ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਭਗਤ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਡਰ ਅਤੇ ਆਸ ਨਾਲ, ਵਰਨ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਰਾਜਾ ਵਰਨਾ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਕਰਜ਼ੇ ਹਟਾ ਦੇ। ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਭੁੱਲ ਦਾ ਦੁੱਖ ਨਾ ਸਹਿਣਾ ਪਵੇ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਚੜਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇਹ, ਹੇ ਵਰਨਾ।” ਉਹ ਅੱਗੇ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਜੇ ਕਿਸੇ ਰਾਜੇ, ਮਿੱਤਰ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਚੋਰ ਜਾਂ ਭੇਡੀਆ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾ, ਹੇ ਵਰਨਾ।” ਭਗਤ ਵਰਨਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਆਖਦਾ, “ਹੇ ਦਾਤਾ ਅਤੇ ਪਿਆਰੇ ਵਰਨਾ, ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਾਸ਼ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਨਾ ਆਵੇ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਰੀ ਮਾੜੀ ਕਰਤੂਤ ਕਰਕੇ ਧਨ ਨਾ ਖੋ ਜਾਵੇ। ਅਸਾਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਬੋਲ ਬੋਲ ਸਕੀਏ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਸੁਰਮੇ ਹੋਈਏ।” ਫਿਰ ਉਹ ਆਦਿਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਆਦਿਤਿਆ ਆਪਣੇ ਨੇਮਾਂ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਹਨ, ਬੜੇ ਬਲਵਾਨ ਹਨ, ਮੇਰੀ ਭੁੱਲ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਰਾਜ਼ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਵਰਨਾ, ਮਿਤ੍ਰਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਭਲਾ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਦਦਾ ਦੇਂਦਾ ਹਾਂ।” ਭਗਤ ਆਖਦਾ, “ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਦਾਤਾ ਹੋ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆ, ਤੂਹਾਡਾ ਹੀ ਬਲ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਵੈਰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਨੇੜੇ ਆਓ, ਸਾਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦਿਓ, ਅੱਜ ਅਤੇ ਆਗੇ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਦਇਆ ਦਿਓ।” ਉਹ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਧਨਵਾਨੋ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ? ਹੇ ਮਿਤ੍ਰਾ, ਵਰਨਾ, ਅਦਿਤੀ, ਇੰਦਰ, ਮਰੁਤੋ, ਸਾਨੂੰ ਭਲਾਈ ਦੇਵੋ।” ਅੱਗੇ ਭਗਤ ਆਖਦਾ, “ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹੋ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆ, ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਾਂ, ਦਇਆ ਦਿਖਾਓ। ਤੁਹਾਡੀ ਰਥ ਮੈਨੂੰ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਆਸਰੇ ਵਿਛੜ ਜਾਂ ਥੱਕ ਨਾ ਜਾਈਏ।” ਉਹ ਆਖਦਾ, “ਇੱਕ ਜਿਹਾ ਹੈ ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਵੰਡਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਉ ਆਪਣੇ ਮੂਰਖ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆ, ਫੰਦੇ ਤੇ ਬੁਰਾਈਆਂ ਦੂਰ ਰੱਖੋ, ਮੈਨੂੰ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਅਕਸਮਾਤ ਨਾ ਫੜੇ।” ਭਗਤ ਫਿਰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ, “ਅੱਜ ਨੇੜੇ ਆਓ, ਹੇ ਪੂਜਣਯੋਗ ਦੇਵਤਿਆ। ਤੁਹਾਡੀ ਦਿਲੀ ਆਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਨਿਡਰ ਹੋ ਜਾਵਾਂ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆ, ਸਾਨੂੰ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੇ ਭੇਡਿਏ ਤੋਂ ਬਚਾਓ, ਸਾਨੂੰ ਡਿੱਗਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।” ਉਹ ਵਰਨਾ ਨੂੰ ਦੁਹਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਦਾਤਾ ਵਰਨਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਨਾਲ ਸੁੰਨਪਣ ਵਿੱਚ ਨਾ ਡਿੱਗ ਜਾਵਾਂ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਭੁੱਲ ਨਾਲ ਧਨ ਨਾ ਗੁਆ ਲਈਏ। ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਬੋਲ ਬੋਲ ਸਕੀਏ, ਸੁਰਮੇ ਹੋਈਏ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਲਾਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਤ੍ਯ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਵਿਤਾ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਤਰੀਕੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ ਖੁਸ਼ ਹੋਦੀਆਂ ਹਨ। ਹਰ ਦਿਨ ਉਹ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਰਚਨਾ ਸੀ ਵਹਿਣਾ। ਜਿਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਨੇ ਜਾਣ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਜੋ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ ਧਾਰਾ ਸੁੱਟਣ ਵਾਲਾ ਸੀ: “ਉਸ ਲਈ ਰਾਹ ਤਿਆਰ ਹਨ, ਹਰ ਦਿਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ; ਧਾਰਾਵਾਂ ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਦੌੜਦੀਆਂ ਹਨ।” ਇੰਦਰ ਮੱਧ-ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਉੱਤੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਿਆ। ਧੁੰਦ ਵਿਚ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣ ਕੋਲ ਗਿਆ; ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ। ਭ੍ਰਿਸ਼ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, “ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਪੱਥਰ ਚਿਰਦਾ ਹੈਂ। ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਤੂੰ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਹੁਣ ਵੀ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਕਰ।” ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, “ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਪੱਥਰ ਸੁੱਟ, ਹੇ ਸੋਮਾ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਕੁਚਲਦਾ ਹੈਂ। ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ, ਸਾਨੂੰ ਗਾਵਾਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਦੇ।” ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਸੋਮਾ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਬਲ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਪੂਜਾਰੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ ਬਚਾਓ, ਸਾਨੂੰ ਸੁੱਖੀ ਥਾਂ ਦਿਓ। ਭਗਤ ਆਖਦਾ, “ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਥਕਾਵਟ ਜਾਂ ਆਲਸ ਨਾਲ ਨਾ ਆਖਾਂ, ‘ਸੋਮਾ ਨਾ ਪੀੜੋ।’ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਭਰਦਾ, ਦਿੰਦਾ, ਸਮਝਦਾ, ਸੋਮਾ ਪੀੜਨ ਵਾਲੇ ਕੋਲ ਗਾਵਾਂ ਲਿਆਉਂਦਾ—ਉਹ ਮੇਰਾ ਮਿੱਤਰ ਹੋਵੇ।” ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ, ਹੇ ਮਰੁਤਾਂ ਨਾਲ ਚਲਣ ਵਾਲੀ, ਬਲਵਾਨ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੀ। ਜੋ ਵੈਰੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਂਦਾ ਵੀ ਹੈ, ਇੰਦਰ—ਜੋ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਮੌਰ ਹੈ—ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।” ਭਗਤ ਆਖਦਾ, “ਜੋ ਵੀ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਵੈਰ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਨੁਕਸਾਨ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਮਾਰ। ਹੇ ਭ੍ਰਿਸ਼ਪਤੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ; ਹੇ ਰਾਜਾ, ਨੁਕਸਾਨ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈ।” ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ, “ਸਾਡੇ ਆਪਣੇ ਸੂਰਮਿਆਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਵੀਰ, ਉਹ ਕਿਰਤ ਸਾਨੂੰ ਦੇ, ਜੋ ਤੂੰ ਕਰ ਚੁੱਕਾ। ਅਸੀਂ ਲੰਮਾ ਜੀਵਣ ਪਾਈਏ, ਅਣਹੋਣੇ ਤੋਂ ਬਚੀਏ; ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਧਨ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲੇ।” ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੈਂ ਗੀਤ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਲਾਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੈਨਾ। ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਧੀਆ, ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ।” ਫਿਰ ਭਗਤ ਆਖਦਾ, “ਮਿਤ੍ਰਾ ਤੇ ਵਰਨਾ, ਆਦਿਤਿਆਂ, ਰੁਦ੍ਰਾਂ, ਵਸੁਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਾਡੀ ਰਥ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਜਦੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਸ਼ੌਰਤ ਲੋਚਦੇ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਘਰੋਂ ਨਿਕਲਦੇ, ਉਹ ਮੁਕਾਬਲਾ ਜਿੱਤਣ।” ਅੱਗੇ ਆਖਦਾ, “ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ, ਤੁਰੰਤ, ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰਦੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਕੰਧ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਝਟਕਦੇ।” ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਸਵਰਗ ਦੀ ਸੈਨਾ ਤੇ ਮਰੁਤ ਉਸ ਦੀ ਰਥ ਦੀ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੇ, ਸਦਾ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦੇ, ਵੱਡੀ ਲਾਭ ਤੇ ਬਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਵਾਉਂਦੇ। ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਲਈ ਰਥ ਜੋੜਦਾ ਹੈ। ਇਲਾ, ਭਗਾ, ਬ੍ਰਿਹੱਦਿਵਾ, ਦੋਵੇਂ ਸੰਸਾਰ, ਪੂਸ਼ਣ ਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ—ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ—ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਸ਼ਾ ਤੇ ਨਕਤਾ, ਦੋਨੋ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਇਕੋ ਜਿਹੀਆਂ, ਸਾਰੀ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਰਚਨਾ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੇ ਧਰਤੀ, ਜਦ ਮੈਂ ਨਵੇਂ ਭਜਨ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਸਾਡੀਆਂ ਪੀੜੀਆਂ ਤਿੰਨ-ਗੁਣਾ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਥਾਪਤ ਹੋਣ। ਭਗਤ ਆਖਦਾ, “ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਲਈ, ਮੈਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ: ਅਹਿਬੁਧਨਿਆ, ਅਜ ਏਕਪਦ, ਤ੍ਰਿਤਾ, ਰਿਭੁ, ਤੇ ਸਵਿਤਾ, ਸਾਨੂੰ ਤੇਜ਼-ਮੱਤਿ ਰਾਹ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਲ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ।” “ਹੇ ਪੂਜਣਯੋਗ, ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਭੋਗ ਹਨ, ਕੁਸ਼ਲ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਨਵੇਂ ਯਜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਹਨ। ਸ਼ੌਰਤ ਤੇ ਬਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਰਥ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੀ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਯਤਨ ਕਰੀਏ।” ਭਗਤ ਫਿਰ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਖਦਾ, “ਹੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਮੇਰੀ ਸੱਚੀ ਬਾਤ ਦਾ ਆਸਰਾ ਬਣੋ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾਇਆ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਇਹ ਪੁਰਾਤਨ ਸਤਿਕਾਰ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਵੱਡਾ ਧਨ ਦਿਓ।” ਉਹ ਆਖਦਾ, “ਕੋਈ ਲੁਕਿਆ ਵੈਰੀ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਨਾਸ ਕਰਦਾ, ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੇ, ਕੋਈ ਬੁਰਾਈ ਨਾ ਆਵੇ; ਤੁਹਾਡੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਸਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਮਨ ਦੇ ਕੇ, ਜੋ ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਦੇਵੋ।” “ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਵਾਓ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਦਾਤੀ; ਆਪਣੀਆਂ ਚਾਲਾਂ, ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਹੇ ਵਧ-ਪੂਜਿਤ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।” “ਮੈਂ ਰਾਕਾ ਨੂੰ ਸੱਦਾ—ਜੋ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੀ, ਚੰਗੀ ਤਰੀਫ਼ ਵਾਲੀ—ਉਹ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੇ, ਆਪਣੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਆਵੇ; ਉਹ ਕੰਮ ਨੂੰ ਅਟੁੱਟ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਜੋੜੇ, ਸਾਨੂੰ ਸੂਰਮਾ, ਸੌ ਗੁਣਾ ਭਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵੇ।” “ਹੇ ਰਾਕਾ, ਤੇਰੇ ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਅਨੁਗ੍ਰਹ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਪੂਜਾਰੀ ਨੂੰ ਧਨ ਦਿੰਦੀ, ਉਹ ਲੈ ਕੇ, ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਹੇ ਦਇਆਵਾਨ, ਵੱਡਾ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ।” “ਸਿਨੀਵਾਲੀ, ਚੌੜੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭੈਣ ਹੈ, ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਗ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ; ਸਾਨੂੰ ਸੰਤਾਨ ਦੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ।” “ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਸੁੰਦਰ, ਉਂਗਲਾਂ ਸੋਹਣੀਆਂ, ਬਹੁਤ ਫਲਦਾਈ, ਬਹੁਤ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਗ੍ਰਿਹਣੀ ਸਿਨੀਵਾਲੀ ਨੂੰ ਭੋਗ ਅਰਪਿਤ ਕਰੋ।” “ਜੋ ਸਿਨੀਵਾਲੀ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਕਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਰਸਵਤੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਇੰਦਰਾਣੀ ਨੂੰ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ, ਤੇ ਵਰਨਾਣੀ ਨੂੰ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸੱਦਾ ਦੇਂਦਾ ਹਾਂ।” ਫਿਰ ਭਗਤ ਰੁਦ੍ਰਾ ਨੂੰ ਆਖਦਾ, “ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ, ਹੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਪਿਉ, ਤੈਨੂੰ ਮਿਲੇ; ਸਾਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਹਾਨੀ ਤੋਂ ਬਚਾ; ਤੇਰਾ ਵੀਰ ਸਾਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ; ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸੰਤਾਨ ਨਾਲ ਵਧੀਏ।” “ਹੇ ਰੁਦ੍ਰਾ, ਤੇਰੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀਆਂ ਦਵਾਈਆਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਸੌ ਸਾਲ ਜੀਉਂ; ਵੈਰ, ਅਸੁਭ, ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰ, ਸਾਰੀ ਬੁਰਾਈ ਦੂਰ ਕਰ।” “ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਜਨਮਿਆ, ਹੇ ਰੁਦ੍ਰਾ, ਚਮਕ ਵਿੱਚ; ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ; ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਬਚਾ, ਸਾਨੂੰ ਭਲਾਈ ਦੇ, ਸਾਨੂੰ ਸਾਰਾ ਡਰ ਤੇ ਨੁਕਸਾਨ ਦੂਰ ਕਰ।” “ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਰੁਦ੍ਰਾ, ਆਪਣੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਕਦੇ ਨਾਰਾਜ਼ ਨਾ ਕਰੀਏ; ਨਾਂ ਹੀ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਭਜਨ ਜਾਂ ਸੱਦੇ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਕਰੀਏ; ਹੇ ਵੀਰ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਦਵਾਈਆਂ ਦੇ, ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਸਭ ਚੰਗਾ ਹਕੀਮ ਹੈਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਤ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ, ਦਇਆ, ਧਨ, ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਸੁੱਖ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਆਸ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।