ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਯਜਨਾ ਚਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲਈ ਸੋਮ ਰਸ ਨਿਯਤ ਹਿੱਸਾ ਵੱਖਰਾ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਯਜਮਾਨ ਨੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ ਕਿ, "ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸੋਮ ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਿਯਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈ। ਇਹ ਸੋਮ ਤੈਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦੇਵੇ।" ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ, "ਤੈਥੋਂ ਭੇਟ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੇਰੇ ਪੇਟ ਨੂੰ ਭਰ ਦੇਣ, ਤੇਰੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲੇ, ਤੇ ਤੇਰੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦਾਨ ਦੇਣ ਲਈ ਵਿਸਤਾਰ ਹੋਣ।" ਸਵੇਰੇ, ਯਜਮਾਨ ਦੁੱਧ, ਖੀਰ, ਪੂੜੀਆਂ ਤੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। "ਹੇ ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਬਣਾਈ ਪੁਰੀਆਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ, ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਭ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਭੇਟ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।" ਉਹ ਆਰਜ਼ੂ ਕਰਦੇ ਹਨ, "ਸਾਡੀਆਂ ਪੁਰੀਆਂ ਤੇ ਸਾਡੀ ਸਤੁਤੀ ਤੈਨੂੰ ਉਹਨਾ ਹੀ ਪਿਆਰੀ ਹੋ ਜਿਵੇਂ ਦੂਲ੍ਹਾ ਕੁੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸਵੇਰੇ ਦੀ ਸੋਮ ਪੀੜਾਈ ਤੇ ਪੁਰੀਆਂ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੁਪਹਿਰ ਵਲੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ, "ਇਥੇ ਆ ਕੇ ਅੰਨ ਤੇ ਪੁਰੀਆਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦ ਯਜਮਾਨ ਤੈਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਤੁਰੰਤ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।" ਤੀਜੀ ਪੀੜਾਈ ਤੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਫਿਰ ਪੁਰੀਆਂ ਭੇਟ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਯਜਮਾਨ ਆਪਣੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਣ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਪੂਸ਼ਣ ਲਈ ਖੀਰ, ਰਤਨ-ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਲਈ ਅੰਨ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਲਈ ਪੁਰੀਆਂ ਰੱਖੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। "ਹੇ ਇੰਦਰ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪੁਰੀਆਂ ਖਾ, ਤੇ ਸੋਮ ਪੀ, ਹੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨਾਸਕ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ ਵੀਰ।" ਹਰ ਰੋਜ਼, ਯਜਮਾਨ ਇੰਦਰ ਲਈ ਭੇਟਾਂ ਵਧਾਉਣ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਪర్వਤ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਰਥ ਤੇ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, "ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਓ, ਸਾਡੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਸਵੀਕਾਰੋ, ਤੇ ਸਾਡੀਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਧੋ।" ਯਜਮਾਨ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ, "ਇਥੇ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਰਹੁ, ਸੋਮ ਪੀ, ਜਿਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਫੜਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਿੱਠੀ ਸਤੁਤੀ ਨਾਲ ਫੜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਅਧਵਰਯੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ, "ਇੰਦਰ ਲਈ ਮਿੱਠੀ ਭੇਟ ਤਿਆਰ ਕਰੀਏ, ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ ਤੇ ਬੈਠ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਤੁਤੀ ਇੰਦਰ ਲਈ ਹੋਵੇ।" ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਤੇ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚਣ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਉਸਦੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਘੋੜੇ ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਵੀ ਸੋਮ ਪੀੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਗਨੀ ਦੂਤ ਵਾਂਗ ਉਸਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਇਥੇ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਉਣ ਜਾਂ ਜਾਣ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਉਸਦਾ ਲਾਭ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਵੱਡੇ ਰਥ ਦਾ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਗਧੇ ਦੀ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਜਾ ਕੇ ਸੋਮ ਪੀਣ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ। ਅੰਗਿਰਸ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਧਨ ਦਿੱਤਾ; ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਉਮਰ ਵਧਾਈ। ਦਾਨੀ ਇੰਦਰ ਹਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਚੰਭੇ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਰਚਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਰੁੱਤਾਂ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਵੱਡਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਦਰਿਆ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖੀ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਸੁਦਾਸ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕੀਤੀ, ਇੰਦਰ ਕੁਸ਼ਿਕਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਲੂ ਹੋ ਗਿਆ। ਯਜਮਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਹੰਸਾਂ ਵਾਂਗ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਭਜਨ ਬਣਾਓ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗਾਓ, ਤੇ ਸੋਮ ਨਾਲ ਰਸ ਲਵੋ।" ਕੁਸ਼ਿਕਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ, "ਨੇੜੇ ਆਓ, ਧਿਆਨ ਦਿਓ, ਘੋੜਾ ਛੱਡੋ, ਤੇ ਸੁਦਾਸ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਮਿਲੇ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਉਹ ਪੂਰਬ-ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।" "ਜਿਸ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ।" ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰਾਂ ਨੇ ਵਜਰਧਾਰੀ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਮੰਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਵਧੀਆ ਦਾਤਾਂ ਦੇਵੇ। ਕਿਕਟਾਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਦੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਹਾਲ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, "ਉਹ ਨਾ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀਆਂ, ਨਾ ਤਪਦੀ ਹਨ। ਪ੍ਰਮਾਗੰਧਾ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਸਾਨੂੰ ਦੇ, ਹੇ ਦਾਨੀ, ਸਾਨੂੰ ਥੱਲੀ ਟਾਹਣੀ ਤੋੜ ਕੇ ਦੇ।" ਸਰਪ-ਸਮਾਨ ਸੋਚ, ਜੋ ਜਮਦਗਨਿ ਨੇ ਦਿੱਤੀ, ਵੱਡੀ ਹੋ ਗਈ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਅਮਰ, ਨਾਸ-ਰਹਿਤ ਯਸ਼ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲਾਇਆ। ਇਹ ਯਸ਼ ਪੰਜਜਨਾ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਉਹ ਪਰਿੰਦਾ, ਜੋ ਨਵੀਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਲੱਸਤਿਆ ਤੇ ਜਮਦਗਨਿ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। "ਦੋ ਗਾਂਵਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਹਿਣ, ਭੇੜਾਂ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋਣ; ਘਾਹ ਜਾਂ ਹਲ ਨੂੰ ਜੋਤ ਨਾ ਲਾਓ। ਪਾਤਲਿਆ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਸਾਡੀ ਸਾਥੀ ਹੋ ਜਾਵੇ।" ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ, "ਸਾਡੇ ਸਰੀਰ, ਕੰਮ, ਬੱਚਿਆਂ, ਵੰਸ਼ ਤੇ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਤਾਕਤ ਪਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਤਾਕਤ ਦਾ ਦਾਤਾ ਹੈਂ।" ਖਦੀਰ ਦੇ ਰਸ ਨੂੰ ਫੈਲਾਉਣ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਕੰਬਦੀ ਸਿੰਸ਼ਪਾ ਵਿੱਚ ਜ਼ੋਰ ਪਾ, ਤੇ ਅਕਸ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰ। ਜੰਗਲ ਦਾ ਇਹ ਰੁੱਖ ਸਾਡਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਸਾਡੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ ਵੱਸੇ। "ਇੰਦਰ, ਵਧੀਆ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਤ ਦੇ; ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਘ੍ਰਿਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਾਰ ਜਾਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਘ੍ਰਿਣਾ ਕਰੀਏ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਹਵਾ ਛੱਡ ਦੇਣ।" "ਕੁਹਾੜੀ ਵੀ ਸਾੜਦੀ ਹੈ, ਛੁਰੀ ਵੀ ਕੱਟਦੀ ਹੈ, ਚੁੱਲ੍ਹਾ ਵੀ ਉਬਾਲਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਇੰਦਰ।" ਕਈ ਲੋਕ ਤੀਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਚਤੁਰ ਸਮਝ ਕੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਦੌੜਾਉਂਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਗਧੇ ਨੂੰ ਘੋੜਿਆਂ ਅੱਗੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਦਾਦਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ; ਉਹ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਮੌਤ ਲਈ ਜੋੜਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਕਿ ਸਥਿਰਤਾ ਲਈ; ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼-ਜੁੜਿਆ ਘੋੜਾ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਵੱਡੇ ਇੰਦਰ ਲਈ, ਗਿਆਨ ਲਈ, ਸਤੁਤੀ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਜਨ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। "ਸਾਡੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਅਗਨੀ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਹੈ, ਸੁਣੇ।" ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, "ਸੱਚਾਈ ਤੇਰੀ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਕਾਇਮ ਰਹੇ, ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਮਿਲੇ। ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਖਜ਼ਾਨਾ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" "ਤੇਰੇ ਪੁਰਾਣੇ, ਸੱਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਅਸਮਾਨ ਫੈਲ ਗਏ ਹਨ। ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਸਭਾ ਤੇ ਯਸ਼ ਦੀ ਦੌੜ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ, ਤੈਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਹਨ।" "ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਕੌਣ ਦੱਸ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ, ਕਿਸ ਦੇਵਤਾ ਵੱਲ ਸਹੀ ਰਸਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?" ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਅਸਥਾਨ ਵੀ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਦੂਰ ਹਨ, ਉਹ ਗੁਪਤ ਯਜਨਾਂ ਤੇ ਨਿਯਮਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ। "ਮਨੁੱਖੀ ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੱਚ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਜੁਲਾਹਾ, ਇੱਕ ਨੀਅਤ ਤੇ ਸਮਝ ਨਾਲ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਜਮਾਨ, ਰਿਸ਼ੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਭਗਤ, ਇੰਦਰ, ਅਗਨੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਯਥਾਰਥ ਸਤੁਤੀ, ਯਜਨਾ, ਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ, ਰਖਿਆ, ਤੇ ਦਾਤਾਂ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਯਸ਼, ਤੇ ਤਾਕਤ ਲਈ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।