ਅਗਨੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਹੁ-ਰੂਪਤਾਵਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਇਸ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਅਗਨੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਗਨੀ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤਵਸ਼ਟਰ ਵਾਂਗੂ ਹੈ ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਸੰਗਤੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿੱਤਰ-ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਅਗਨੀ ਨੇ ਚਮਕਦਾ ਸੋਨਾ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਘੋੜੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਆਗੂ ਹੈ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਅਣਗਿਣਤ ਖਜ਼ਾਨੇ ਹਨ। ਅਗਨੀ ਰੁਦ੍ਰਾ ਹੈ, ਆਸੁਰਾ ਜੋ ਵਿਸ਼ਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ; ਉਹ ਮਰੁਤਾਂ ਅਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਲਾਲੀਮਾਵਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚਲਦਿਆਂ, ਉਹ ਆਨੰਦ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਪੂਸ਼ਨ ਵਾਂਗੂ, ਉਹ ਸਵੈ-ਸਭਾਵ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਗਨੀ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਆਰ; ਸਵੀਤਰ ਵਾਂਗੂ, ਖਜ਼ਾਨਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਭਾਗਾ ਵਾਂਗੂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਅਤੇ ਦੌਲਤ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ; ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਖਿਆਦਾਰ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ। ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵਜੋਂ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵੰਸ਼ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੁਝਾਈ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ, ਦਸਾਂ ਦੀ ਵੰਡ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਗਨੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਪਿਤਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਭਰਾ ਵਾਂਗੂ, ਚਮਕਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ। ਉਹ ਉਸ ਲਈ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਸੱਚਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ, ਧੋਖਾ ਨਾ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਡੀ ਰਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਗਨੀ, ਚਤੁਰ ਰਿਭੂ ਵਾਂਗੂ, ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ; ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਦੌਲਤ ਦੇ ਇਨਾਮ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ। ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਆਪਣੀ ਜਵਾਲਾ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਯਜਨਾ ਦਾ ਵਿਉਂਤਕ ਹੈ, ਜੋ ਬਲਿ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਗਨੀ, ਆਦਿਤੀ ਵਾਂਗੂ, ਉਪਾਸਕ ਲਈ ਹੈ; ਭਾਰਤੀ ਹੋਤਰਾ ਵਜੋਂ ਗੀਤ ਰਾਹੀਂ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਇਲਾ, ਦਾਤਾਂ ਵਾਲੀ, ਕੌਸ਼ਲ ਲਈ; ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਦੌਲਤ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਸਰਸਵਤੀ। ਅਗਨੀ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੋਸ਼ਿਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਤਾਕਤ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੂਪ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਸੋਭਾ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇਨਾਮ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਮੁਕਤੀਦਾਤਾ; ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਅਗਨੀ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਬਣਾਇਆ; ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਬਣਾਇਆ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ। ਦਾਤਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨਾਲ ਜੁੜਦੇ ਹਨ; ਦੇਵਤਾ ਉਸ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਈ ਹੋਈ ਭੋਗ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਗਨੀ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਅਮਰ ਦੇਵਤਾ, ਧੋਖਾ ਰਹਿਤ, ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਈ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਰਾਹੀਂ, ਮਨੁੱਖ ਆਹਾਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਪੌਦਿਆਂ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲਿਆ ਪਵਿੱਤਰ ਅੰਕੁਰ ਹੈ। ਅਗਨੀ, ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਚੰਗੀ ਜਾਤ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੂੰ ਵਡਿਆਈ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ। ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਦੋਹਾਂ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਤੇ ਦੋ ਸੰਸਾਰ, ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਦਾਤਾ ਗਾਂ, ਪਿੰਡ, ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਘੋੜੇ ਗਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਅਗਨੀ—ਸਾਨੂੰ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾ; ਅਸੀਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਬੋਲ ਸਕੀਏ। ਜਾਤਵੇਦਸ, ਯਜਨਾ ਰਾਹੀਂ ਵਧ; ਅਗਨੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਭੋਗ, ਸਰੀਰ, ਤੇ ਗੀਤ ਨਾਲ ਕਰ। ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਲਾਓ, ਚਮਕਦਾਰ, ਆਕਾਸ਼ੀ, ਹੋਤਰ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ। ਅਗਨੀ, ਰਾਤਾਂ ਤੇ ਪਿਆਸੀਆਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ; ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗੂ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੰਯਮਤ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਗਿਆਨੀ, ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਸਹਾਰਾ; ਰਥ ਵਾਂਗੂ, ਚਮਕਦਾਰ ਜਵਾਲਾ ਨਾਲ, ਅਗਨੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਤ੍ਰ ਵਾਂਗੂ ਵਡਿਆਈ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ, ਚੰਦ ਵਾਂਗੂ, ਲਕੜੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ; ਪ੍ਰਿਸ਼ਨੀ ਦੇ ਸੰਤਾਨ, ਆਪਣੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਵਿਵੇਕਸ਼ੀਲ, ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਰਖਿਆਦਾਰ, ਦੋਹਾਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ, ਹੋਤਰ, ਹਰੇਕ ਕਰਮ ਨੂੰ ਘੇਰਦਾ, ਮਨੁੱਖ ਭੋਗ ਤੇ ਗੀਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪੀਲੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹਲਚਲ ਕਰਦਾ, ਘੋੜਾ ਵਾਂਗੂ, ਦੋਹਾਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ, ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜਲਾਇਆ, ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇਵੇ ਤੇ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਚਮਕੇ; ਦੋਹਾਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾਡੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ ਅਨੁਕੂਲ ਬਣਾਓ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾ। ਅਗਨੀ, ਸਾਨੂੰ ਵੱਡਾ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ-ਗੁਣਾ ਇਨਾਮ ਦੇ; ਇਨਾਮ ਨੂੰ ਵਧਾਓ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ-ਪਾਲਕ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਾਡੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ ਝੁਕਾਓ, ਚਮਕਦਾਰ ਪਿਆਸੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋਣ। ਉਹ, ਜਲਾਇਆ, ਸੁੰਦਰ ਪਿਆਸੀਆਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ, ਲਾਲੀਮਾਵਾਂ ਨਾਲ; ਅਗਨੀ ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ-ਕਰਤਬਾਂ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਦੌਲਤ ਲਈ ਸੁਭਾਵਕ ਗ੍ਰਹਿ-ਅਤਿਥੀ। ਅਗਨੀ, ਅਮਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਭਰਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਕਵੀ ਲਈ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਸਵਭਾਵਤੋਂ ਬਹੁ-ਰੂਪ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਸਵਿਫਟ ਘੋੜਿਆਂ ਜਾਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਰਾਹੀਂ ਨਾਇਕ ਤਾਕਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ; ਸਾਡੀ ਮਹਿਮਾ ਪੰਜ ਵੰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਚਮਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਅਜੈਯ ਹੋ ਕੇ ਫੈਲ ਜਾਵੇ। ਹੇ ਅਗਨੀ, ਸਾਡਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖ, ਵਡਿਆਈ ਦੇ ਯੋਗ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉੱਤਮ ਮਨੁੱਖ ਤਰੱਕੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਘਰ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ। ਅਸੀਂ, ਹੇ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਤੇਰੀ ਸਤਕਾਰੀ ਤੇ ਤੇਰੀ ਰਖਿਆ ਹੇਠ ਤਰੱਕੀ ਵਾਲੇ ਹੋਈਏ; ਸਾਨੂੰ ਦਾਤਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦੀ, ਸੰਤਾਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਸੱਚਾ ਰਾਜ। ਜੋ ਦਾਤਾ ਗਾਂ, ਪਿੰਡ, ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਘੋੜੇ ਸਤਕਾਰੀ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਸਾਨੂੰ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਰੱਕੀ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾ, ਤਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਵਡਿਆਈ ਨਾਲ ਬੋਲ ਸਕੀਏ, ਜੈਯ। ਅਗਨੀ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜਲਾਇਆ ਤੇ ਅਡੋਲ, ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ ਖੜਾ ਹੈ; ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਤਰ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਗਿਆਨੀ, ਅਗਨੀ, ਦੇਵਤਾ, ਯੋਗ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਨਰਾਸ਼ੰਸਾ ਤਿੰਨ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਥਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਰੋਸ਼ਨੀ; ਘੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਿਆ, ਮਨ ਨਾਲ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾ, ਯਜਨਾ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰੇ। ਅਗਨੀ, ਸਾਡੇ ਮਨ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰੀ, ਤੂੰ ਯੋਗ ਹੈ; ਅੱਜ ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਆਇਆ, ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ; ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਅਡੋਲ ਫੌਜ ਲੈ ਆ, ਤੇ ਇੰਦਰ, ਹੇ ਮਨੁੱਖੋ, ਉਸ ਨੂੰ ਘਾਹ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਪੂਜੋ। ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਹ, ਦੌਲਤ ਲਈ ਵਧਦਾ, ਚੰਗਾ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇ; ਘੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ, ਵਸੁ ਇੱਥੇ ਬੈਠਣ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਆਦਿਤਿਆ, ਯਜਨਾ ਦੇ ਯੋਗ। ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਚੌੜੇ ਤੇ ਆਸਾਨ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਖੁਲਣ; ਚਮਕਦਾਰ, ਵਿਅਪਕ ਫੈਲਣ, ਅਮਰ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ, ਸ਼ਾਨ ਤੇ ਨਾਇਕੀ ਨਾਲ। ਸਾਡੇ ਲਈ ਰਾਹ ਆਸਾਨ ਹੋਣ, ਜਿਵੇਂ ਬਲਦਾਂ ਲਈ; ਪਿਆਸੀ ਤੇ ਰਾਤ, ਦੋ ਔਰਤਾਂ ਵਾਂਗੂ, ਸਾਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੀਆਂ; ਖਿੱਚੀ ਹੋਈ ਤੰਦ ਨੂੰ ਜੋੜਦੀਆਂ, ਯਜਨਾ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤਿਆਰ ਕਰਦੀਆਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਦੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਤਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਗਿਆਨੀ, ਕਰਮ ਸਿੱਧਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਕਰਦੇ; ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਨਾਭੀ 'ਤੇ, ਤਿੰਨ ਚੋਟੀਆਂ 'ਤੇ ਪੂਜਦੇ। ਸਰਸਵਤੀ, ਜੋ ਸਮਝ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ, ਇਲਾ, ਦੇਵੀ, ਭਾਰਤੀ, ਸਭ-ਜਾਣਣ ਵਾਲੀ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਦੇਵੀਆਂ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਹ 'ਤੇ ਬੈਠੀਆਂ, ਇਸ ਅਟੱਲ ਆਸਰੇ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰਦੀਆਂ। ਪੀਲੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਭਰਪੂਰਤਾ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਨਾਇਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ; ਤਵਸ਼ਟਰ ਸਾਡੀ ਸੰਤਾਨ ਵਧਾਏ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਹ ਸਾਡੇ ਤੱਕ ਆਵੇ। ਵਣ-ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਵਹਾਉਣ ਦਿੱਤਾ, ਅਗਨੀ ਨੇ ਆਉਣ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਭੋਗ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਪਕਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਪਵਿੱਤਰ ਯਜਕ, ਤਿੰਨ-ਭਾਗੀ ਮਾਪ ਵਿੱਚ, ਚੰਗੀ ਵੰਡ ਵਾਲੀ ਭੋਗ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦਾ। ਘੀ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਘੀ ਉਸ ਦੀ ਕੋਖ ਹੈ, ਘੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਥਾਪਿਤ, ਘੀ ਉਸ ਦਾ ਆਸਰਾ; ਆਨੰਦ ਨਾਲ, 'ਸਵਾਹਾ' ਨਾਲ ਬਣੀ ਭੋਗ ਲੈ ਜਾ, ਹੇ ਬਲਦ, ਭੋਗ ਪਹੁੰਚਾ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਚਮਕਦਾਰ, ਚੰਗੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰੀ, ਅਗਨੀ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਅਤਿਥੀ, ਸਚੀ ਰਾਹਦਾਰੀ; ਜੋ ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗੂ ਚਾਹਤਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹੇ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਦੇਵਤਾ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ। ਭ੍ਰਿਗੂਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ; ਇਹ ਅਗਨੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ-ਜਵਾਨ, ਘੋੜੇ ਵਾਂਗੂ ਤੇਜ਼, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਵੰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗੂ ਪਿਆਰਾ ਬਣਾਇਆ, ਵਾਸਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ; ਉਹ ਚਮਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਜਵਾਲਾਂ ਫੈਲਾਏ, ਚਤੁਰ, ਜੋ ਦਾਤਾ ਦੇ ਘਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਭਰਪੂਰ ਤਰੱਕੀ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਵਾਂਗੂ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਚਤੁਰਾਈ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਦਾਤਾਂ ਲੈ ਕੇ ਪੌਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚਲਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ, ਰਥ-ਸਵਾਰੀ ਵਾਂਗੂ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਗਵੇਦ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਗਨੀ ਦੇ ਬਹੁ-ਰੂਪ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਯਜਨਾ, ਰਖਿਆ, ਦਾਤਾ-ਭਾਵ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਦਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।