ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਾਨ ਕਾਰਜਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੀਏ, ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਵੀਰਤਾ-ਭਰੇ ਕੰਮ ਜਿਹੜੇ ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਨਵੇਂ ਕਰਾਮਾਤਾਂ ਜਿਹੜੀਆਂ ਉਹ ਹੁਣ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਵਜਰ-ਧਾਰੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰੀਏ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ, ਜਿਹੜੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਦੋ ਘੋੜੇ, ਜਿਹੜੇ ਘੀ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਵਾਹਮਾਨ ਹਨ ਅਤੇ ਸੁਰੀਲੇ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਦੌੜਦੇ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਅਡੋਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਪਹਾੜ ਵੀ ਅੱਗੇ ਵਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪਹਾੜ, ਜਦ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਖੁਲ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਮਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ੀ ਚ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਨਦੀਆਂ ਲਈ ਰਸਤਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਬਲ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਝੂਠੇ ਅਸੁਰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਭਰਮ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਗਰਜਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਕੰਬ ਗਏ। ਉਸ ਦੀ ਵਜਰ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਮਨੁੱਖ ਵੱਲੋਂ ਅਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਚਲਾਕ ਦਾਨੁ ਦੇ ਭਰਮ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਸੋਮਾ ਪੀ ਕੇ ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਭ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਲਈ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ—ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸੋਮਾ ਪੀ, ਤੇਰੇ ਪੇਟ ਭਰ ਜਾਣ, ਤੇ ਤੂੰ ਅਸੀਂ ਕੋਲ ਆ। ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਵੀ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਗਿਆਨ ਮਿਲੇ, ਸੱਚ ਦੇ ਰਸਤੇ ਚੱਲੀਏ, ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਦੌਲਤ ਤੇ ਵਡਿਆਈ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ। ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਵੀ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਚ ਰਹੀਏ, ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਮਹਾਨ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰੀਏ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਦੌਲਤ ਦੇ। ਸਾਨੂੰ ਨਿਵਾਸ, ਮਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਵਰਗੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ। ਜਿਹੜੇ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਵਾ ਸਿੱਧਾ ਰਸਤਾ ਵਿਖਾਵੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੈਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਬੈਠ ਕੇ ਸੋਮਾ ਪੀ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਸਾਡੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਟਿਕਾ। ਜਿਹੜੇ ਤੈਨੂੰ ਭਜਨ ਗਾ ਕੇ ਸੱਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਸ਼ ਵਿਛਾ ਕੇ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਨਾਮ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਭਯੰਕਰ ਵੀਰ, ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਸੋਮਾ-ਕੁੰਡਾਂ ਚ ਪੀ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਤੇਰੀ ਸਿਫਤ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆ। ਆਪਣੀ ਉਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਫੜ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ—ਦਾਨੁ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ, ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ। ਤੂੰ ਆਰੀਆ ਲਈ ਰੋਸ਼ਨੀ ਖੋਲ੍ਹੀ, ਤੇ ਦਸਯੁ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ। ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਈਏ, ਆਰੀਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦਸਯੁਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਈਏ, ਤੇ ਤ੍ਰਿਤਸ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਦੌਲਤ ਦਿੱਤੀ, ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਟਵਸ਼ਟਰ ਦੀ ਹਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ ਮਿਲੇ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੋਮਾ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਬੱਦਲ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚੱਕਰ ਘੁੰਮਾਇਆ ਤੇ ਵਲਾ ਦੀ ਗੁਫਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀ। ਹੇ ਅੰਗਿਰਸ, ਇਹੀ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਹੈ। ਹੇ ਦਾਤਾ ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਨਾਮ ਮਿਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਸਿਖਾ, ਸਾਡਾ ਹਿੱਸਾ ਨਾ ਰੋਕ, ਅਸੀਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤੂ ਬੋਲ ਬੋਲੀਏ। ਇੰਦਰ ਉਹ ਹੈ, ਜੋ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਤੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਇਛਾ ਨਾਲ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਗਏ। ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਕੰਬਦੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਟਿਕਾਇਆ, ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤੇ, ਮੱਧ-ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਪਿਆ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਟਿਕਾਇਆ—ਇਹੀ ਇੰਦਰ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਸੱਤ ਨਦੀਆਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਵਲਾ ਦੀ ਗੁਫਾ ਤੋਂ ਗਾਈਆਂ ਕੱਢੀਆਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਅੱਗ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਜੰਗਾਂ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ—ਇਹੀ ਇੰਦਰ ਹੈ। ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੀ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਚਲਾਈ, ਹੇਠਾਂ ਛੁਪੇ ਹੋਏ ਕਾਲੇ ਦਾਸਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਾਂਗ ਅਮੀਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ—ਇਹੀ ਇੰਦਰ ਹੈ। ਲੋਕ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, “ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?” ਕੁਝ ਕਹਿੰਦੇ, “ਉਹ ਹੈ ਹੀ ਨਹੀਂ।” ਪਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਅਮੀਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵੰਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖੋ—ਇਹੀ ਇੰਦਰ ਹੈ। ਉਹ, ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਗਰੀਬ, ਤੇ ਅਦਰ-ਮਾਨਿਤ ਪੁਜਾਰੀ ਦਾ ਹੌਸਲਾ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੋਮਾ ਪੀਸਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਹੀ ਇੰਦਰ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਗਾਈਆਂ, ਪਿੰਡ, ਰਥ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਨ; ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ ਤੇ ਉਸ਼ਾ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਨੇਤਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਰੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਮਿਲ ਕੇ ਸੱਦੇ ਹਨ, ਦੂਰ ਨੇੜੇ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਉਹ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਬਿਨਾ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦੇ; ਜੰਗੀ ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਮੰਗਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮਾਪਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਡੋਲਾਂ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਹੈ। ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਾਣ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਜਿੱਤ ਸਮਝਦੇ ਸਨ; ਉਹ ਚੁਣੌਤੀਕਾਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ, ਦਸਯੁ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਸ਼ੰਬਰ ਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ ਚਾਲੀਵੀਂ ਸਰਦੀਆਂ ਵਿਚ ਲੱਭਿਆ, ਵਧ ਰਹੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਸੁੱਤੇ ਦਾਨੁ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ—ਇਹੀ ਇੰਦਰ ਹੈ। ਉਹ, ਸੱਤ ਰੇਸ਼ਮ ਵਾਲਾ ਬਲਵਾਨ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੱਤ ਨਦੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ, ਤੇ ਵਜਰ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਰੌਹਿਨਾ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਚੜ੍ਹਦਿਆਂ ਮਾਰਿਆ। ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵੀ ਉਸ ਅੱਗੇ ਨਿਵਦੇ ਹਨ, ਪਹਾੜ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਵਜਰ-ਧਾਰੀ, ਸਭ ਵਲੋਂ ਸਿਫਤਯੋਗ ਹੈ। ਉਹ, ਜੋ ਸੋਮਾ ਪੀਸਣ ਵਾਲੇ, ਪਕਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਭਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਚੁੱਪਚਾਪ ਉਪਾਸਕ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਸੋਮਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਾਨ—ਇਹੀ ਇੰਦਰ ਹੈ। ਜਦ ਸੋਮਾ ਪੀਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਜਾਂ ਪਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਇਨਾਮ ਦਿੰਦਾ—even to the weak—ਸੱਚਮੁੱਚ ਤੂੰ ਅਸਲ ਹੈਂ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਰਹੀਏ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤੂ ਬੋਲ ਬੋਲੀਏ। ਮੌਸਮ, ਜੋ ਮਾਂ ਹੈ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ; ਪਾਣੀਆਂ ਤੋਂ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਗਿਆ ਤੇ ਵਧਿਆ; ਜਨਮ ਸਮੇਂ, ਪਾਲਣ ਲਈ ਦੁੱਧ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ—ਸਾਰਿਆਂ ਚੋਂ ਪਹਿਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਸ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਦੁੱਧ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਭ ਲਈ ਪੋਸ਼ਣ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਕੋ ਰਸਤਾ ਪਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਤਾ ਲਈ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਪਹਿਲਾਂ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਸਿਫਤਯੋਗ ਹੈ। ਇਕ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਅਨੁਸਾਰ ਮਾਪ ਕੇ; ਦੂਜਾ ਇਕੱਲਾ ਚਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦੇ ਕਰਮ ਸਹਿਣੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਪਹਿਲਾਂ ਬਣਾਇਆ—ਉਹ ਸਿਫਤਯੋਗ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੰਤਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪੋਸ਼ਣ ਵੰਡਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਦੌਲਤ ਵੰਡਦੀ ਹੈ; ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਪਿਉ ਦੇ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਪਹਿਲਾਂ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਸਿਫਤਯੋਗ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਵਿਖਾਉਣ ਯੋਗ ਬਣਾਇਆ, ਰਸਤੇ ਸਾਫ਼ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਭਜਨਾ ਤੇ ਹਵਨ ਕਰੀਏ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ। ਉਹ, ਜੋ ਖੁਰਾਕ ਤੇ ਵਾਧਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸੁੱਕਿਆਂ ਤੇ ਭਿੱਜਿਆਂ ਤੋਂ ਰਸ ਕੱਢਦਾ ਹੈ, ਚਮਕਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਖਜ਼ਾਨਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਰਾਜਾ ਹੈ—ਉਹ ਸਿਫਤਯੋਗ ਹੈ। ਉਹ, ਜੋ ਖਿੜਨ ਤੇ ਵਹਿਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਟਿਕਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਦਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਜੋੜ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੈ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਸਭ ਪਾਸੇ—ਉਹ ਸਿਫਤਯੋਗ ਹੈ। ਜੋ ਅਹੰਕਾਰੀ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਦਾਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਪੋਸ਼ਣ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਜ ਵੀ ਵੱਡੀ ਸਿਫਤ ਯੋਗ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਸੌ ਹੋਣ ਜਾਂ ਦਸ, ਜਦ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਇਕ ਲਈ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ; ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਤੂੰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹੀ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਹੈ—ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ, ਜਿੱਤ, ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਹਨ।