ਇਲਾ ਦੇ ਥਾਂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਾਭੀ ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਜਾਣਨਹਾਰ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਅਰਪਣ ਲਈ, ਹੋਮ ਦੀ ਪਿੰਡੀ ਲਈ, ਬਿਠਾਂਦੇ ਹਾਂ। ਇੱਥੇ ਮਨੁੱਖ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮਰੱਥ, ਸਰਬਗਿਆਨੀ, ਅਮਰ, ਸੁਚੱਜੇ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਘਸ ਕੇ ਜਨਮਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਗਨਿ, ਯਜਨਾ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਤੇ ਦਯਾਲ, ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਘਸਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲਾਲ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਉਠਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰਾਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਬੇਰੋਕ ਦੌੜ ਹੈ, ਉਹ ਘਾਹ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਸਾਰਾ ਘਾਹ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਅਗਨਿ ਚਮਕਦਾ ਹੈ—ਵਿਚਾਰਸ਼ੀਲ, ਮਜ਼ਬੂਤ, ਪ੍ਰੇਰਕ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਦਾ ਸਲਾਹੀ ਜਾਂਦਾ, ਦਾਨੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਯੋਗ, ਸਰਬਜਾਣ, ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ ਹੈ। "ਹੇ ਹੋਤਰ! ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਬੈਠ, ਸੁਚੇਤ ਹੋ ਕੇ। ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਜਗ੍ਹਾ ਵਸਾ। ਹੇ ਦੇਵਤੁਲ੍ਯ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦੇ," ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। "ਹੇ ਮਿੱਤਰੋ, ਧੂੰਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਣਾਓ, ਕਦੇ ਥੱਕੋ ਨਾ, ਇਨਾਮ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰੋ। ਇਹ ਅਗਨਿ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦਾਸ੍ਯੂਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਸੀ।" "ਇਹ ਤੇਰਾ ਆਸਨ ਹੈ, ਹੇ ਕਰਮਕਾਂਡੀ, ਜਿੱਥੋਂ ਤੂੰ ਜਨਮਿਆ ਤੇ ਚਮਕਿਆ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਬੈਠ, ਅਤੇ ਸਾਡੀਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਵਧਾ।" ਉਸ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਦਾ ਰਖਿਆਕ, ਦਿਵਿਆ ਬੀਜ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਇਛਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਮਾਤਰੀਸ਼ਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਪਿਆ, ਮਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਹਵਾ ਦਾ ਵਹਾਉ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘਸਿਆ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਿਠਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ—"ਹੇ ਅਗਨਿ, ਸਹੀ ਕਰਮ ਕਰ, ਯਜਮਾਨ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ," ਅਰਦਾਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਅਮਰ, ਅਥਾਹ, ਤੇਜ਼, ਲੁਕਵੇਂ ਜਬੜੇ ਵਾਲੇ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਦੱਸ ਭੈਣਾਂ ਮਿਲ ਕੇ, ਜਨਮ ਲਏ ਹੋਏ, ਤਾਕਤਵਰ ਅਗਨਿ ਦੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੱਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਤਰ ਪੁਰਾਤਨ ਸਮਿਆਂ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਦ ਉਹ ਮਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਅਤੇ ਥਣ ਵਿਚ ਸੜਕਦਾ ਸੀ। ਦਾਤਾ, ਦਿਨੋਂ-ਦਿਨ, ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਨਹੀਂ ਮੂੰਦਦਾ। ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵਿਰੁੱਧ ਹਥਿਆਰਬੰਦ, ਮਰੁਤਾਂ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਵਾਲਾ, ਧਰਮ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਜਨਮਿਆ, ਇਹ ਸਭ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਚਮਕਦਾਰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ, ਕੁਸ਼ਿਕਾਂ ਨੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖੀ; ਹਰ ਇਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਪ੍ਰਜਵਲਿਤ ਕੀਤਾ। ਅੱਜ, ਇਸ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋਤਰ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਚੁਣਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ, ਉਹ ਲੈ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ, ਜਾਣ ਕੇ, ਸਮਝ ਕੇ, ਸੋਮ ਦੇ ਕੋਲ ਆ। ਤੇਰੇ ਮਿੱਤਰ, ਹੇ ਸੋਮ-ਪ੍ਰੇਮੀ, ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਸੋਮ ਨਿਚੋੜਦੇ ਤੇ ਭੇਟਾਂ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਪਾਂ ਸਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ, ਕੋਈ ਵੀ ਅਸਲ ਗਿਆਨਵਾਨ ਨਹੀਂ। ਸਭ ਤੋਂ ਦੂਰਲੇ ਲੋਕ ਵੀ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ। ਆ, ਹੇ ਨੀਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ। ਇਸ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਲਦ ਲਈ ਇਹ ਭੇਟਾਂ ਤਿਆਰ ਹਨ, ਪੱਥਰ ਜੋੜੇ ਗਏ, ਅਗਨਿ ਜਗਾਈ ਗਈ। ਇੰਦਰ, ਸੋਹਣੀ ਦਾੜੀ ਵਾਲਾ, ਦਾਨੀ, ਮਹਾਨ ਸੈਨਾਵਾਂ ਦਾ ਅਗਵਾ, ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ—ਜਦ ਤੂੰ, ਹੇ ਭਯੰਕਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਰੋਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ, ਹੇ ਬਲਦ, ਤੇਰਾ ਵੀਰਤਾ ਕਿੱਥੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੇ ਲਈ ਅਡੋਲ ਵੀ ਕੰਬਦੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਦਾ ਫਿਰਦਾ ਹੈਂ। ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ, ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਤੇਰੇ ਕਨੂਨ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਖੜ੍ਹੇ ਹਨ। ਹੇ ਬਹੁਤ ਸੱਦੇ ਗਏ, ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਤੂੰ ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਕੇ। ਇੰਦਰ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਵੱਡੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਲਕੀਅਤ ਵਾਂਗ ਫੜ ਲਿਆ। ਤੇਰੇ ਨੀਲੇ ਘੋੜੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਢਲਾਨ ਉੱਤੇ ਛੱਡ ਦੇ; ਆਪਣੀ ਵਜਰ ਨੂੰ ਛੱਡ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ। ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਸੱਚ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਕਰ, ਝੂਠ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਜੀਵਨ ਦਿੱਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਚੜ੍ਹਾਈ ਹੋਈ ਭੀ ਭਾਗ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ, ਇੰਦਰ, ਘੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਹੇ ਬਹੁਤ ਸੱਦੇ ਗਏ, ਤੇਰੀ ਦਾਤ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਹੈ। ਹੇ ਬਹੁਤ ਸੱਦੇ ਗਏ, ਤੂੰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਕੁਚਲ, ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਭੁੱਲਾ ਦੇ। ਵਧਦੇ, ਫੁੱਲਦੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਪੈਰ-ਰਹਿਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਤੇਰੀਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤੇ ਅਥਾਹ ਨਿਵਾਸਯੋਗ ਬਣਾਇਆ। ਬਲਦ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਮੱਧਲੋਕ ਨੂੰ ਟਿਕਾਇਆ; ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਪਾਣੀਆਂ ਇੱਥੇ ਵਹੀਆਂ। ਵਲਾ, ਗਾਂ ਦਾ ਬਾੜਾ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਿਆ; ਸੰਘਾਰਕ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਹਟ ਗਿਆ। ਤੂੰ ਰਾਹ ਸਾਫ਼ ਕੀਤੇ, ਗਾਂ ਛੱਡਾਈਆਂ, ਅਤੇ ਗਾਇਕਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਦੋਵਾਂ-ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ; ਤੂੰ ਇਹ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਮੱਧਲੋਕ ਤੋਂ, ਹੇ ਵੀਰ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ, ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਰਥ, ਇਨਾਮ ਲਿਆ ਕੇ ਦੇ। ਸੂਰਜ ਨਿਯਤ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦਾ ਉਲੰਘਣ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਦਿਨੋਂ-ਦਿਨ ਨੀਲੇ ਘੋੜੇ ਜੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਰਸਤੇ ਤੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣੀ ਚੀਜ਼ ਛੱਡਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ਼ਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ, ਰਾਤ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਦੇ, ਉਹ ਵੱਡਾ, ਅਦਭੁਤ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ, ਜਦ ਉਹ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਬੇਸ਼ੁਮਾਰ ਚੰਗੇ ਕੰਮ। ਵੱਡਾ ਚਾਨਣ ਸਿਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ; ਗਾਂ, ਪੱਕੀ ਪੈਦਾਵਾਰ ਵਾਲੀ, ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਸਾਰੀ ਮਿੱਠੀ ਪੋਸ਼ਣ, ਕਾਲੀ ਵਿਚ ਇਕੱਠੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਰਸ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਲਈ ਰੱਖਿਆ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਕਿਲ੍ਹਿਆਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰ; ਯਜਨਾ, ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰ। ਮੰਦੇ, ਦੁਸ਼ਟ ਮਨੁੱਖ, ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਵੈਰੀ, ਉਹ ਮਾਰੇ ਜਾਣ, ਹੇ ਵੈਰੀ-ਘਾਤਕ। ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵੈਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ; ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼, ਸਭ ਤੋਂ ਸਾੜਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰ। ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਪਾ, ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤੋੜ, ਦੈਤ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ, ਹੇ ਮਘਵਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭੁੱਲਾ ਦੇ। ਦੈਤ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਸਮੇਤ ਉਖਾੜ, ਹੇ ਇੰਦਰ; ਨਵੇਂ ਕੇਂਦਰ ਨੂੰ ਚੀਰ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਤੂੰ ਲੁਕਦੇ, ਰੇਂਗਦੇ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਵੈਰੀ, ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਸਾੜ ਕੇ। ਭਲਾਈ ਲਈ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਚਲ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਵਧਾਈਆਂ ਵਸਾਈਆਂ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਵੱਡੇ ਧਨ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਹੋਈਏ; ਇੰਦਰ ਸਾਨੂੰ ਭਾਗ ਤੇ ਸੰਤਾਨ ਦੇਵੇ। ਸਾਨੂੰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਭਾਗ ਲਿਆ ਕੇ ਦੇ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਦਾਤ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਖੇਤ ਵਾਂਗ, ਸਾਡੀ ਇਛਾ ਵਧੇ; ਹੇ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਿਕ, ਧਨਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਧਨ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ। ਇਹ ਇਛਾ ਗਾਂ-ਘੋੜਿਆਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਕਰ, ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਦੇ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਕੁਸ਼ਿਕਾਂ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਭੇਟਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਸਾਡੇ ਲਈ ਬਾੜੇ ਖੋਲ੍ਹ, ਹੇ ਪਸ਼ੁਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਗਾਂ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਣ ਦੇ, ਇਨਾਮ ਸਾਡੇ ਤਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦੇ। ਤੂੰ ਬਲਦ ਹੈਂ, ਅਸਲ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ; ਸਾਨੂੰ, ਹੇ ਮਘਵਨ, ਗਾਂ ਦੀ ਸੂਝ ਦੇ। ਇਸ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਮਘਵਨ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦੀਏ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਇਨਾਮ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ, ਯੁੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਤਿਆਰ, ਵੈਰੀ-ਘਾਤਕ, ਧਨ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ। ਅਗਨਿ ਧੀ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਚਾਨਣ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਪਿਤਾ ਧੀ ਦੀ ਧਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਵਿਰਾਸਤ ਪਤਨੀ ਲਈ ਵੰਡਿਆ ਨਹੀਂ; ਉਸ ਨੇ ਬੀਜ, ਦਾਤਾ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ, ਬਣਾਇਆ। ਜਦ ਮਾਵਾਂ ਨੇ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਦੂਜੀ ਪ੍ਰਜਵਲਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ। ਅਗਨਿ ਜਨਮਿਆ, ਚਮਚ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਲਾਲੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ। ਮਹਾਨ ਬੀਜ, ਮਹਾਨ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਦੀ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਹੋਇਆ। ਵਿਜੇਤਾਵਾਂ ਨੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਲ ਆ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਚਾਨਣ ਲਿਆ, ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ਼ਾਵਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀਆਂ, ਮਿਲਣ ਆਈਆਂ; ਇੰਦਰ ਗਾਂ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਗਿਆ। ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਅੱਗੇ ਵਧੇ; ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮਨ ਨਾਲ ਮਾਰਗ ਦੱਸਿਆ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੱਚ ਦੇ ਰਸਤੇ ਲੱਭ ਲਏ, ਜਾਣ ਕੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਗਨਿ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਯਜਨਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਗਿਆਨ-ਯਾਤਰਾ ਤੱਕ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਕਥਾ ਇਕ-ਸੂਤਰ ਵਿੱਚ ਰੁਮਾਨੀ ਅਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਤੌਰ ਤੇ ਚਲਦੀ ਹੈ।