ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ ਤੇ ਅਗਨਿ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਅਤੇ ਨਵਾਂ-ਨਵਾਂ ਪਰਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਵਾਲਾ। ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਅਗਨਿ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਲੋੜੀ ਧਨ ਲਿਆਵੇ। ਅਗਨਿ, ਦਾਤਾ, ਸੱਦਾ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਜਾਂ ਮਾਨਵ ਵੈਰੀਤਾ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਨਫ਼ਰਤ ਤੋਂ ਵੀ ਬਚਾਏ। ਉਸ ਦੇ ਦੁਆਰਾ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਸਾਰੀ ਵੈਰੀਤਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਣ, ਜਿਵੇਂ ਨਦੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਗਨਿ, ਪਵਿੱਤਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਸਤਕਾਰਯੋਗ, ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਤਪਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਘੀ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਅਗਨਿ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਦਾਨ ਅਤੇ ਬਲਦਾਂ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਲਈ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਅੱਠ-ਪੈਰ ਵਾਲੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਫ ਘੀ ਦੀ ਧਾਰ, ਪੁਰਾਤਨ ਤੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਵਿਸ਼ਮ ਦਾਤਾ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਡੀ ਲਈ ਹੋਵੇ। ਹੁਣ, ਜਿਵੇਂ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਉਕਸਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਗਨਿ ਦੀਆਂ ਸੰਗਤੀਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਤੇ ਦਾਤਾ ਹੈ। ਉਹ, ਜੋ ਸਹੀ ਰਸਤੇ ਤੇ, ਪੂਜਕ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਨਾ ਹਾਰਦਾ, ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਥੱਕਾ ਦਿੰਦਾ, ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ, ਸੱਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ, ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮ ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਲਈ ਵਡਿਆਈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਿਆਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਦਾ। ਉਹ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਤਪਦਾ ਹੈ, ਅਜੋਕੇ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਅਤ੍ਰੀ ਨੇ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਰਦਾਰੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ 'ਤੇ ਸਾਰੀ ਮਹਿਮਾ ਰੱਖੀ। ਅਗਨਿ, ਇੰਦਰ, ਸੋਮਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ ਅਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਣ। ਹੁਣ, ਹੋਤਰ, ਜੋ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਹੋਤਰ ਦੀ ਸੀਟ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਤੇਜ਼, ਚਮਕਦਾਰ, ਹੁਨਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ; ਅਗਨਿ, ਪੱਕੇ ਵਚਨ ਵਾਲਾ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਾ ਦਾਤਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਜੀਭ ਵਾਲਾ। ਉਹ ਦੂਤ ਹੈ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰਣ ਵਾਲਾ, ਧਨ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਂ ਨੇਤਾ; ਅਗਨਿ, ਸਾਡੀ ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਬਣ, ਕਦੇ ਨਾ ਹਾਰਦਾ, ਸਦਾ ਜਾਗਦਾ। ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਤੇ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਨੀਵੀਂ ਸੀਟ 'ਤੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ; ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਜਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਆਹੂਤੀਆਂ ਪਹੁੰਚਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਗਨਿ, ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਆਹੂਤੀ ਚੜ੍ਹਾ, ਪੂਜਕ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਦੇ; ਤੂੰ ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਚਮਕਦਾਰ ਬੋਲੀ ਦਾ ਪ੍ਰੇਰਕ। ਦਿਨ-ਦਿਨ ਤੇਰੇ ਦਾਨ ਘਟਦੇ ਨਹੀਂ, ਅਜੋਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਗਾਇਕ ਨੂੰ ਵਧਾਵੇਂ, ਅਗਨਿ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੋੜੀ ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਾਵੇਂ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਆਗੂ ਹੋ ਕੇ, ਅਗਨਿ, ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਿਆਉ; ਅਟੱਲ ਰਖਵਾਲਾ, ਸਾਡਾ ਰਖਿਆ ਕਰ, ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਨਾਲ ਚਮਕ। ਅਗਨਿ, ਪਹਿਲਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਸੱਦਾ ਗਿਆ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੁਆਰਾ ਜਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਚਮਕਦਾਰ, ਅਮਰ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਸਤਕਾਰਯੋਗ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ। ਚਮਕਦਾਰ ਅਗਨਿ, ਸਾਰੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ, ਸੱਦਾ ਗਿਆ; ਪੀਲੇ ਰਥ ਤੇਰਾ ਰਥ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ, ਲਾਲ ਰਥ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਸਵੇਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰਖਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ। ਅਗਨਿ, ਚੰਗੀ ਪਾਲਣਾ ਵਾਲਾ, ਸਿੱਧਾ, ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਬਰੀਓ ਬਣਿਆ; ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਅਗਨਿ ਅਟੱਲ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਅਗਨਿ ਦੇ ਕੋਲ ਆਹੂਤੀ ਅਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ; ਵੱਡਾ, ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਹਾਨ, ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ। ਮੈਂ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਬੁਰਾਈ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ; ਅਗਨਿ, ਨੌਜਵਾਨ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਚਾਹੀਦੀ ਸ਼ਕਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਛੁਹਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਚੁਣੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ, ਅਗਨਿ, ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਅੰਗ ਸਾਂਝਾ ਕਰੀਏ, ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮਾਨੂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਤੇਰੇ ਦੂਤਾਂ ਵਾਂਗ; ਅਗਨਿ ਨੂੰ, ਕਦੇ ਨਾ ਹਾਰਦਾ, ਗੀਤ ਅਤੇ ਮਿੱਠੀ ਸਤਕਾਰੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ, ਧਨ ਲਈ ਸੱਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿ ਉਹ ਸੁਣੇ, ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਈਏ, ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਧਨਵਾਨ ਬਣਾਏ; ਇਹ ਗੀਤਾਂ, ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ। ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਵੱਡੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਅਜਗਰ ਨੇ ਰੋਕੀਆਂ ਸਨ; ਤੂੰ ਅਮਰ ਦਾਸਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਮਝਦਾ ਸੀ, ਤੇਰੇ ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ। ਹੀਰੋ, ਉਹ ਗੀਤਾਂ ਤੇ ਸਤਕਾਰੀ, ਰੁਦ੍ਰਾ ਵਾਂਗ ਚਾਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚਮਕਦਾਰ ਨਦੀਆਂ ਵਾਯੂ ਲਈ ਵਹਿੰਦੀ ਹਨ। ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਅਸੀਂ ਵਧਾਈ; ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ ਤੇਰਾ ਵਜ਼ਨਦਾਰ ਹਥਿਆਰ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਵਧਦਾ ਹੋਇਆ, ਦਾਸਾ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜਿੱਤਦਾ ਹੋਇਆ। ਜਲ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ, ਢਕਿਆ, ਜਾਦੂ ਵਿੱਚ ਛੁਪਿਆ, ਉਥੇ ਵੱਸਦਾ; ਪਰ, ਹੀਰੋ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਅਜਗਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਰੋਕਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਰੱਖਿਆ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਵੱਡੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਵੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ, ਤੇ ਉਨਾਂ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੇ ਝੰਡੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਦੋ ਘੋੜੇ, ਜਿੱਤ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਘੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੁੱਚੀ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ; ਧਰਤੀ, ਅਡੋਲ, ਫੈਲ ਗਈ, ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਵੀ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਪਹਾੜ, ਖੁਲ ਕੇ, ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਮਾਵਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਵਾਜ਼ ਵਧਾਈ, ਚੈਨਲ ਪਸਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਨੇ ਚਲਾਇਆ। ਇੰਦਰ, ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਵੱਡੇ, ਪਏ ਹੋਏ ਅਜਗਰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ; ਦੋ ਜਗਤ ਉਸ ਦੇ ਗਰਜਨ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰ ਤੋਂ ਡਰ ਗਏ। ਇਸ ਬਲਦ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗਰਜਿਆ, ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਅ-ਮਾਨਵ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਚਲਾਕ ਦਾਨੂ ਦੀਆਂ ਮਾਇਆਵਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ, ਸੋਮਾ ਪੀ ਕੇ। ਇੰਦਰ, ਹੀਰੋ, ਸੋਮਾ ਪੀ, ਪੀ; ਦਬਾਏ ਹੋਏ ਰਸ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਤੇਰੇ ਪੇਟ ਭਰ ਗਏ, ਵਧ ਗਏ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਬਾਏ ਹੋਏ ਸੋਮਾ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਅਸੀਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋਏ, ਬੁਧੀਮਾਨ; ਅਸੀਂ ਗਿਆਨ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂ, ਸੱਚ ਵਿਚ ਤੁਰਾਂ; ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਮਿਲੇ, ਵਡਿਆਈ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਧਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਈਏ। ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਹੋਈਏ, ਇੰਦਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਰਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਸ਼ਕਤੀ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੀਏ—ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਹੀਰਿਆਂ ਵਾਲਾ ਧਨ ਦੇ। ਸਾਨੂੰ ਵੱਸਣ ਲਈ ਥਾਂ, ਦੋਸਤੀ, ਤੇਰੀ ਮਰੁਤਾਂ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ; ਜੋ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਹਵਾਵਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੋਟੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਲੈ ਜਾਵਣ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਤੂੰ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ, ਉਨਾਂ ਵਿਚ ਸੋਮਾ ਪੀ, ਇੰਦਰ; ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਰਖਿਆ ਕਰ, ਸ਼ਕਤੀ ਵਧਾ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਰੱਖ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਗਨਿ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਨਾਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ, ਦਾਤਾ, ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਕਥਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਰਚਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋਈ।