ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੰਬੰਧਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਨ ਵਾਲਾ ਅਗਨੀ, ਅਮਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸੀ। ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਵੱਡੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਭਰ ਦੇਂਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਕਵੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿਲ ਖੋਲ ਕੇ ਦੌਲਤ ਦੇਂਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਗਨੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇ ਅਤਿ-ਵਧੀਆ ਦੌਲਤ ਬਖ਼ਸ਼ਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਅਗਨੀ ਤੋਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਦੇਵੇ, ਚਾਹੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਜਾਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਰਾਹੀਂ। ਉਹ ਅਗਨੀ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪੰਜ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਚਮਕੇ, ਤੇ ਉਹਦੀ ਅਣਜਿੱਤ ਰੋਸ਼ਨੀ ਸਭ ਉੱਤੇ ਦਿਖੇ। ਮਹਾਨ ਅਗਨੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਤਿ-ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖਣ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਉਸ ਵਿੱਚ繁ਸਰ ਹੋਣ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਯਗ ਕਰਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਅਗਨੀ, ਜਾਤਵੇਦਸ, ਦੇ ਅਧੀਨ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ繁ਸਰ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਗਨੀ ਤੋਂ ਮੰਗਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੇਵੇ, ਜੋ ਵਧਦੀ ਰਹੇ, ਸੰਤਾਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਸੱਚਾ ਰਾਜ ਮਿਲੇ। ਉਹ ਦਾਨੀ ਜਿਹੜੇ ਗਾਂ, ਪਿੰਡ ਤੇ ਵਧੀਆ ਘੋੜੇ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਗਨੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ繁ਸਰਤਾ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਕਰ ਸਕਣ, ਜਿੱਤ-ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣ। ਅਗਨੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਲਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਤਰ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਅਗਨੀ ਦੇਵਤਾ, ਯੋਗ, ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਨਰਾਸ਼ੰਸਾ ਤਿੰਨ ਥਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਚਿਨ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹਦੀ ਕਿਰਣ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਘੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮਨ ਕਰਕੇ ਹਵਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਯਗ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਗਨੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਮਨ ਕਰਕੇ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਯੋਗ ਹੈ। ਉਹ ਅੱਜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਆਇਆ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਫੌਜ ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਲੈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਘਾਸ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤਾ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉੱਗੀ ਹੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ, ਜੋ ਦੌਲਤ ਲਈ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਾਣੀ ਹੋਵੇ। ਘੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਵਾਸੁ, ਆਦਿਤਿਆ, ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਯਗਯੋਗ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਬੈਠਣ। ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਆਸਾਨ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਖੁਲ੍ਹੇ ਹੋਣ। ਉਹ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਪੁਰਾਣੇ ਨਹੀਂ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਸਾਫ਼ ਕਰਦੇ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹੋਣ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਰਾਹ ਆਸਾਨ ਹੋਣ, ਜਿਵੇਂ ਬਲਦਾਂ ਲਈ। ਭੋਰ ਤੇ ਰਾਤ, ਦੋ ਔਰਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਤੰਦ ਨੂੰ ਵੱਟ ਕੇ, ਯਗ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤਿਆਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ। ਦੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਤਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਰਸਮ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਾਭੀ ਤੇ ਤਿੰਨ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਰਸਵਤੀ, ਜੋ ਸਮਝ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਇਲਾ, ਭਾਰਤੀ, ਇਹ ਤਿੰਨ ਦੇਵੀਆਂ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀਆਂ, ਇਸ ਅਟੁੱਟ ਆਸਰੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੋਨੇ ਰੰਗ ਵਾਲਾ,繁ਸਰਤਾ ਲਿਆਂਦਾ, ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਇੱਕ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤਵਸ਼ਤਰ, ਸਾਡੀ ਸੰਤਾਨ ਵਧਾਏ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਹ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵੇ। ਜੰਗਲ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਵਹਾਉਣ ਦਿੱਤਾ, ਅਗਨੀ ਨੇ ਆਉਣ ਲਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਹਵਨ ਪਕਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਯਜਮਾਨ, ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਵਧੀਆ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ ਹਵਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤਕ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਘੀ ਬਣੀ ਹੈ, ਘੀ ਉਹਦਾ ਗਰਭ ਹੈ, ਘੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਘੀ ਹੀ ਉਹਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ। ਅਗਨੀ, ਬਲਦ, 'ਸਵਾਹਾ' ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਭੇਟ ਲੈ ਕੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਹਵਨ ਲੈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਅਗਨੀ, ਜੋ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਚੰਗੀ ਸਤਿ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਹੋਇਆ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਹਿਮਾਨ, ਚੰਗਾ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ। ਜੋ ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ, ਲੋਭਣਯੋਗ ਹੈ, ਜਾਤਵੇਦਸ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ। ਭਰਿਗੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਵਸਾਇਆ, ਤੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਰਖਿਆ। ਇਹ ਅਗਨੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਜਵਾਨ, ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਖੇਤਰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੀਤਮ ਬਣਾਇਆ, ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ, ਵੱਸਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ, ਦਾਨੀ ਦੇ ਘਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ繁ਸਰਤਾ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਉਹਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਗਿਆਨਵਾਨਾਂ ਦੀ ਹੈ, ਉਹਦੀ ਚਲਾਕੀ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ। ਉਹ, ਦਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਪੌਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਉਹਦੀ ਜੀਭ ਰਥਵਾਹ ਵਾਂਗ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਜੰਗਲ-ਵਾਸੀ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋੜ ਕੇ, ਰੰਗ ਖਾਕ ਤੋਂ ਮਾਪਦਾ ਹੈ; ਉਹ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਰਥਵਾਹ ਵਾਂਗ ਰਾਹ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਕਾਲਾ ਰਾਹ, ਭਿਆਨਕ, ਉਹ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਆਸਮਾਨ ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੁਨਰ ਦਾ ਖੇਤਰ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਸ਼ੂ ਉਸ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਆਪ-ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ, ਬਿਨਾ ਰਖਵਾਲੇ। ਅਗਨੀ, ਚਮਕਦਾ, ਸੁੱਕੀ, ਕਾਲੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੁਖਦਾਇਕ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਤੀਜੇ ਸਤਿ-ਪਾਠ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪੁਰਾਣੀ ਕਿਰਪਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਅਗਨੀ। ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਸ਼ਕਤੀ, ਵੱਡੀ ਤੇ繁ਸਰਤਾ, ਦੌਲਤ, ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ,繁ਸਰਤਾ ਦੇ। ਜਿਵੇਂ ਗ੍ਰਿਤਸਮਾਦਾ ਨੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਲੁਕ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪੁੱਤਰ, ਜਿੱਤ-ਪ੍ਰਾਪਤ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਦੇ। ਹੋਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਜਾਗਰੂਕ, ਪਿਤਾ ਲਈ ਪਿਤਾ, ਮਦਦ ਲਈ। ਅਸੀਂ, ਦਿੱਖੀ ਦੌਲਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਦਾ ਇਨਾਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਕਿਰਣਾਂ ਫੈਲੀਆਂ ਹਨ, ਯਗ ਦਾ ਆਗੂ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਠਵਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਪੋਤਰ, ਉਹ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਉਹ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਇੱਥੇ ਵਸਾਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਬੋਲ ਬੋਲਦਾ ਹੈ; ਸਭ ਗਿਆਨਵਾਨ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਚੱਕਰ ਦਾ ਰਿਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਰਾਜਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੱਕੇ ਕਾਨੂੰਨ ਜਾਣਦਾ, ਤੇ ਪੰਖ ਵਾਂਗ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਗਾਂ, ਉਹਦੇ ਰੂਪ, ਉਹਦੀ ਉਮਰ, ਆਗੂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਸ਼ਾਇਦ ਭੈਣਾਂ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਆਈਆਂ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚੁਣਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਭੈਣਾਂ, ਮਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜੀਆਂ, ਘੀ ਕੱਢਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਯਜਮਾਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਉੱਤੇ, ਜੌ ਦੀ ਵਰਖਾ ਮਿਲਣ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਆਕਾਸ਼, ਆਪਣੇ ਲਈ, ਯਗ ਲਈ ਪੂਜਾਰੀ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰੇ; ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ, ਯਗ ਤੇ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ, ਤੇ ਪੂਰੇ ਹੋਈਏ। ਜਿਵੇਂ ਜੋ ਸਹੀ ਜਾਣਦਾ, ਸਭ ਉਪਾਸਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕਰਦਾ, ਤਿਵੇਂ, ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਵੀ ਸਾਡਾ ਕੀਤਾ ਯਗ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ। ਅਗਨੀ, ਮੇਰੀ ਜਲਾਈ ਹੋਈ ਲੱਕੜ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਮੇਰਾ ਆਉਣਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ; ਹੁਣ, ਮੇਰੇ ਗੀਤ ਸੁਣ। ਇਸ ਭਜਨ ਨਾਲ, ਅਗਨੀ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਘੋੜਾ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਇਸ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਨਾਲ, ਚੰਗਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ। ਤੂੰ, ਗੀਤ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਦਾਨੀ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਨਾਲ ਪੂਜਦੇ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਜੋ ਭਗਤ ਹਾਂ। ਜਾਗ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਦਾਨੀ, ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਦਾਨੀ; ਸਾਡੀਆਂ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੂਰ ਕਰ। ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਵਰਖਾ ਦੇਵੇ, ਅਟਲ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇਵੇ, ਵੱਧ-ਵੱਧ ਦੌਲਤ ਦੇਵੇ। ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਜੋ ਬੁਲਾਉਂਦਾ, ਨੌਜਵਾਨ ਦੂਤ, ਸਾਡੇ ਗੀਤ ਨਾਲ ਆ; ਯਗਯੋਗ, ਪੂਜਾਰੀ, ਆ। ਅੰਦਰ, ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਚਲਦਾ ਹੈਂ, ਦੋ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਰਿਸ਼ੀ; ਦੂਤ ਵਾਂਗ, ਦੋ ਜਾਤੀਆਂ ਲਈ ਦੋਸਤ ਹੈਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਗਨੀ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ繁ਸਰਤਾ, ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ, ਤੇ ਦਾਨ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿਆਪਕ, ਗੂੜ੍ਹੀ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ-ਭਰੀ ਵਾਂਗ ਵਹੀ।