ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਸਭ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਜਾਂ ਦੂਰ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਉਹ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਬੁਲਾਇਆ—ਹੇ ਪੱਥਰ-ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ। ਉਹ ਕਾਰੀਗਰ ਵਾਂਗ, ਚਮਕਦਾਰ ਹੁਨਰ ਨਾਲ, ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਵਧਦਾ ਗਿਆ; ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਫ ਨਜ਼ਰ ਵਾਲੇ, ਪਿਆਰੇ ਅਤੇ ਦੂਰ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੱਭਦੇ ਰਹੇ। ਹੁਣ, ਮੈਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ—ਉਹ ਜੋ ਮਨ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹੁਨਰ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਬਣਾਇਆ; ਤੇਰੇ ਵਧਦੇ ਹੋਏ ਜਸ, ਸੋਚ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ‘ਚ ਤੁਰਦੇ ਹਨ। ਇਥੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲੁਕੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਰੱਖੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਰਾਜ ਲਈ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਮਿਲਾਇਆ; ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨਾਲ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਵੱਡੇ-ਚੌੜੇ ਨੇ ਸਹਾਰਾ ਦੇਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਇਆ, ਜਦ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਲਦਾ; ਇਹ ਮਹਾਨ ਨਾਮ ਹੈ ਉਸ ਮਹਾਵਲੀ ਅਸੁਰ ਦਾ—ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ, ਅਮਰਾਂ ਵਿਚ ਖੜਾ। ਪਹਿਲਾ ਸਾਂਡ, ਵੱਡਾ ਸਾਂਡ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਸਿਆਣੇ ਵਿਚਾਰ ਹਨ; ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉੱਚੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਰਾਜ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਰਾਜਾ, ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਅਸਨ ਬਣਾ ਦਿੱਤੇ; ਇੱਥੇ, ਮਨ ਨਾਲ ਚਲਦੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਰਤ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਡਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ। ਇਹ, ਸਾਂਡ ਅਤੇ ਗਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ, ਗਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਮਾਪਿਆ; ਹਰ ਇੱਕ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਵਯ ਸ਼ਕਤੀ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰ-ਜਾਨਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਰੂਪ ਮਾਪਿਆ। ਇਹ, ਸਵਿਤਾ ਦਾ ਕੰਮ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਸਿਆਣਪ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ; ਉੱਤਮ ਜਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼, ਸਭ ਕੁਝ, ਉਹ ਵਿਆਪਕ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਕੁਆਰੀ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਜਨਮਾਂ ਚੁਣੀਆਂ। ਤੂੰ ਪੁਰਾਣਾ, ਮਹਾਨ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਕਿ ਦਿਵਯ ਭਲਾਈ ਸਾਡੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹੋਵੇ; ਸਭ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਤਬਾਂ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਮੰਤ੍ਰ-ਜਾਨਣ ਵਾਲੇ ਦੇ, ਜੋ ਗਾਂ ਦੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਇਸ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ, ਦਾਨੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਓ, ਇਨਾਮ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯੋਧਾ; ਉਹ, ਤਿੱਖਾ, ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਸੁਣਦਾ, ਯੁੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ, ਧਨ ਦਾ ਜੇਤੂ। ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੀ ਸੋਚ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦੇ ਜਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਬਣੇ ਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ; ਉਹ ਜੋ ਜਾਗਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵਡਿਆਈ ਜਾਂਦੀ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਤੇਰਾ ਹੀ ਹੈ। ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਵੀ, ਪੁਰਾਣਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਾਗਦਾ ਅਤੇ ਵਡਿਆਈ ਜਾਂਦਾ, ਜਨਮ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਚੰਗੀਆਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਪੋਸ਼ਾਕਾਂ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਇਹ ਪੂਰਵਜ, ਸਦਾ ਦੀ ਸੋਚ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਰਹੇ। ਇੱਥੇ, ਯਮ, ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੀਭ ਦੇ ਕੋਨੇ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਜਦ ਉਹ ਡਿੱਗੀ; ਦੋ ਰੂਪ, ਇਕੱਠੇ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਮਿਲਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਮੂਲ ਹਨ ਜੋ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮਰਦਾਂ ਵਿਚ, ਕੋਈ ਸਾਡੇ ਪੂਰਵਜਾਂ—ਗਾਂ ਦੇ ਯੋਧਾ—ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ; ਇੰਦਰ, ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਨਵੀਂ ਬਣਾਉਂਦਾ। ਜਿੱਥੇ ਮਿੱਤਰ, ਨਵੇਂ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਗਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਿਆ—ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ: ਇੰਦਰ, ਦੱਸ ਦੱਸਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਲੱਭ ਲਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਗਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਮਧੁ ਲੱਭਿਆ, ਖੁਰ ਤੇ ਗਲੇ ਨਾਲ, ਗਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ; ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੱਜੀ ਹਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ, ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਹੁਨਰਮੰਦ। ਚਾਨਣ ਚੁਣ ਕੇ, ਹਨੇਰਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੀਏ; ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਸੋਮਾ ਨਾਲ ਵਧੇ, ਕਈ-ਸੁਰਾਂ ਵਾਲੇ ਕਵੀ ਦੇ ਇਹ ਗੀਤ ਸਵੀਕਾਰ। ਚਾਨਣ, ਕੁਰਬਾਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਫੈਲੇ; ਅਸੀਂ ਵੱਡੀ ਹਾਨੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੀਏ; ਕਈ ਵੈਰੀ ਵਾਲੇ ਮਰਦਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਹੇ ਵਸੁ, ਤੇਰੀਆਂ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰੱਖਿਆਵਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਹਨ। ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ, ਦਾਨੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਓ, ਇਨਾਮ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ; ਮਜ਼ਬੂਤ ਜੋ ਸੁਣਦਾ, ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ, ਧਨ ਜਿੱਤਦਾ। ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਸਾਂਡ, ਸੋਮਾ ਪੀਸਣ ਸਮੇਂ; ਆ, ਸੋਮਾ ਦੇ ਰਸ ਦੀ ਮਿੱਠਾਸ ਪੀ। ਇੰਦਰ, ਕਈ ਵਡਿਆਈਆਂ ਵਾਲੇ, ਪੀਸੇ ਹੋਏ ਸੋਮਾ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈ, ਨਿਸ਼ਚੇ ਦਾ ਜਾਣੂ; ਪੀ, ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ, ਤੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ। ਇੰਦਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਸਾਡੀ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕੁਰਬਾਨੀ ਨੂੰ ਆਗੇ ਲੈ; ਜਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ। ਇੰਦਰ, ਇਹ ਪੀਸੇ ਹੋਏ ਸੋਮੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਸੱਚੇ ਰਾਜਾ; ਸੋਮੇ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਝਰਣੇ ਤੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਪੀਸਾ ਹੋਇਆ ਸੋਮਾ ਲੈ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ; ਸੋਮੇ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਝਰਣੇ ਤੇਰੇ ਹਨ। ਹੇ ਗੀਤ-ਪਸੰਦ, ਸਾਡਾ ਪੀਸਾ ਹੋਇਆ ਸੋਮਾ ਪੀ; ਤੂੰ ਮਿੱਠਾਸ ਦੇ ਝਰਣਿਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ, ਇੰਦਰ, ਤੈਥੋਂ ਹੀ ਇਹ ਜਸ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਟੱਲ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਜੇਤੂ, ਸ਼ਕਤੀ ਲਈ ਲੱਭਦੀਆਂ ਹਨ; ਸੋਮਾ ਪੀ ਕੇ, ਉਹ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਨੇੜੇ ਜਾਂ ਦੂਰ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ-ਵਧਕ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ; ਸਾਡੇ ਇਹ ਗੀਤ ਸਵੀਕਾਰ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਨੇੜੇ-ਦੂਰ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਉਥੋਂ ਇਥੇ ਆ। ਇੰਦਰ, ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ; ਹੇ ਵਜਰ-ਧਾਰੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਦੋ ਬੈਅ ਨਾਲ ਆ। ਪੁਜਾਰੀ, ਯਜਮਾਨ ਵਾਂਗ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਛਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਸਵੇਰੇ, ਰਥ ਜੋੜੇ ਗਏ ਹਨ। ਇਹ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ, ਜਸ ਲੈ ਕੇ, ਕੀਤੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ; ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਤੇ ਬੈਠ, ਹੇ ਯੋਧਾ, ਕੁਰਬਾਨੀ ਦਾ ਕੇਕ ਸਵੀਕਾਰ। ਸਾਡੇ ਨਾਲ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਰਲਾਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਹੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ-ਵਧਕ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਗੀਤ-ਪਸੰਦ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਚਾਂਟਾਂ ਵਿੱਚ। ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਦੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਲੱਭਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਵਾਂ ਆਪਣੀ ਬੱਝੀ ਨੂੰ। ਇਸ ਸੋਮਾ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਧਨ ਤੇ ਤਗੜੀ ਤਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਲਈ, ਖੁਸ਼ ਹੋ; ਆਪਣੇ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਦੇ ਤੰਗੀ ਵਿੱਚ ਨਾ ਛੱਡ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਭਗਤ, ਆਹੂਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਤੇ ਤੂੰ, ਹੇ ਦਾਨੀ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ। ਤੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਬੈਅ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਨਾ ਜਾਣ; ਨੇੜੇ ਆ, ਇੰਦਰ, ਆਪ-ਨਿਰਭਰ, ਇੱਥੇ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ। ਦੋ ਲੰਬੇ ਵਾਲ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁਖਦਾਇਕ ਰਥ ‘ਤੇ ਲਿਆਉਣਾ ਹੈ; ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ ਬੈਠ। ਸਾਡੇ ਪੀਸੇ ਹੋਏ ਸੋਮੇ ਤੇ ਆ, ਇੰਦਰ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਧਨ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਦੋ ਬੈਅ ਨਾਲ। ਆ, ਇੰਦਰ, ਇਸ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਸੋਮੇ ਤੇ, ਪੀਸ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ; ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਇਸ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਦਾਨਸ਼ੀਲਤਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਸੋਮਾ ਨਾਲ, ਗੀਤਾਂ ਤੇ ਯਜਨਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਦਾ ਨੇੜੇ ਬੁਲਾਇਆ।