ਪੁਰਾਤਨ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਤੱਤ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ’ਚ ਲਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਤਿੰਨ ਅਥਾਹ, ਅਥਕ ਦੇਵੀਆਂ, ਜਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਰਮ-ਦੇਵੀ ਲਈ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕਰਦੀਆਂ। ਉਹ ਜਲਾਂ ਵਿਚ ਕੁਸ਼ਲ ਹੱਥਾਂ ਵਾਂਗ ਹਿਲਦੀਆਂ-ਚਲਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਪਰਮ-ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੀਆਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਪੋਸ਼ਣ ਪੀ ਲੈਂਦਾ। ਇਥੇ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਅਸੀਂ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਵਿਪੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਵਿਗੜੇ-ਵਾਦਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਸਾਡੀ ਇਕਤਾ ਬਣੀ ਰਹੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਕੁਲਾਂ ਵਿਚ, ਉਹ ਅਟੱਲ-ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਚਾਨਣ ਵਾਂਗ ਜਗਮਗਾਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਝੂਠ ਅਤੇ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਮਿਟ ਜਾਣ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਘਰ ਵਿਚ, ਜਿਸ ਦੀ ਗਾਂ ਵਧੀਆ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਹੀ ਪੋਸ਼ਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚੰਗਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਲਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਨਦੀਆਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਦਾਤਾ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜਲਾਂ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਹੈ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਹੋਰ ਜੀਵ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਪੌਦੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਜਲਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਦੀਆਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਖੜੇ ਹਨ, ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚਾਦਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ। ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨ ਮਹਿਮਾ ਸੋਨੇ-ਰੰਗੇ ਤੇਜ਼-ਚਲਦੇ ਵਾਹਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਲਿਜਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜਲਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਸੋਨੇ ਦੀ ਗਰਭ-ਥਾਂ ਵਿਚ ਬੈਠਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਨਾਮ ਹਰ ਵੇਲੇ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਲਾਂ ਦੇ ਪੌਤ੍ਰ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰੀ ਯੋਗ ਹਨ। ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਟ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ—ਉਹ ਸੋਨੇ-ਰੰਗੀ, ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਵਾਲਾ। ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤਿਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਤੇ ਸਾਥੀ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਯਗਿਆ, ਆਦਰ ਅਤੇ ਆਹੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕਰੀਏ। ਮੈਂ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਭੋਜਨ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰਕ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ, ਵੱਡਾ ਬਲਦ, ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਅੰਕੁਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ, ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਾਵਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ, ਜਲਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਹੋਰ ਸਰੀਰ ਵਾਂਗ ਇਥੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਉੱਚੇ ਸਥਾਨ ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਹੁਤੀਆਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਲਾਂ ਘੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਵਾਂਗ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, “ਹੇ ਅਗਨੀ, ਤੈਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਚੰਗੀ ਨਿਵਾਸ-ਥਾਂ ਤੇ ਲੈ ਚਲੀਏ; ਦਾਤਿਆਂ ਲਈ ਵੱਡੀ ਸਤਿਕਾਰਤਾ ਤੇ ਲੈ ਚਲੀਏ। ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ, ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਾਡੇ ਹੋਣ; ਅਸੀਂ ਸਭਾ ਵਿਚ ਵੱਡੇ ਬੋਲ ਬੋਲ ਸਕੀਏ, ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਈਏ।” ਫਿਰ, ਵਸੀਸ਼ਠਾ ਲਈ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਜਲਾਂ ਨੂੰ ਵਹਾਇਆ, ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਦੁੱਧ ਵਾਂਗ ਦੋਹਿਆ। ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਵਾਹਾ ਨਾਲ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮਾ ਪੀ, ਜੋ ਹੋਤ੍ਰ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਤੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈਂ। ਯਗਿਆਂ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਬਰਛਿਆਂ, ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਤੇਲ ਲਾਏ ਹੋਏ, ਪਿਆਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਸੋਮਾ ਪੀਓ, ਹੇ ਅਸਮਾਨੀ ਲੋਕੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦਇਆਵਾਨੋ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਓ, ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠੋ, ਅਤੇ ਜਿੱਤੋ। ਫਿਰ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੋ, ਸੋਮਾ ਪੀ ਕੇ, ਹੇ ਤਵਸ਼ਟਰ, ਦਿਵ੍ਯ ਵੰਸ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਆਨੰਦਤ ਜਥੇ ਦੇ ਨਾਲ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਇੱਥੇ ਆਓ, ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋਏ, ਹੋਤ੍ਰ ਵਾਂਗ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਤਿੰਨ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠੋ। ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰੋ, ਜੋ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਗਨੀਧ ਦੇ ਭਾਗ ਤੋਂ ਮਿੱਠਾ ਪੀਓ, ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਵੋ। ਇਹ, ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ, ਤੇਰੇ ਰੂਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਵਧਦੀ ਮਰਦਾਨਗੀ, ਬਲ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇਰੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚ ਰੱਖੀ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਸੋਮਾ ਪੀਸਿਆ ਗਿਆ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਭੇਟ ਹੈ; ਤੂੰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੀ ਲੈ। ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਯਗਿਆ ਸਵੀਕਾਰੋ, ਮੇਰੀ ਸੱਦ ਨੂੰ ਜਾਣੋ, ਹੋਤ੍ਰ ਵਾਂਗ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਘੋਸ਼ਣਾਵਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਇਹ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਓ, ਪ੍ਰਚਾਰਕ ਤੋਂ ਮਿੱਠਾ ਸੋਮਾ ਪੀਓ। ਹੇ ਹੋਤ੍ਰ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਸੋਮਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤਿਵੇਂ ਆਹੁਤੀ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈ। ਅਧਵਰਯੂ ਉਸ ਲਈ ਪੂਰਾ ਸੋਮਾ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਭਾਰਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੋਇਆ ਦੇ, ਹੋਤ੍ਰ ਤੋਂ ਸੋਮਾ ਪੀ, ਹੇ ਦਾਤਾ, ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੱਦਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਸੀ ਨੂੰ ਸੱਦਦਾ ਹਾਂ—ਉਹੀ ਆਉਣ ਯੋਗ ਹੈ, ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਦਾਤਾ। ਅਧਵਰਯੂਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪੀਸਿਆ ਗਿਆ ਮਿੱਠਾ ਸੋਮਾ, ਪੋਤ੍ਰ ਤੋਂ ਪੀ, ਹੇ ਦਾਤਾ, ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ। ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਜਲਦੀਆਂ ਰਹਿਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਨਿਭਰਤਾ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦਇਆ ਕਰ। ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਲਈ, ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ, ਨੇਸ਼ਤ੍ਰ ਤੋਂ ਸੋਮਾ ਪੀ, ਹੇ ਦਾਤਾ, ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ। ਹੋਤ੍ਰ, ਪੋਤ੍ਰ, ਨੇਸ਼ਤ੍ਰ ਤੋਂ ਉਹ ਪੀ ਚੁੱਕੇ, ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਆਹੁਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਚੁੱਕੇ। ਚੌਥਾ ਪਾਤਰ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਅਮਰ ਹੈ, ਦਾਤਾ ਤੋਂ ਦਾਤਾ ਸੋਮਾ ਪੀਣ। ਅੱਜ, ਆਪਣਾ ਵਧੀਆ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਲਿਜਾਣ ਵਾਲਾ ਰਥ ਜੋਤ, ਛੁਟਕਾਰੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਲਿਆ। ਭੇਟਾਂ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾ, ਇੱਥੇ ਆ, ਫਿਰ ਸੋਮਾ ਪੀ, ਹੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਦਾਤਿਆਂ। ਹੇ ਅਗਨੀ, ਅੱਗ ਜਲਾਉਣ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਆਹੁਤੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਉਚਾਰਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਚੰਗੀ ਸਤਿਕਾਰਤਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਾਰੇ ਰੁਤੂਆਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਚਮਕਦੇ ਦੇਵ, ਭੇਟ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤਾ ਸਵਿਤਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਲਈ ਉਗ ਆਇਆ ਹੈ। ਸਦੀਵ ਚਮਕਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਨੇ ਜਲਾਂ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਲੈ ਲਈ। ਹੁਣ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖਜ਼ਾਨਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਯਗਿਆ ਲਈ ਹਿੱਸਾ ਵੰਡਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵ, ਸਭ ਨੂੰ ਸੁਣਾਈ ਦੇਣ ਲਈ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਵਿਸ਼ਾਲ ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਪਰ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਲਾਂ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਨਿਯਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਪਵਨ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਅਸਥਿਰ ਤੇ ਆਲਸੀ ਹੋਵੇ। ਤੇਜ਼-ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਵੀ, ਬੇਚੈਨਾਂ ਵਿਚ ਵੀ, ਉਹ ਸਵਿਤਾ ਦੇ ਨਿਯਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਖੁਲ੍ਹਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਮੁੜ, ਗਿਆਨੀ ਨੇ ਬੁਣੀ ਹੋਈ ਜਾਲ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਵਿਚਕਾਰ ਮੱਧ-ਲੋਕ ਰੱਖਿਆ। ਸਰੋਤ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਉਹ ਰੁਤੂਆਂ ਕੋਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਸਵਿਤਾ ਦੇਵ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਇਆ। ਕੋਈ ਘਰ, ਕੋਈ ਬੁਰਾਈ, ਨਾ ਹੀ ਪੂਰੀ ਉਮਰ, ਅਗਨੀ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਲਪਟ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਮਾਂ ਨੇ, ਸਵਿਤਾ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਵੱਡਾ ਹਿੱਸਾ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਮੇਸ਼ਾ, ਕੁੜ੍ਹ ਜਾਂਦੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਸਵਿਤਾ ਦੇ ਨਿਯਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਹਿੱਸਾ ਤੂੰ ਜਲਾਂ ਅਤੇ ਮੈਦਾਨਾਂ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਵੰਡਦੇ ਹਨ। ਜੰਗਲਾਂ ਵੀ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ, ਸਵਿਤਾ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨੂੰ ਘਟਾਉਂਦੇ ਨਹੀਂ। ਵਰੁਣ ਨੇ ਜੋ ਵੀ ਥਾਂ ਬਣਾਈ, ਜੋ ਵੀ ਅਨਿਯੰਤਰਿਤ, ਕੰਪਦੇ ਜਾਂ ਝਪਕਦੇ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਾਰੀ ਸੰਤਾਨ, ਸਾਰਾ ਪਸ਼ੁ—ਸਵਿਤਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੇ। ਜਿਸ ਦੇ ਨਿਯਮ ਨੂੰ ਇੰਦਰ, ਵਰੁਣ, ਮਿਤ੍ਰ, ਅਰਯਮਨ, ਰੁਦ੍ਰ ਜਾਂ ਵੈਰੀ ਵੀ ਘਟਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ—ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਸਵਿਤਾ ਨੂੰ, ਮੈਂ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸੱਦਦਾ ਹਾਂ। ਭਾਗਾ, ਸੋਚ, ਤਾਕਤ, ਦਾਨ, ਨਰਸ਼ੰਸਾ ਅਤੇ ਨਾਰੀ-ਪਤੀ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਅਸੀਂ ਸਵਿਤਾ ਦੇਵ ਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਧਨ ਦੀ ਇਕੱਠ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰੇ ਹੋਈਏ। ਉਹ ਇੱਛਿਤ ਦਾਤ, ਜੋ ਤੂੰ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ, ਜਲਾਂ ਤੋਂ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਦਿੱਤੀ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵੇ। ਜੋ ਸਤਿਕਾਰਕ ਦੇ ਲਈ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਿਤਾ ਤੋਂ ਆਵੇ, ਵਿਆਪਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਲਈ। ਤੂੰ ਪੀਸਣ ਵਾਲੇ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਂਗ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੁੰਦਾ, ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ ਵੱਲ ਉੱਡਦੇ ਗਿੱਧ ਵਾਂਗ। ਜਿਵੇਂ ਯਜਮਾਨ ਰਸਮ ਵਿਚ ਭਜਨ ਉਚਾਰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਦੂਤ, ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਲਿਜਾਂਦਾ। ਵੀਰਾਂ ਵਾਂਗ ਰਥ ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਆਉਂਦੇ ਹੋ। ਜਿਵੇਂ ਦੂਲਾ ਵਧੀਆ ਵਧੂ ਚੁਣਦਾ, ਤੂੰ ਮਿਲਾਪ ਕਰਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾ; ਜਿਵੇਂ ਜੋੜਾ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਿਆਣਪ ਨਾਲ। ਸਿੰਗ ਵਾਂਗ, ਨੇੜੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆ। ਬੇਚੈਨ ਜਾਨਵਰ ਦੇ ਜਬੜਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ; ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ, ਸਵੇਰ ਦੇ ਆਉਣ ਉੱਤੇ, ਰਥ ਉੱਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਾਂਗ ਆ। ਕਿਸ਼ਤੀ ਵਾਂਗ, ਸਾਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ। ਜੋਤ ਵਾਂਗ, ਕੇਂਦਰ ਵਾਂਗ, ਆਸਰਾ ਵਾਂਗ, ਸਹਾਰਾ ਵਾਂਗ; ਕੁੱਤੇ ਵਾਂਗ, ਸਾਡੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਕੰਡੇ ਵਾਂਗ, ਸਾਨੂੰ ਫਿਸਲਣ ਤੋਂ ਬਚਾ। ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼; ਦਰਿਆ ਵਾਂਗ ਵਹਿਣ ਵਾਲਾ; ਅੱਖਾਂ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਨੇੜੇ ਆ; ਹੱਥਾਂ ਵਾਂਗ, ਸਾਡੇ ਸਰੀਰ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਦਇਆਲੂ ਹੋ; ਪੈਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਵੱਲ ਲੈ ਚਲ। ਹੋਠਾਂ ਵਾਂਗ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲ ਬੋਲ; ਛਾਤੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਸਾਨੂੰ ਜੀਵਨ ਲਈ ਪਾਲ; ਨੱਕਾਂ ਵਾਂਗ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਕੰਨਾਂ ਵਾਂਗ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਹੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੱਤਾਂ, ਅਤੇ ਰੂਪਾਂ ਨੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਨਾਲ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਚਲਾਇਆ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪੋਸ਼ਿਆ, ਅਤੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਆਸਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ।