ਇਕ ਵਾਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲਈ ਸੋਮਾ ਰਸ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਪੀਸੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਰਸ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬਲਵਾਨ ਦੇਵਤੇ ਉੱਚਾਈਆਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਵਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆ ਕੇ, ਬਲਦ ਵੱਲੋਂ ਫੇਂਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮਾ ਪੀ ਲਵੇ। ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੀ ਅਤੇ ਵਧ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਇਹ ਸੋਮਾ ਪੀਸੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪਹਿਲਾ ਰਸ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਪੀਤਾ ਸੀ, ਅੱਜ ਵੀ ਨਵਾਂ ਸੋਮਾ ਪੀ, ਹੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇ ਅਪਾਰ ਹੈ, ਸਭਾ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸੋਮਾ ਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ, ਧਰਤੀ ਵੀ ਉਸਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਾ ਸਕੀ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਇੰਦਰ, ਬਹਾਦਰੀ ਲਈ ਵਧਦਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ। ਓਹ ਦਾਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਗਉਆਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਹਨ। ਜਦ ਨਦੀਆਂ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਜਦ ਸੋਮਾ ਦਾ ਰਸ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਦੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਸੋਮਾ ਦਾ ਰਸ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੀਸ ਕੇ ਇੰਦਰ ਤੱਕ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੋਮਾ ਹਾਥੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦੁੱਧਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਮਧੂ ਨਾਲ ਸੁਧ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਛਾਣੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਛਣਦਾ ਹੈ। ਸੋਮਾ ਦੇ ਕਟੋਰੇ ਝੀਲਾਂ ਵਾਂਗ ਭਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਭਾ ਵਿਚ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਭੋਜਨ ਵੰਡਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਅਜਗਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ। ਲੋਕ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਰਸ ਨੂੰ ਇਥੇ ਲਿਆਓ, ਕੁਝ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਛੱਡੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਜੋਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ। ਹੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਦਾਤ ਸਾਨੂੰ ਭੇਜ। ਹੇ ਦਾਤਾਰ ਤੇ ਜਿੱਤੂ ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵੱਧੀਆ ਧਨ ਦੇ, ਸਾਨੂੰ ਸੌ ਹੇਮਾਂ (ਹਰ ਰੁੱਤ) ਦੀ ਉਮਰ ਦੇ, ਸਾਨੂੰ ਬਹਾਦਰ ਪੁੱਤਰ ਦੇ, ਹੇ ਚੂਟੀ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ। ਅਸੀਂ ਇਸ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ ਦਾਤਾਰ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਇਨਾਮ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਜੋ ਜੰਗਾਂ ਵਿਚ ਮਦਦ ਲਈ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਤੇ ਧਨ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਵੈਰੀ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਹੇ ਸੌ-ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੀ ਮੱਤ ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਹੋਵੇ, ਸਾਡੀਆਂ ਅਰਦਾਸਾਂ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਨਾਂ, ਹੇ ਸੌ-ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲੇ, ਹਰ ਭਜਨ ਨਾਲ ਉਚਾਰਦੇ ਹਾਂ, ਵੈਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਲਈ। ਅਸੀਂ ਸੌ-ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਸੱਦਦਾ ਹਾਂ, ਜੰਗਾਂ ਵਿਚ ਤਾਕਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ। ਹੇ ਸੌ-ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ। ਜਿੱਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਇਨਾਮਾਂ ਦੀ ਦੌੜ, ਨਾਮ ਲਈ ਮੁਕਾਬਲੇ—ਹੇ ਇੰਦਰ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਵਿਚ ਹਾਜ਼ਰ ਰਹੀ। ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਸੋਮਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਲਈ, ਹੇ ਸੌ-ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਦਾ ਜਾਗਦੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੀਆਂ ਜੋ ਤਾਕਤਾਂ ਪੰਜ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿਚ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੁਣਦਾ ਹਾਂ। ਇੰਦਰ, ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਹਾਸਲ ਕਰ, ਅਜੈਯ ਮਹਿਮਾ ਸਥਾਪਤ ਕਰ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ। ਹੇ ਮਹਾਨ, ਚਾਹੇ ਨੇੜੇ ਹੋਵੇਂ ਜਾਂ ਦੂਰ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਤੇਰਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ, ਹੇ ਪੱਥਰ-ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ, ਇਥੇ ਆ। ਇਕ ਕਲਾ-ਕਾਰ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਕਲਾ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ, ਪ੍ਰੇਰਿਤ, ਮਜ਼ਬੂਤ, ਵਧਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਹੜੇ ਗਿਆਨੀ, ਸਾਫ ਨਜ਼ਰ ਵਾਲੇ, ਪਿਆਰੇ ਤੇ ਦੂਰਲੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੱਭਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮੂਲ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਮਨ ਰਾਹੀਂ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਕਲਾ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ। ਤੇਰੀਆਂ ਵਧਦੀਆਂ ਮਹਿਮਾਵਾਂ, ਸੋਚ ਰਾਹੀਂ ਚਲਦੀਆਂ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਤੁਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਲੁਕੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਰੱਖੀਆਂ, ਤੇ ਰਾਜ ਲਈ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਮਿਲਾਇਆ। ਆਪਣੇ ਪੈਮਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਏ। ਸਭ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਪਹਿਨਾਵੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ; ਇਹ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰਾ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ—ਉਹ, ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ, ਅਮਰਾਂ ਵਿਚ ਖੜਾ ਸੀ। ਪੁਰਾਣੇ ਬਲਦ ਨੇ ਵੱਡਾ ਬਲਦ ਜਨਮਿਆ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਹਨ। ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਸਭਾ ਵਿਚ, ਰਾਜ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਰਾਜੇ, ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ, ਹਰ ਅਸਥਾਨ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਇੱਥੇ, ਮਨ ਨਾਲ ਚਲਦਿਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਰਤ ਵਿਚ, ਹਵਾ-ਵਾਂਗ ਉਡਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ। ਇਹ ਬਲਦ ਤੇ ਗਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ, ਗਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਮਾਪਿਆ। ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਵਿਆ ਤਾਕਤ ਪਹਿਨੀ, ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੇ ਇਸ ਵਿਚ ਰੂਪ ਮਾਪੇ। ਇਹ ਸਾਵਿਤਰ ਦਾ ਕੰਮ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਜੋ ਉਹ ਦੇਵੇ। ਵਧੀਆ ਮਹਿਮਾ ਰਾਹੀਂ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼, ਸਭ ਕੁਝ ਉਹ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਕੁਆਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਚੁਣ ਲਏ। ਤੂੰ ਪੁਰਾਣਾ, ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਭਲਾ ਸਾਡੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹੋਵੇ। ਸਭ ਨੇ ਜਾਦੂਗਰ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੰਮ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਗਾਂ ਦੀ ਜੀਭ ਵਾਲਾ ਖੜਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਦੁਆਰਾ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ ਦਾਤਾਰ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਇਨਾਮ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਹਾਦਰ ਹੈ; ਉਹ ਭਿਆਨਕ, ਜੰਗਾਂ ਵਿਚ ਮਦਦ ਲਈ ਸੁਣਦਾ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ, ਧਨ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਚੋਂ ਉਠੀ ਸੋਚ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਹੈ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਬਣੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ। ਜੋ ਜਾਗਦੀ ਤੇ ਸਭਾ ਵਿਚ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਉਹ ਸਾਡਾ ਤੇਰਾ ਹੀ ਹੈ। ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਵੀ, ਪੁਰਾਣਾ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਜਨਮ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਸਭਾ ਵਿਚ ਜਾਗਦਾ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ। ਸੋਹਣੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਪਹਿਰਾਵੇ ਪਹਿਨੇ, ਇਹ ਪੁਰਖਾਂ ਦੀ, ਸਦੀਵੀ ਸੋਚ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਰਹੇ। ਇੱਥੇ, ਯਮ, ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਜੀਭ ਦੇ ਸਿਰੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਸੀ ਜਦ ਉਹ ਡਿੱਗੀ। ਦੋ ਰੂਪ, ਇਕੱਠੇ ਜਨਮੇ, ਮਿਲਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਤਾਕਤ ਦੇ ਮੂਲ ਹਨ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮਾਨਵਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਕੋਈ ਵੀ ਸਾਡੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ—ਜੋ ਗਾਂ ਲਈ ਯੋਧੇ ਸਨ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਸਿਰੇ ਬਣਾਇਆ। ਜਿੱਥੇ ਦੋਸਤ, ਨਵੇਂ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਗਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ—ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ: ਇੰਦਰ ਨੇ ਦੱਸ ਦੱਸ ਗਾਂ ਨਾਲ, ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਗਾਂ ਵਿਚ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਮਧੂ ਲੱਭ ਲਿਆ, ਖੁਰ ਤੇ ਥਣ ਨਾਲ, ਗਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ। ਇਹ ਲੁਕਿਆ, ਗੁਪਤ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਛੁਪਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ, ਦੇਣ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ। ਉਜਾਲਾ ਚੁਣਦਿਆਂ, ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਜਾਣਦਿਆਂ, ਅਸੀਂ ਬੁਰੇ ਹਾਲਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੀਏ। ਹੇ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ, ਸੋਮਾ ਨਾਲ ਵਧੇਰੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਕਈ-ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵਾਲੇ ਕਵੀ ਦੇ ਗੀਤ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ। ਉਜਾਲਾ, ਕੁਰਬਾਨੀ ਦੇ ਰਾਹੀਂ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫੈਲ ਜਾਵੇ; ਅਸੀਂ ਵੱਡੀ ਹਾਨੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੀਏ; ਕਿਉਂਕਿ ਬਹੁਤ ਵੈਰੀ ਵਾਲੇ ਮਾਨਵ ਲਈ ਵੀ, ਹੇ ਵਸੂ, ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰੱਖਿਆਵਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ ਦਾਤਾਰ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਇਨਾਮ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈ; ਉਹ ਮਹਾਨ, ਜੋ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜੰਗਾਂ ਵਿਚ ਮਦਦ ਲਈ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਤੇ ਧਨ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਸੋਮਾ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ, ਸਦੀਵੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਭਗਤ ਉਸਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਾਦ ਕਰਦੇ, ਸੱਦੇ ਤੇ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ।