ਇਹ ਕਥਾ ਮਹਾਂਵੀਰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਕਰਤਬਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਜ੍ਰ-ਵਿਦ੍ਯੁਤ ਨਾਲ ਮਹਾਂ ਅਸੁਰ ਸਰਪ ਨੂੰ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਤਦ ਜਲਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ, ਜੋ ਕਈ ਸਮਿਆਂ ਤੋਂ ਰੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਇਹ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਦਾ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਗਾਇਕ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਉਸਦੇ ਸਲੋਕ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਜਾਣ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਈ ਪੀੜੀਆਂ ਤੱਕ ਪੁੱਜੀ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਭਜਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੇ ਜਾਂ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਉਸਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੋਂ ਵੰਞ ਨ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ, ਨਦੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਕਹਿਆ ਗਿਆ ਕਿ, "ਹੋ ਨਦੀਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਦੂਰੋਂ ਆਏ ਕਾਰਵ ਨੂੰ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਰਥ ਤੇ ਆਇਆ ਹੈ। ਝੁਕ ਜਾਓ, ਸੌਖੀਆਂ ਬਣੋ, ਰਸਤੇ ਦਿਓ, ਆਪਣੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਹੇਠਾਂ ਥੱਲੇ ਕਰ ਦਿਓ।" ਨਦੀਆਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਆਓ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਦੇ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਨਾਰੀ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਵੱਲ, ਜਾਂ ਕੁੜੀ ਨੌਜਵਾਨ ਵੱਲ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਝੁਕਦੇ ਹਾਂ।" ਫਿਰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਜੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਸਮੇਤ ਨਦੀ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਨਦੀ ਦੀ ਧਾਰ ਸੁਖ-ਸਹੀਲ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ। ਚੰਗੀ ਕਿਰਪਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੁਰਬਾਨੀਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਚੁਣੀ ਜਾਵੇ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਭਾਰਤਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਸਮੇਤ ਨਦੀਆਂ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਨਦੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦਾਤ ਬਖ਼ਸ਼ੀ ਅਤੇ ਚੈਨਲ ਭਰ ਦਿੱਤੇ। ਕਿਹਾ ਗਿਆ, "ਲਹਿਰਾਂ ਹੌਲੀ ਉਠਣ, ਆਪਣੇ ਬੰਧਨ ਖੋਲ੍ਹੋ, ਹੇ ਜਲੋ! ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੋ, ਕੋਈ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਨਾ ਆਵੇ।" ਇੰਦਰ, ਜੋ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੇ ਤੋੜਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਦਾਸਾ ਦੀਆਂ ਕਿਲ੍ਹਾਂ ਢਾਹ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ ਦਾਤ ਦਿੱਤੀ। ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਯਸ਼ੋ-ਗਾਥਾ ਕੁਰਬਾਨੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਲਈ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਮਨੁੱਖਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪੁਰਾਤਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ, ਠੱਗਾਂ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਘਾਰਿਆ, ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਖੋਜਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਦਿਨ ਉਜਾਗਰ ਕੀਤੇ। ਮਨੂ ਲਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਜੰਗ ਲਈ ਉਜਿਆਲਾ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਆਰਾਧਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਿਰਲੇ ਕੰਮ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੇ। ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਚਿੰਤਨ ਜਗਾਏ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੇ ਮਹਾਨ ਕੰਮ ਅਨੇਕ ਅਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਦੁਸਟਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਇਆ, ਠੱਗਾਂ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਹਰਾਇਆ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਰਾਹ ਬਣਾਇਆ। ਸੱਚਾ ਰੱਖਿਆਕਾਰ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਖਾ। ਵਿਵਸਵਤ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਰਿਸ਼ੀ ਉਸਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵੱਡਾ, ਯੋਗ, ਤੇਜਸਵੀ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਚੁੱਕਾ। ਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਲੋਕ ਉਸ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਜਲ, ਸੂਰਜ, ਗਾਵਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕੀਤਾ। ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਉੱਚਾ ਰੂਪ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਪੌਦਿਆਂ, ਦਿਨਾਂ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਅਤੇ ਅੰਤਰਾਲ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਰੁਕਾਵਟ ਤੋੜ ਕੇ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ। ਫਿਰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, "ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦਾਤਾਰ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਦੌਲਤ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।" ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਰਥ ਨੂੰ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਹ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਆਉਣ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਲਈ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਤੁਰੰਤ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਹ ਰਥ ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਵਾਲੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਲਿਆਉਣ। ਲਾਲ ਘੋੜੇ ਹਰੇ-ਭਰੇ ਚਰਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ। ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ-ਚਲਿਤ ਘੋੜੇ ਰਥ ਨੂੰ ਜੋੜ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਸੁਖਦਾਇਕ ਰਥ ਤੇ ਆ ਕੇ ਸੋਮਾ ਪੀਉਂਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਭਗਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਤੇਰੇ ਘੋੜੇ ਰੁਕਣ ਨਾ, ਆ ਜਾ ਤੇ ਸਾਡੀ ਸੋਮਾ-ਦਾਤ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ। ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੋਮਾ ਤਿਆਰ ਹੈ, ਆ ਕੇ ਪੀ, ਸੋਮਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪੀਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਯਜਨਾ ਵਾਲੇ ਸਥਾਨ ਤੇ, ਕੁਸ਼ਾਂ ਤੇ ਬੈਠ, ਇਹ ਰਸ ਪੀ ਲੈ। ਇੰਦਰ ਲਈ ਕੁਸ਼ ਵਿਛਾਏ ਗਏ ਹਨ, ਸੋਮਾ ਪੀਸਿਆ ਗਿਆ, ਭੇਟਾਂ ਤਿਆਰ ਹਨ। ਮਾਰੁਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਬਹੁ-ਰੂਪੀ ਮਹਾਂਬਲੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਇਹ ਭੇਟਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਹਾੜਾਂ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚੀਆਂ ਜਲ-ਧਾਰਾਂ, ਗਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿੱਠਾ ਦੂਧ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇੰਦਰ, ਮਾਰੁਤ ਅਤੇ ਸੋਮਾ ਨੇ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਬਣੇ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਆਗਨੀ ਦੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਸੋਮਾ ਪੀ। ਇੰਦਰ, ਸੋਮਾ ਦਾ ਰਸ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਪੀ, ਜਾਂ ਆਗਨੀ ਦੀ ਜੀਭ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਪੁਜਾਰੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ, ਜਾਂ ਹੋਤ੍ਰ ਦੇ ਰਸਮਾਂ ਤੋਂ ਭੋਗ ਲੈ। ਫਿਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਸੁਣਦਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ, ਦੌਲਤ ਜਿੱਤਦਾ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਾਭ ਲਈ ਇਹ ਭੇਟ ਪੇਸ਼ ਕਰੋ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਦੂਤਾਂ ਨਾਲ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਹਰ ਪ੍ਰੈੱਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੋਮਾ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਪੀਸਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਹਾਂਬਲੀ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਪਕੜ, ਸੋਮਾ ਪੀ। ਸੋਮਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪੀਸਿਆ ਗਿਆ, ਪੀ ਅਤੇ ਵਧ। ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸੋਮੇ ਪੀਤੇ, ਅੱਜ ਨਵੇਂ ਵੀ ਪੀ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਅਤੇ ਅਜੋੜ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਤਾਕਤ ਸਭ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਸਮਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ, ਜਦੋਂ ਸੋਮਾ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ। ਮਹਾਂਬਲੀ, ਸੂਰਨੀ ਇੰਦਰ ਨੇ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਮਹਾਨਤਾ ਹਾਸਿਲ ਕੀਤੀ, ਉਸਦੇ ਦਾਨਾਂ ਨਾਲ ਗਾਵਾਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ, ਦਾਤਾਂ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਨਦੀਆਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸੋਮਾ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਪੋਸ਼ਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਨਦੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸੋਮਾ ਇੰਦਰ ਤੱਕ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੋਮਾ ਹੱਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਦੁੱਧਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਮਿੱਠਾਸ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਬਰਤਨ ਝੀਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਭੋਜਨ ਵੰਡਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਸਰਪ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਸੋਮਾ ਚੁਣਿਆ। "ਇਹ ਲਿਆਓ, ਕੁਝ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਛੱਡੋ, ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਦੌਲਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ। ਹੇ ਘੋੜਾ-ਪ੍ਰੇਮੀ ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਨ ਦਾਤ ਸਾਨੂੰ ਭੇਜ।" "ਹੇ ਜਿੱਤੂ, ਦਾਤਾਰ ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਵਧੀਆ ਦੌਲਤ ਦੇ, ਸਾਨੂੰ ਸੋ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਦੇ, ਸਾਨੂੰ ਵੀਰ ਦੇ।" ਫਿਰ ਦੁਬਾਰਾ, "ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦੋ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ, ਦੌਲਤ ਜਿੱਤਦਾ, ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਸੁਣਦਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਥਾ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ, ਨਦੀਆਂ ਦੀ ਦਾਤ, ਅਤੇ ਸੋਮਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਸਦਾ-ਕਾਇਮ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।