ਪੁਰਾਤਨ ਸਮਿਆਂ ਤੋਂ ਅੱਗ, ਜੋ ਸੱਤ ਭਿੰਨ-ਭਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲੇ ਥਣ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਦਾਤਾਰ ਅੱਗ, ਜਦੋਂ ਮਾੜੇ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ, ਤਾਂ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮੂੰਦਦਾ। ਉਹ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਹੋਇਆ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ, ਧਰਮ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਜੰਮਿਆ। ਸਭ ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਕੁਸ਼ਿਕਾਂ ਨੇ ਚਮਕਦਾਰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਅੱਗੇ ਰੱਖੀ, ਅਤੇ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਜਲਿਤ ਕੀਤਾ। ਅੱਜ ਦੇ ਇਸ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ ਹੋਤਰ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਚੁਣਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਥਿਰ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ, ਸਮਝ ਕੇ, ਸੋਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵੱਲ ਆ। ਤੇਰੇ ਮਿੱਤਰ, ਹੇ ਸੋਮ-ਪ੍ਰੇਮੀ, ਤੈਨੂੰ ਲੋੜਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਸੋਮ ਨਿਚੋੜਦੇ, ਹਵਨ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਪਾਂ ਸਹਿ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਸੱਚਾ ਗਿਆਨੀ ਨਹੀਂ। ਸਭ ਤੋਂ ਦੂਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਦੂਰ ਨਹੀਂ; ਹੇ ਨੀਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਆ। ਇਹ ਹਵਨ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਾਂਡ ਇੰਦਰ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪੱਥਰ ਨਿਚੋੜਣ ਲਈ ਲਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਅੱਗ ਜਲਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਸੋਹਣੀ ਦਾੜ੍ਹੀ ਵਾਲਾ, ਦਾਤਾਰ ਤੇ ਮਹਾਨ ਸੈਨਾਵਾਂ ਦਾ ਆਗੂ, ਸ਼ਕਤਿਸ਼ਾਲੀ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ, ਹੇ ਭਿਆਨਕ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਰੋਕਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਵੀਰਤਾ ਕਿੱਥੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ? ਤੂੰ ਅਕੇਲਾ ਹੀ ਅਡੋਲ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਫਿਰਦਾ ਹੈਂ। ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਹਾੜ ਤੇਰੇ ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਥਿਰ ਖੜੇ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਨਾਮ ਨਾਲ ਹੀ, ਹੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ-ਨਾਸਕ, ਤੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਦੋਵੇਂ ਵਿਸ਼ਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਾਂਗ ਫੜ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਤੇਰੀ ਆਪਣੀ ਮਿਲਕਤ ਹੋਣ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਨੀਲੇ ਘੋੜੇ ਢਲਾਣ ਉੱਤੇ ਛੱਡ, ਤੇਰੀ ਵਜਰ-ਬਿਜਲੀ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਣ ਲਈ ਜਾਵੇ। ਚੌਂਫੇਰੇ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਿੱਤ, ਝੂਠ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ, ਹੇ ਮਨੁੱਖ, ਜੀਵਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਸ ਦਾ ਅਰਪਣ ਨਾ ਹੋਇਆ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ। ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ, ਇੰਦਰ, ਘੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਦਾਤਾਰ ਹੈ। ਹੇ ਵਧ-ਵਧ ਬੁਲਾਏ ਜਾਂਦੇ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵੱਡਿਆਂ, ਜ਼ਾਲਮ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਕੁਚਲ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਪਾ। ਵਧਦੇ ਹੋਏ, ਫੈਲਦੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਅਸੀਮ ਨਿਵਾਸ-ਥਾਂ ਵਜੋਂ ਥਾਪਿਆ। ਸਾਂਡ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਨੂੰ ਥਾਮਿਆ; ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਪਾਣੀਆਂ ਇੱਥੇ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਵਲਾ, ਗਊਆਂ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ, ਇੰਦਰ, ਪਾਰ ਕਰਨ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਪਰ ਵਧੇਰੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ। ਤੂੰ ਰਸਤੇ ਸਾਫ ਕੀਤੇ, ਗਊਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡਾਇਆ, ਤੇ ਗਾਇਕਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕੀਤਾ। ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਅਕੇਲਾ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ; ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਤੋਂ, ਹੇ ਵੀਰ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ, ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਰਥ ਤੇ ਇਨਾਮ ਲਿਆ ਕੇ ਦੇ। ਸੂਰਜ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੀਆਂ ਨਿਯਤ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਤੋੜਦਾ; ਹਰ ਰੋਜ਼ ਨੀਲੇ ਘੋੜੇ ਜੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਸਤੇ ਤੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਵਸਤੂ ਛੱਡਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਸਵੇਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਤ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਦਾ ਵਡਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ, ਸਭ ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੇ ਕਈ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਕ ਮਹਾਨ ਜੋਤ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਧਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਗਊ, ਪੱਕਾ ਰਸ ਲੈ ਕੇ, ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਸਾਰੀ ਮਿੱਠੀ ਪੋਸ਼ਣ ਕਾਲੀ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਖੁਰਾਕ ਲਈ ਰਸ ਰੱਖਿਆ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਕਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰ, ਯਜਨਾ, ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰ। ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਬੁਰੇ ਲੋਕ, ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਹੇ ਵੈਰੀ-ਨਾਸਕ। ਵੈਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਆਉਂਦੀ ਧੁਨੀ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ; ਸਭ ਤੋਂ ਖਤਰਨਾਕ, ਸਾੜਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰ। ਹੇ ਮਹਾਦਾਨੀ, ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਵੰਡ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਤੋੜ, ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਪਾ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਸਮੇਤ ਉਖਾੜ, ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਨਵੀਨ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਕੱਟ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਤੂੰ ਲੁਕਦੇ, ਰੇਂਗਦੇ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਵੈਰੀ, ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਤਾਪ ਨਾਲ ਸਾੜ ਕੇ। ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਚਲ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਪੁਰਾਤਨ ਅਨੇਕ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਵੱਡੇ ਧਨ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਬਣੀਏ; ਇੰਦਰ ਸਾਨੂੰ ਭਾਗ ਤੇ ਸੰਤਾਨ ਦੇਵੇ। ਸਾਨੂੰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਭਾਗ ਲਿਆ ਕੇ ਦੇ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਦਾਤ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਖੇਤ ਵਾਂਗ, ਸਾਡੀ ਇੱਛਾ ਫੈਲ ਜਾਵੇ; ਹੇ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਇਸ ਨੂੰ ਅਮੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਧਨ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰ। ਇਹ ਇੱਛਾ ਗਊਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਕਰ। ਗਿਆਨੀ ਕੁਸ਼ਿਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਵਨ ਕੀਤੇ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਧਾਰੀ। ਸਾਡੇ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਦਵਾਰ ਖੋਲ੍ਹ, ਹੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਗਊਆਂ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਣ ਦੇ, ਇਨਾਮ ਸਾਡੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦੇ। ਤੂੰ ਸਾਂਡ, ਸੱਚੇ ਬਲ ਵਾਲਾ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਸਾਨੂੰ, ਹੇ ਮਹਾਦਾਨੀ, ਗਊਆਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਦੇ। ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਮਹਾਦਾਨੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਈਏ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਨਾਮ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ, ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਵੈਰੀ-ਨਾਸਕ, ਧਨ-ਵਿਜੇਤਾ। ਅੱਗ, ਕੁੜੀ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਜੋਤ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਪਿਤਾ ਕੁੜੀ ਦੇ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਦਾ, ਉਥੇ ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਥਾਪਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਵਾਰਸਤ ਨੂੰ ਪਤਨੀ ਲਈ ਵੰਡਿਆ ਨਹੀਂ; ਉਸ ਨੇ ਅੰਕੁਰ, ਦਾਤਾਰ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ, ਬਣਾਇਆ। ਜਦ ਮਾਵਾਂ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਜੰਮਿਆ, ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ, ਦੂਜਾ ਪ੍ਰਜਲਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਅੱਗ, ਚਮਕਦਾਰ, ਕੱਢਣ ਵਾਲੀ ਚਮਚ ਨਾਲ ਜੰਮੀ, ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਲਾਲ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਦਿਸਣ ਵਾਲਾ। ਮਹਾਨ ਅੰਕੁਰ, ਮਹਾਨਤਾ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਦੀਆਂ ਯਾਜਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਲਿਆਏ, ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ਼ਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀਆਂ, ਮਿਲਣ ਆਈਆਂ; ਇੰਦਰ ਗਊਆਂ ਦਾ ਇਕੌਤਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਗਿਆ। ਸਥਿਰ ਰਹਿ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਅੱਗੇ ਵਧੇ; ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮਨ ਨਾਲ ਮਾਰਗ ਦੱਸਿਆ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੱਚ ਦੇ ਰਸਤੇ ਲੱਭ ਲਏ, ਜਾਣ ਕੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਸਰਮਾ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਪਗਡੰਡੀ, ਪੁਰਾਤਨ ਰਸਤਾ ਲੱਭਿਆ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ। ਉਸ ਨੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੱਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਰਾਹ ਦੱਸਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਸੁਰ ਉਚਾਰਿਆ। ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ ਗਿਆ, ਪਹਾੜ ਨੇ ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਅੰਕੁਰ ਛੱਡਿਆ। ਨੌਜਵਾਨ ਵੀਰ ਨੇ ਹਵਨ ਸਜਾਇਆ, ਫਿਰ ਅੰਗਿਰਸ ਤੁਰੰਤ ਚਮਕ ਉਠੇ। ਉਹ, ਸਦਾ ਮੌਜੂਦ, ਪੁਰਾਤਨ ਲਈ ਆਦਰਸ਼ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੂਲ ਜਾਣਦਾ, ਸ਼ੁਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਮਾਰਗਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਗਊਆਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ, ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕੀਤਾ। ਗਊਆਂ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਨ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ, ਅਮਰਤਾ ਲਈ ਭਜਨ ਬਣਾਏ। ਇਹ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਚੁਰਤਾ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਸੱਚ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਆਏ; ਪੁਰਾਤਨ, ਬੀਜ ਦੁੱਧਣ ਵਾਲੇ, ਦੁੱਧ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਗੂੰਜੇ; ਜੰਮਦੇ, ਗਊਆਂ ਨੇ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ-ਨਾਸਕ, ਨਵੇਂ ਜੰਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਨਾਲ ਬੈਠਾ; ਇੰਦਰ ਨੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਗਊਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡਾਇਆ। ਉਸ ਲਈ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਮਨਪਸੰਦ ਗਊ ਮਿੱਠਾ ਸ਼ਹਿਦੀ ਦੁੱਧ ਦਿੱਤਾ। ਪਿਤਾ ਲਈ ਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਨਿਵਾਸ ਬਣਾਇਆ, ਹੁਨਰਮੰਦਾਂ ਨੇ ਇਸ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ; ਮਾਵਾਂ, ਸਹਾਰਾ ਦੇ ਕੇ, ਉੱਤੇ ਮਾਪਣ ਲਈ ਬੈਠੀਆਂ। ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਨੇ ਪੁਰਸ਼, ਸਦਾ ਵਧਦੇ, ਸਭ ਵਿਆਪਕ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚਕਾਰ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਸੁਰਮੇਲੇ ਭਜਨ, ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਇੰਦਰ ਲਈ, ਅਟੱਲ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਦੋਸਤੀ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ; ਹੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ-ਨਾਸਕ, ਤੇਰੀਆਂ ਕਈ ਟੋਲੀਆਂ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਮਹਾਨ ਸਿਫ਼ਤ ਤੇ ਆਏ ਹਾਂ—ਸਾਡਾ ਰਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਦਾਤਾਰ, ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਕਈ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਖੇਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਰਥ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਵੰਡਿਆ; ਇੰਦਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ, ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ, ਰਾਹ ਲਈ ਸੂਰਜ, ਉਸ਼ਾ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਸਭ ਰਚਨਾਵਾਂ, ਯੁੱਧ, ਦਾਨ, ਗਿਆਨ, ਤੇ ਸੁਰਜੀਤਤਾ, ਇੰਦਰ, ਅੱਗ, ਗਊਆਂ ਅਤੇ ਸੁਰਿਆਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਜਸ਼ਨ ਹਨ।