜਦ ਉਹ ਜੰਮੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਨਿਭਾਈਆਂ। ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਅਗਨਿ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ, ਚੌੜਾ ਧਨ ਲੱਭਣ ਲਈ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਝੁੰਡ ਵਿੱਚ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਾਂਗ, ਮਹਾਨ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਜਨਮ ਕਥਾ ਕਹੀ, ਜਦ ਉਹ ਜੰਮੇ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਚੌੜਾ ਰਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਮਿਹਰ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਉੱਚੇ-ਨਿਵੇਂ ਲਈ ਵਾਧਾ ਕੀਤਾ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ, ਹੇ ਸਵੈ-ਚਮਕਦਾਰ; ਅਸੀਂ ਸੱਚ ਵਿੱਚ, ਚਮਕਦਾਰ ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ ਹਾਂ। ਪਵਿੱਤਰ ਅਗਨਿ, ਸਦਾ ਨਵਾਂ, ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ, ਪਿਆਰਾ ਨੈਣ, ਜੋ ਭਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਭਜਨ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਆਖੇ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ। ਚਮਕ, ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਕਰ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਧਨ ਦੇ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਦਾਤਾ। ਰੁਦ੍ਰ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਹੈ ਤੇ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਅਸਲ ਪੂਜਾਰੀ ਹੈ, ਆ ਜਾ; ਅਗਨਿ, ਜੋ ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਓਹ ਤੜਕ-ਵਾਲੇ ਦਾ ਸਾਥੀ ਬਣੇ। ਇਹ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਬੈਠਕ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਆਹੀ ਹੋਈ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ ਸਜਦੀ ਹੈ। ਨੇੜੇ ਆ, ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਬੈਠ ਜਾ; ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਸੋਚ ਸਾਡੀ ਵੱਲ ਹੋਵੇ। ਚੁਸਤ, ਅਤ੍ਰਿਪਤ, ਤੇ ਧਿਆਨ ਵਾਲੇ ਅਗਨਿ ਨੂੰ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਭਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਚੰਗੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ। ਅਮਰ ਦੇਵ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਪੱਥਰ ਮਿੱਠਾ ਰਸ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਸੱਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਹੀ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਸਾਡਾ ਮਿਲਾਪ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਣ, ਸੱਚ ਨੂੰ ਸਮਝ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ। ਤੇਰੇ ਭਜਨ, ਭੋਜਨ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਦੋਸਤੀ ਕਦੋਂ ਤੇਰੇ ਘਰ ਵੱਸਣ? ਅਸੀਂ ਅਗਨਿ ਰਾਹੀਂ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਆਖੀਏ? ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਆਖੀਏ ਕਿ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾਰਾਜ਼ ਨਾ ਕਰੀਏ? ਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ, ਆਰਯਮਨ ਨੂੰ, ਭਾਗਾ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਆਖੀਏ? ਅਗਨਿ ਰਾਹੀਂ ਧਿਸ਼ਣਿਆਂ, ਵਾਤਾ, ਤੇ ਦੂਰ ਤੁਰਦੇ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੂੰ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਰਦਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਆਖੀਏ? ਪੂਸ਼ਨ, ਪੋਸ਼ਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਦਾਨੀ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਬੀਜ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਸ਼ਰਵਾ ਮਹਾਨ ਨੂੰ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਅਗਨਿ ਰਾਹੀਂ ਕਿਵੇਂ ਆਖੀਏ? ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੇ ਅਮਰ ਝੁੰਡ, ਮਹਾਨ ਸੂਰਜ, ਅਦਿਤੀ ਮਹਾਨ, ਜਨਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਗਿਆਨੀ, ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਗਵੈਦ ਦੇ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ, ਯਥਾਰਥਕ ਕਥਾ ਵਾਂਗ, ਅਗਨਿ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਪੁਰਖਿਆਂ ਦੀ ਸੱਚ ਦੀ ਖੋਜ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨੂੰ, ਸਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ।