ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਯਜਮਾਨ ਆਪਣੇ ਯਜਨਾ-ਸਥਲ ’ਤੇ ਸੌਮੇ ਰਸ ਨਿਚੋੜ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ: “ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਡੀ ਯਜਨਾ ’ਚ, ਜਿਸ ਵੇਲੇ ਸੌਮਾ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੂੰ, ਸੂਰਵੀਰ, ਆ ਕੇ ਇਸ ਮਿੱਠੇ ਸੌਮੇ ਦਾ ਪਾਨ ਕਰ। ਸਾਡੀ ਬਹੁਤ ਜਥੇਬੰਦੀ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਸੌਮੇ ਰਸ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਪੀ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾ ਤੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾ।” ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ: “ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਸਾਡੀ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋਈ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਆਗੂਈ ਦੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੈਂ। ਸਾਡੀ ਯਜਨਾ ਲਈ ਨਿਕਲੇ ਸੌਮੇ ਤੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਹਨ, ਹੇ ਸੱਚੇ ਰਾਜਾ! ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਸੌਮੇ ਦੇ ਧਾਰਾ ਤੇਰੇ ਨਿਵਾਸ ਲਈ ਹਨ। ਹੇ ਮਹਾਂ ਇੰਦਰ, ਇਹ ਸੌਮੇ ਰਸ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵਸਾ ਲੈ, ਇਹ ਚਮਕਦੇ ਰਸ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਨ।” ਉਹ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਗੀਤ-ਪਸੰਦ ਇੰਦਰ, ਸਾਡਾ ਨਿਕਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੌਮੇ ਪੀ ਲੈ। ਤੂੰ ਮਿੱਠੇ ਰਸਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਇਥੋਂ ਹੀ ਫੈਲਦੀ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਅਟੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਜਣੇ ਲੋੜਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਤੂੰ ਸੌਮੇ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੋਰ ਵਧਦਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ-ਨਾਸਕ, ਚਾਹੇ ਨੇੜੇ ਹੋਵੇਂ ਜਾਂ ਦੂਰ, ਸਾਡੀਆਂ ਸੁਰਾਵਾਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਸਾਡੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣ।” ਉਹ ਫਿਰ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਜਦੋਂ ਵੀ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁਕਾਰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਚਾਹੇ ਤੂੰ ਦੂਰ ਹੋਵੇਂ ਜਾਂ ਨੇੜੇ, ਉਥੋਂ ਇੱਥੇ ਆ ਜਾ। ਹੇ ਵਜ੍ਰਧਾਰੀ, ਸੌਮੇ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਦੋ ਸੋਹਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ’ਤੇ ਆ, ਸਾਡੀ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ।” ਪੁਜਾਰੀ ਨੇ ਯਥਾ-ਵਿਧੀ ਕੁਸ਼ਾ ਦੇ ਅਸਨ bichha ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਰਥ ਜੋੜ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ। “ਸਾਡੀਆਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ, ਜੋ ਸਤਿਕਾਰ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹਨ, ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਹੇ ਇੰਦਰ-ਵੀਰ, ਆ ਕੇ ਹਵਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਅਸੀਨ ਤੇ ਬੈਠ, ਤੇ ਹਵਿਸਾ ਪ੍ਰਸਾਦ ਲੈ। ਹੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ-ਨਾਸਕ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੋਮ-ਆਹੁਤੀਆਂ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾ।” ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਸੌਮੇ ਪੀਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਇੰਦਰ ਵਲ ਐਵੇਂ ਦੌੜਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਮਾਵਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਲ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਇਸ ਸੋਮੇ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਲੈ, ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਤਾਕਤ ਲਈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਕਦੇ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਨਾ ਛੱਡ। ਹੇ ਦਾਨੀ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਰਾਖੀ ਕਰ। ਤੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਘੋੜੇ ਤੈਨੂੰ ਸਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਦੂਰ ਨਾ ਲੈ ਜਾਣ, ਹੇ ਆਤਮ-ਧਾਰੀ ਇੰਦਰ, ਸਾਡੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ।” ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਲੰਮੇ ਵੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਦੋ ਰਥੀ ਤੈਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਰਥ ’ਤੇ ਲਿਆਉਣ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਘੀ ਲੱਗੇ ਕੁਸ਼ਾ-ਅਸਨ ’ਤੇ ਆ ਕੇ ਬੈਠ। ਸਾਡਾ ਨਿਕਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮੇ, ਗੋ-ਧਨ ਵਾਲਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਦੋ ਪਿਆਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਆ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਇਹ ਉਤਸ਼ਾਹਜਨਕ ਸੋਮੇ, ਜੋ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਨ ’ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰੇ।” ਉਹ ਗੀਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪੀਣ ਲਈ ਸੱਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। “ਹੇ ਇੰਦਰ, ਇਹ ਨਿਕਲੇ ਹੋਏ ਸੋਮੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਨ, ਸੌ-ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵਸਾ ਲੈ, ਹੇ ਅਸ਼ਵ-ਧਾਰੀ। ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਦੌਲਤ ਦਾ ਜੇਤੂ, ਯੁੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਡਰ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਡਾ ਇਹ ਸੋਮੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗਾਵਾਂ ਤੇ ਜੌ ਹਨ, ਪੀ ਲੈ, ਤੇ ਸਾਂਡਾਂ ਸਮੇਤ ਨਿਕਲੇ ਹੋਏ ਰਸ ਤੇ ਆ।” “ਤੇਰੇ ਲਈ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਸੋਮੇ ਪੀਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਇਹ ਤੇਰਾ ਮਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰੇ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸੌਮੇ ਪੀਣ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਕੁਸ਼ਿਕ ਵੰਸ਼ੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਤੇਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਾਂ, ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰ।” ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਰਥ-ਯੁਕਤ, ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਮੁੜ ਕੇ, ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਅਸੀਨ ਤੇ ਆ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਸੋਮੇ ਦਾ ਪਾਨ ਉੱਚੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤਿਆਰ ਹੈ। ਹੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸੀਨ ਤੇ ਆ, ਇੱਥੇ ਜੋ ਆਹੁਤੀ ਲੈ ਕੇ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਤੈਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਨ।” “ਹੇ ਮਹਾਨ, ਕਈ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘ ਕੇ, ਦੋ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਅਸੀਸਾਂ ਲੈ ਕੇ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ। ਸਾਡੀਆਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ, ਜੋ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਰਚੀਆਂ ਹਨ, ਤੈਨੂੰ ਮਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਸੱਦ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਹੇ ਦੇਵ ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀਆਂ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਵਧਦੀ ਹੋਈ ਸਾਡੀ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਆ ਤੇ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਸਾਂਝੀ ਮਿੱਠਾਸ ਦੀ ਭੋਜਨ ਤੇ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।” “ਇਥੇ ਤੇਰੇ ਦੋ ਤਾਕਤਵਰ, ਸੋਹਣੇ ਘੋੜੇ, ਹੇ ਮਿੱਤਰ, ਤੈਨੂੰ ਲਿਆਉਣਗੇ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸੋਮੇ ਦੇ ਨਿਕਾਸ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਸੁਣ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਖਿਆਕਰਤਾ ਬਣਾਵੇਂਗਾ ਜਾਂ ਰਾਜਾ, ਹੇ ਦਾਨੀ, ਯੁੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤਵਰ? ਜਾਂ ਮੈਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਬਣਾਵੇਂਗਾ, ਜੋ ਨਿਕਲੇ ਹੋਏ ਸੋਮੇ ਦਾ ਪਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਜਾਂ ਮੈਨੂੰ ਅਮਰ ਦੌਲਤ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਦੇਵੇਂਗਾ?” “ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਘੋੜੇ, ਜੋੜ ਕੇ, ਇੰਦਰ, ਤੈਨੂੰ ਸਾਂਝੀ ਭੋਜਨ ਤੇ ਲਿਆਉਣ। ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ, ਸੋਹਣੇ, ਸਾਂਡ ਦੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹਨ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਨਿਕਲੇ ਹੋਏ ਸੋਮੇ ਨੂੰ ਪੀ, ਜੋ ਤੇਜ਼ ਬਾਜ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਸ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਲਾਇਆ, ਤੇ ਬੰਧਨ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ।” “ਅਸੀਂ, ਹੇ ਦਾਨੀ ਇੰਦਰ, ਇਸ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ, ਤੈਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਇਨਾਮ ਦੀ ਦੌੜ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਹੇ ਤੀਖੇ, ਯੁੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਵਾਘਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ, ਦੌਲਤ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ।” ਫਿਰ, ਉਹ ਕੇਹਦੇ ਹਨ, “ਇਹ ਸੋਮੇ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਨਿਕਲਿਆ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ, ਹੇ ਆਨੰਦ ਮੂਰਤ। ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਇੰਦਰ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ ਤੇ ਆ। ਤੂੰ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ, ਉਗਣ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ, ਸੋਹਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਮਹਿਮਾਵਾਂ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈਂ।” “ਇੰਦਰ ਨੇ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਉਚਾ ਕੀਤਾ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚਮਕਾਇਆ। ਉਹ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਸੋਹਣਾ ਘੋੜਾ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੰਮਿਆ, ਇਹ ਸਾਂਡ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਸੋਹਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਹਥਿਆਰ, ਵਜ੍ਰ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜਦਾ ਹੈ।” “ਇੰਦਰ ਨੇ, ਸੋਹਣੇ, ਚਮਕਦੇ, ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਵਜ੍ਰ ਨਾਲ, ਨਿਕਲੇ ਹੋਏ ਸੋਮੇ ਨੂੰ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਉਹ ਚਮਕ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਜਮਾਨ, ਪੁਜਾਰੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਭਗਤ, ਵੱਡੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸੋਮੇ ਦੀ ਮਿੱਠਾਸ, ਆਹੁਤੀਆਂ, ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਸਫਲ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਬਣੀ ਰਹੇ।