ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਵਾਸਤੇ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਆਰਜ਼ੂ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅੱਗੀ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਥਾਂ ਤੇ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਵੇ, ਜਿੱਥੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸੁੱਖ-ਸਮਧਾਨ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਦਾਨੀਆਂ ਲਈ ਵੱਡੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਮੰਗਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਾਰੇ ਮੰਗਲ ਸਾਡੇ ਹਿੱਸੇ ਆਉਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੇਵਤੇ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਸ਼ਬਦ ਬੋਲ ਸਕੀਏ, ਜਿੱਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਮਨੁੱਖ ਹੋਣ। ਫਿਰ, ਵਸੀਸ਼ਠਾ ਲਈ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਵਾਂਗ ਨਿਚੋੜਿਆ, ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਰਾਹੀਂ। ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆ, ਤੇ ਹੋਤ੍ਰੀ ਵੱਲੋਂ ਚੜ੍ਹਾਈ ਹੋਈ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਪੀ, ਜੋ ਵਸ਼ਟ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਭਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਸੋਮਾ ਪੀਣੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਸੋਮਾ ਦਾ ਪਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਇਆਲੂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਓ, ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠੋ, ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋ ਅਤੇ ਸੋਮਾ ਪੀ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੋ। ਟਵਸ਼ਟਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਦਿਵਯ ਸੰਤਾਨਾਂ ਸਮੇਤ ਉਹ ਆ ਕੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੋਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿੰਨ ਆਸਨਾਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਮਾ ਦਾ ਪਾਨ ਕਰ, ਜੋ ਅਗਨੀਧ ਦੀ ਹਿੱਸੇਦਾਰੀ ਤੋਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਤਵਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਤਾ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਜੋਸ਼ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ—ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸੋਮਾ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਪੂਰੀ ਤਸੱਲੀ ਨਾਲ ਪੀਓ। ਦੋ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਯਜਨਾ ਸਵੀਕਾਰੋ, ਸਾਡੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣੋ, ਹੋਤ੍ਰੀ ਵਾਂਗ ਬੈਠੋ, ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸੋਮਾ ਪੀਓ। ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਲੋਕ ਸੋਮਾ ਦੀ ਪੂਰੀ ਆਹੂਤੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਵੈਭਵ ਦੇ ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਸੋਮਾ ਪੀਣ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹੀ ਆਵੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦਾਤਾ ਹੈ। ਸੋਮਾ, ਜੋ ਅਧਵਰਿਉਆਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿਚੋੜਿਆ ਗਿਆ, ਪੀਓ। ਅੱਗੀ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਜਗਾਉਣ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਯਾਤਰਾ ਕਰ ਸਕਣ। ਅੱਗੀ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਨਾਲ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੋਤ੍ਰੀ, ਪੋਤ੍ਰੀ, ਅਤੇ ਨੇਸ਼ਤ੍ਰੀ ਵੱਲੋਂ ਸੋਮਾ ਪੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਚੌਥਾ ਪਾਤਰ, ਜੋ ਅਮਰ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੈਭਵ ਦੇ ਦਾਤਾ ਸੋਮਾ ਪੀਦੇ ਹਨ। ਆਜ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨੁੱਖ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ, ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਲਈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਆਹੂਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸੋਮਾ ਪੀਦੇ ਹਨ। ਅੱਗੀ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਸਮਿੱਧ, ਆਹੂਤੀ, ਮੰਗਲਮਈ ਬਾਣੀ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਸਤਿਕਾਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਰੁਤੂਆਂ ਸਮੇਤ, ਤੂੰ ਇਹ ਆਹੂਤੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਲੈ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਸਾਵਿਤ੍ਰਿ ਦੇਵਤਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੇਣ ਲਈ ਉੱਗ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਸਦਾ ਚਮਕਦਾ ਅੱਗੀ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਲਈ ਭਾਗ ਵੰਡਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੱਥ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰੀਤ ਨੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਅਤੇ ਹਵਾ ਵੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਸਾਵਿਤ੍ਰਿ ਹੁਣ ਬੰਧਨ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ—even ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਜੋ ਅਸਥਿਰ ਜਾਂ ਆਲਸੀ ਹਨ। ਤੇਜ਼ ਜਾਂ ਚੰਚਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਰੀਤ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਮਝਦਾਰ ਨੇ ਫਿਰ ਜਗਤ ਦੀ ਜਾਲੀ ਬੁਣੀ, ਮੱਧ-ਲੋਕ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਕਰਤਾਰ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ, ਸਰੋਤ ਨਿਕਾਲ ਕੇ, ਰੁਤੂਆਂ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਕੋਈ ਘਰ, ਕੋਈ ਬੁਰਾਈ, ਜਾਂ ਪੂਰੀ ਉਮਰ ਵੀ, ਅੱਗੀ ਦੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਲਪਟ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਮਾਂ ਨੇ, ਸਾਵਿਤ੍ਰਿ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹਿੱਸਾ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਜੋ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਦੀ ਇੱਛਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਹ ਸਦਾ ਕੁਝ ਅਸੁੰਦਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਾਵਿਤ੍ਰਿ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ। ਜੋ ਹਿੱਸਾ ਪਾਣੀਆਂ ਅਤੇ ਮੈਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਵੰਡਦੇ ਹਨ। ਜੰਗਲ ਵੀ, ਸਾਵਿਤ੍ਰਿ ਦੀ ਰੀਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਤੋੜਦੇ। ਵਰੁਣ ਨੇ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਆਸਨ ਬਣਾਇਆ, ਉਥੇ, ਹਰੇਕ ਕੰਪਦੇ ਜਾਂ ਪਲਕਾਂ ਮਾਰਦੇ ਜੀਵ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਸੰਤਾਨਾਂ ਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ—all ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਸਾਵਿਤ੍ਰਿ ਨੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਵਿਖਾਈ। ਉਸ ਦੀ ਰੀਤ ਨੂੰ ਨਾ ਇੰਦਰ, ਨਾ ਵਰੁਣ, ਨਾ ਮਿਤ੍ਰ, ਨਾ ਅਰਯਮਨ, ਨਾ ਰੁਦ੍ਰ, ਨਾ ਕੋਈ ਵੈਰੀ ਘਟਾ ਸਕਦੇ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਸਾਵਿਤ੍ਰਿ ਨੂੰ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਭਾਗ, ਸੋਚ, ਤਾਕਤ, ਦਾਨ, ਨਰਸ਼ੰਸ, ਅਤੇ ਨਾਰੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਅਸੀਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਧਨ ਦੀ ਇਕੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ, ਸਾਵਿਤ੍ਰਿ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹੋਈਏ। ਸਵਰਗ, ਪਾਣੀਆਂ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਦਾਨ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵੇ। ਜੋ ਭਲਾਈ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਵਿਤ੍ਰਿ ਤੋਂ ਮਿਲੇ, ਚੌਂਹਦੀ ਖੁਸ਼ਨਾਮੀ ਲਈ। ਤੁਸੀਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਇਸ ਕਾਰਜ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ, ਗਿਧ ਵਾਂਗ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਹੋ। ਪੁਰੋਹਿਤ ਵਾਂਗ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਦੂਤ ਵਾਂਗ, ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਆਹੂਤੀਆਂ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਹੀਰਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਤੁਸੀਂ ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਰਥਾਂ ਤੇ ਆਉਂਦੇ ਹੋ। ਵਿਆਹ ਕਰਦੇ ਦੂਲੇ ਵਾਂਗ, ਤੁਸੀਂ ਮਿਲਦੇ ਹੋ। ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਆਣਿਆਂ ਜਿਹੇ ਹੋ। ਸਿੰਗ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨੇੜੇ ਆਉ, ਬੇਕਾਬੂ ਜਾਨਵਰ ਦੇ ਜੱਬਾਂ ਵਾਂਗ, ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਆਉ, ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਵਾਂਗ ਆਉ। ਕਿਸ਼ਤੀ ਵਾਂਗ, ਸਾਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ, ਜੂਆ, ਧੁਰਾ, ਆਸਰਾ, ਅਤੇ ਥੰਮ੍ਹ ਵਾਂਗ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਕੁੱਤੇ ਵਾਂਗ ਸਾਡਾ ਸਰੀਰ ਬਚਾ, ਸੂਅਰ ਵਾਂਗ ਫਿਸਲਣ ਤੋਂ ਰੋਕ। ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਦਰਿਆ ਵਾਂਗ ਵਗਦੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਨੇੜੇ ਆਉ, ਹੱਥਾਂ ਵਾਂਗ ਸਾਡੀ ਸੇਵਾ ਕਰ, ਪੈਰਾਂ ਵਾਂਗ ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਤੱਕ ਲੈ ਚੱਲ। ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਹੋਠਾਂ ਵਾਂਗ, ਜੀਵਨ ਲਈ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਨੱਕ ਵਾਂਗ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਕੰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਚੰਗਾ ਸੁਣ। ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤ ਦੇ, ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜ, ਏਹ ਗੀਤ, ਜੋ ਅਸ਼ਵਿਨੀਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹਨ, ਉਕਾਲੀ ਵਾਂਗ ਕੁਹਾਡੀ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਵਧਦੇ ਕੰਮ ਹਨ। ਗ੍ਰਿਤਸਮਦਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸਤੁਤੀ ਅਤੇ ਗੀਤ ਬਣਾਏ ਹਨ। ਆਓ, ਆਦਮੀਓ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲਵੋ, ਅਤੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਬੋਲ ਬੋਲੋ, ਜਿੱਥੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਮਨੁੱਖ ਹਨ। ਸੋਮਾ ਅਤੇ ਪੂਸ਼ਣ ਧਨ ਦੇ ਉਤਪਾਦਕ ਹਨ, ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਵੀ। ਜਗਤ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਵਜੋਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਬਣਾਇਆ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਛੁਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ, ਸੋਮਾ ਅਤੇ ਪੂਸ਼ਣ ਨਾਲ, ਗਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ ਹੋਏ ਫਲ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਸੋਮਾ ਅਤੇ ਪੂਸ਼ਣ ਸੱਤ-ਪਹੀਏ ਵਾਲਾ ਰਥ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੰਘਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਮਨ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ। ਤੁਸੀਂ, ਮਹਾਨੋ, ਇਸ ਨੂੰ ਪੰਜ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਨਾਲ ਤਾਜਾ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਇੱਕ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਸਾ ਬਣਾਇਆ, ਦੂਜੇ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਨੇ ਮੱਧ-ਲੋਕ ਵਿੱਚ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਵਧੀਆ ਧਨ ਅਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਦਿਓ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕੇਂਦਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੋ। ਇੱਕ ਨੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਬਣਾਏ, ਦੂਜਾ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹੋਇਆ ਚੱਲਦਾ ਹੈ। ਸੋਮਾ ਅਤੇ ਪੂਸ਼ਣ, ਮੇਰੀ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਸਮਰਥਨ ਦਿਓ; ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਹਰ ਜੰਗ ਜਿੱਤ ਸਕੀਏ। ਪੂਸ਼ਣ ਮੇਰੀ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਤਾਜਾ ਕਰੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਧਨ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ; ਸੋਮਾ, ਧਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤਰੱਕੀ ਦੇਣ। ਅਦਿਤੀ ਮਾਤਾ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਅਸੀਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਬੋਲ ਬੋਲ ਸਕੀਏ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਵਾਂਗ। ਵਾਯੂ, ਤੇਰੇ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਲੈ ਆ, ਤੇ ਸੋਮਾ ਪੀ। ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਆ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਚਮਕਦੀ ਆਹੂਤੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਹੜਾ ਸੋਮਾ ਨਿਚੋੜਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਘਰ ਤੂੰ ਆਵੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਜਮਾਨ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਆਰਾਧਨਾਵਾਂ, ਸੋਮਾ ਦੀ ਆਹੂਤੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।