ਅਗਨੀ, ਜੋ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ—ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ—ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਦੋਹਾਂ ਸੰਸਾਰ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦਾਨੀ ਜਿਹੜੇ ਗਾਇਆਂ, ਪਿੰਡਾਂ ਤੇ ਉੱਤਮ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਦਾਤ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਗਨੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਗਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਗਨੀ, ਸਾਨੂੰ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾਨੀਆਂ ਨੂੰ, ਦੌਲਤ ਵੱਲ ਲੈ ਚੱਲ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਬਲ ਨਾਲ ਬੋਲ ਸਕੀਏ। ਹੇ ਜਾਤਵੇਦਸ ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਯਜਨਾ ਰਾਹੀਂ ਵਧ; ਤੈਨੂੰ ਹਵਨ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਗੀਤ ਨਾਲ ਪੂਜ। ਤੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਕਰ ਕੇ, ਰੌਸ਼ਨ ਤੇ ਪਰਲੋਕੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਗਾ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਰਾਤਾਂ ਤੇ ਸਵੇਰਾਂ, ਗਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਵਧੀਆ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਤੈਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਆਪਣੀ ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਗਨੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਸ਼ਾਲ ਜਗਤ ਦੇ ਨੀਵੇਂ ਥਾਂ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਦਾ ਆਧਾਰ ਬਣਾਇਆ। ਉਹ ਰਥ ਵਾਂਗ ਜੋ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਗਨੀ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਈ ਲਪਟਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਤ੍ਰ ਵਾਂਗ ਸਲਾਹੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਆਪਣੀ ਹੀ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿੱਚ, ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਉਹ ਲੱਕੜ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਪ੍ਰਿਸ਼ਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਪਾਣੀਆਂ ਉੱਤੇ ਰਖਵਾਲੀ ਕਰਦਾ, ਦੋਹਾਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹੈ। ਉਹ ਹੋਤ੍ਰ, ਜੋ ਹਰ ਰਸਮ ਨੂੰ ਸਮੇਟਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਉਸਨੂੰ ਹਵਨ ਤੇ ਗੀਤ ਨਾਲ ਲੱਭਦੇ ਹਨ। ਸੁਨਹਿਰੀ ਜੂਆਂ ਵਾਲਾ, ਮਜ਼ਬੂਤਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿਲਦਾ-ਡੁੱਲਦਾ, ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਦੋਹਾਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਨਾਪਦਾ ਹੈ। ਉਹ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜਗਾਇਆ ਗਿਆ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦੇਵੇ, ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਚਮਕੇ, ਤੇ ਦੋਹਾਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾਡੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ ਅਨੁਕੂਲ ਕਰੇ। ਹੇ ਅਗਨੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਸਾਡੇ ਲਾਭ ਲਈ ਲੈ ਜਾ। ਹੇ ਅਗਨੀ, ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗੁਣਾ ਦਾਤ ਦੇ। ਇਨਾਮ ਨੂੰ ਵਧਾ, ਜਿਵੇਂ ਗਵਾਲਾ ਆਪਣੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਸਾਡੀ ਅਰਦਾਸ ਨਾਲ ਝੁਕ ਜਾਣ, ਤੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸਵੇਰਾਂ ਆਪਣੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਰਹਿਣ। ਜਦੋਂ ਅਗਨੀ ਜਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਵੇਰਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਲਾਲ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਪੂਜਾ-ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ, ਅਗਨੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਤੇ ਦਾਤਾਰ ਮਹਿਮਾਨ ਹੈ। ਅਮਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਵੱਡੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਗਾਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕਵੀ ਲਈ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਅਨੇਕ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਅਸੀਂ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੇ ਜਲਦੀ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਜੰਗੂ ਬਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ। ਸਾਡੀ ਮਹਿਮਾ ਪੰਜ ਜਣਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਚਮਕੇ, ਤੇ ਰੌਸ਼ਨ ਚਾਨਣ ਅਜੇਹੀ ਅਜੈ ਰਹੇ। ਹੇ ਬਲਵਾਨ ਅਗਨੀ, ਸਾਡੀ ਯਾਦ ਰੱਖ। ਤੈਨੂੰ ਯੋਗ ਲੋਕ ਤਰੱਕੀ ਲਈ ਲੱਭਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਹਵਨ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ, ਹੇ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਤੇਰੇ ਸਤਿਕਾਰਕ ਤੇ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਰਹੀਏ, ਤੇ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਦਾਤੀ ਧਨ, ਵਧਦੀ ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਅਸਲ ਰਾਜ ਦਿਵੇਂ। ਜੋ ਦਾਨੀ, ਗਾਇਆਂ, ਪਿੰਡ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਘੋੜੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਸਾਨੂੰ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਰੱਕੀ ਵੱਲ ਲੈ ਚੱਲ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਤੇ ਜਿੱਤੂ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲ ਸਕੀਏ। ਅਗਨੀ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਤ੍ਰ, ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਨਰਾਸ਼ੰਸਾ ਤਿੰਨ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚਿਨ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਰੇਖਾ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ। ਘਿਉ ਨਾਲ ਛਿੜਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਨ ਨਾਲ ਭੇਟ ਚੁਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਯਜਨਾ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਮੱਤ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਜੋਗ ਹੈਂ। ਅੱਜ ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਆਇਆ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਟਿਕੀ ਟੋਲੀ ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਬੁਲਾ, ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਪੂਜਣ। ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ, ਜੋ ਧਨ ਲਈ ਫੈਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਾਣੀ ਜਾਵੇ; ਘਿਉ ਨਾਲ ਲੁੱਬੜੀ ਹੋਈ, ਇੱਥੇ ਵਸੂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਆਦਿਤਿਆ ਆ ਕੇ ਬੈਠਣ। ਦੇਵ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਆਸਾਨ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਖੁਲਣ; ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਦੂਰ ਤਕ ਫੈਲ ਜਾਣ, ਅਮਰ, ਰੂਪ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦੇ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਵੀਰ। ਸਾਡੇ ਲਈ ਰਾਹ ਆਸਾਨ ਹੋਣ, ਜਿਵੇਂ ਬਲਦਾਂ ਲਈ; ਸਵੇਰ ਤੇ ਰਾਤ, ਦੋ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਸਾਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਤਣੀ ਹੋਈ ਡੋਰੀ ਨੂੰ ਜੋੜਦੀਆਂ, ਯਜਨਾ ਦੀ ਸੋਭਾ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ, ਸਦਾ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ। ਦੋ ਦਿਵ੍ਯ ਹੋਤ੍ਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਰਸਮ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਾਭੀ ਤੇ ਤਿੰਨ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਰਸਵਤੀ, ਜੋ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦੀ, ਇਲਾ ਦੇਵੀ, ਭਾਰਤੀ—ਇਹ ਤਿੰਨੋ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀਆਂ, ਇਸ ਅਟੁੱਟ ਆਸਰੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੁਨਹਿਰੀ ਰੂਪ, ਬਹੁਤ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤਵਸ਼ਟਰ ਸਾਡੀ ਸੰਤਾਨ ਵਧਾਵੇ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਹ ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਆਵੇ। ਜੰਗਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਹਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਗਨੀ ਆ ਗਿਆ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਹਵਨ ਪਕਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿਚ, ਦਿਵ੍ਯ ਯਜਕ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਘਿਉ ਉਪਜਿਆ ਹੈ, ਘਿਉ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਗਰਭ ਹੈ, ਘਿਉ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਹ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ, ਘਿਉ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਨਿਵਾਸ। ਹੇ ਬਲਵਾਨ, 'ਸ੍ਵਾਹਾ' ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਭੇਟ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਚੁਕ, ਤੇ ਹੋਮ ਪਹੁੰਚਾ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਚੰਗੀਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਅਗਨੀ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਹਿਮਾਨ ਹੈ, ਸਹੀ ਰਾਹ ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ। ਜੋ ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ। ਭ੍ਰਿਗੂਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ। ਇਹ ਅਗਨੀ ਸਦਾ ਨਵਾਂ, ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰਾ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਘਰ ਆਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਦਾਨੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਆਉਂਦਾ, ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਦੀ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਦਾਨ ਲੈ ਕੇ ਪੌਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚੱਲਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਰਥਵਾਹ ਵਾਂਗ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਜੰਗਲ-ਵਾਸੀ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋੜ ਕੇ, ਰਾਖ ਤੋਂ ਰੰਗ ਵੰਡਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਨਵਾਂ, ਨੌਜਵਾਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜੋ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ, ਰਥਵਾਹ ਵਾਂਗ ਰਸਤਾ ਪਾਲਦਾ ਹੈ; ਕਾਲਾ ਰਸਤਾ, ਭਿਆਨਕ, ਉਹ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਮੁਸਕੁਰਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਖੇਤਰ ਫੈਲਾ ਲਿਆ, ਪਸ਼ੂ ਆਪਣੇ ਆਪ, ਬਿਨਾਂ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਉਸ ਕੋਲ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਗਨੀ, ਚਮਕਦਾਰ, ਸੁੱਕੀਆਂ ਤੇ ਕਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੁਖਦਾਇਕ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਤੀਜੀ ਸਤੁਤੀ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪੁਰਾਣੀ ਕਿਰਪਾ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਅਗਨੀ; ਸਾਨੂੰ ਇਕੱਤਰ ਤਾਕਤ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਵੱਧ ਰਿਹਾ ਧਨ, ਵੀਰਤਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇ। ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਗ੍ਰਿਤਸਮਦਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ, ਐਸੇ ਹੀ ਸਾਡੀਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀਰ ਪੁੱਤਰ, ਜਿੱਤੂ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਮਿਲਣ। ਹੋਤ੍ਰ ਜਨਮਿਆ, ਸਚੇਤ, ਪਿਤਿਆਂ ਲਈ ਪਿਤਾ ਬਣਿਆ, ਮਦਦ ਲਈ; ਅਸੀਂ, ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਈ ਲੈਈਏ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਰੌਸ਼ਨੀਆਂ ਫੈਲੀਆਂ, ਯਜਨਾ ਦਾ ਅਗੂਆ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਠਵਾਂ, ਦਿਵ੍ਯ ਪੋਤਰ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਗਿਆਨੀ ਨੇ ਇੱਥੇ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਬੋਲ ਬੋਲੇ; ਸਾਰੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਗਨੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨੀਤੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਪੰਖਾਂ ਵਾਂਗ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਗਾਵਾਂ, ਉਹਦੇ ਰੂਪ, ਉਹਦੀ ਉਮਰ, ਅਗੂਏ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਸ਼ਾਇਦ ਭੈਣਾਂ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਆਈਆਂ, ਤਿੰਨ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚੁਣਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਿਚਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਗਨੀ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਯਜਮਾਨੀ, ਉਸ ਦੀ ਦਾਤ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਉਸਦਾ ਅਦਭੁਤ ਯੋਗਦਾਨ ਵਿਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।