ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਚਿੜੀ, ਜੋ ਮਾਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਦੇ ਨਾਲ ਜ਼ਹਿਰ ਖਾ ਬੈਠੀ। ਪਰ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਨਾ ਉਹ ਮਰੀ, ਨਾ ਅਸੀਂ ਮਰੇ। ਅਸੀਂ ਸਭ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, “ਇਸ ਜ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਕੋਈ ਨਾ ਮਰੇ।” ਇਸ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਮਾਧੁਰਤਾ ਤੇ ਮਾਧੁਰਤਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਵਲੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸ਼ਹਦ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੱਤ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਜ਼ਹਿਰ ਦੇ ਫਲ ਸਨ, ਵੇਖੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਪਰ ਨਾ ਉਹ ਮਰੀਆਂ, ਨਾ ਅਸੀਂ ਮਰੇ। ਅਸੀਂ ਦੁਬਾਰਾ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, “ਇਸ ਤੋਂ ਕੋਈ ਨਾ ਮਰੇ।” ਸ਼ਹਦ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਬਣ ਗਿਆ। ਨੌਂਵੇ ਤੇ ਨਿੰਨਵੇਂ ਤੱਕ, ਜਿਹੜੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਤੇ ਉੱਗਦੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਨਾਂ ਲਏ। ਅਸੀਂ ਫਿਰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, “ਇਸ ਤੋਂ ਨਾ ਮਰੀਏ।” ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਮਾਧੁਰਤਾ ਬਣ ਗਈ। ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੱਤ ਮੋਰਣੀਆਂ, ਸੱਤ ਭੈਣਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਅਗੇ ਸਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਜ਼ਹਿਰ ਲੈ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਜਲ ਮਟਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੰਨਾ ਕੁ ਇਹ ਕੁਸੁੰਭਕਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਜ਼ਹਿਰ ਵੱਖਰੇ ਪਾਸੇ ਵਗ ਗਿਆ। ਕੁਸੁੰਭਕਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਲੁੜਕਿਆ, “ਬਿਛੂ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰ ਸੁਆਦ ਰਹਿਤ ਹੈ; ਤੇਰਾ ਜ਼ਹਿਰ ਵੀ ਸੁਆਦ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਹੇ ਬਿਛੂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹੋਏ, ਅਸੀਂ ਅਗਨਿ ਦੇ ਚਮਕਣ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਹੇ ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਰੌਸ਼ਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇ ਪਥਰਾਂ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ ਹੈਂ। ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ, ਬੂਟਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਅਗਨਿ, ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਹੋਤਰ ਦਾ ਹੈ, ਪੋਤਰ ਦਾ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਹੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਪੱਦਰ ਹੈ। ਤੂੰ ਨੇਸ਼ਟਰ ਵੀ ਹੈਂ, ਅਗਨਿਧ ਵੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਯਜਨਾ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਵੀ। ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮਣ ਹੈਂ ਤੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰਿਹਪਤੀ ਵੀ। ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਹੈਂ, ਸੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ; ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਣੂ ਹੈਂ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਪੈਰ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ। ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮਣਸਪਤੀ ਹੈਂ, ਦਾਨ ਦਾ ਮਾਲਕ; ਤੂੰ ਸਦਾਵਕ, ਦਾਨੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰਚਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਰਾਜਾ ਵਰੁਣ ਹੈਂ, ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ; ਤੂੰ ਮਿਤ੍ਰ ਹੈਂ, ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਯੋਗ। ਤੂੰ ਅਰਯਮਨ ਹੈਂ, ਸੱਚਾ ਸੁਆਮੀ; ਤੂੰ ਅੰਸ਼ ਹੈਂ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਤਵਸ਼ਟਰ ਹੈਂ, ਉੱਤਮ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ; ਤੇਰੀਆਂ ਸਾਥਣੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਮਿੱਤਰ ਪ੍ਰੀਤਮ ਹਨ। ਤੂੰ ਸੋਨੇ ਤੇ ਚੰਗੇ ਘੋੜੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ; ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਅਧਿਪਤੀ ਹੈਂ, ਅਨੇਕ ਦੌਲਤਾਂ ਵਾਲਾ। ਤੂੰ ਰੁਦ੍ਰ ਹੈਂ, ਮਹਾਨ ਆਸੁਰ; ਤੂੰ ਮਾਰੁਤਾਂ ਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਲਾਲੀਆਂ ਵਾਲੇ ਹਵਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਆਨੰਦ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਪੂਸ਼ਨ ਹੈਂ, ਸਵੈ-ਸਭਾਵਕ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਤੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਕੰਮ ਲਈ ਤਿਆਰ; ਤੂੰ ਸਵਿਤਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈਂ, ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਦਾ ਦਾਤਾ। ਤੂੰ ਭਗਾ ਹੈਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ; ਨਿਯੁਕਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਤੂੰ ਘਰ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਅਗਨਿ, ਤੈਨੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਵਜੋਂ ਸੱਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਨਜਾਤੀਆਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ, ਤੇ ਦਹਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਪਿਤਾ ਹੈਂ, ਭੇਟ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ; ਤੂੰ ਭਰਾ ਹੈਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ। ਨਿਯੁਕਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਤੂੰ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਚੰਗਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈਂ, ਧੋਖਾ ਨਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਕਲਾ ਵਾਲੇ ਰਿਭੂ ਹੋ, ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਯੋਗ; ਤੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਦੌਲਤ ਦੇ ਇਨਾਮ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਅਦਿਤੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਉਪਾਸਕ ਲਈ; ਭਾਰਤੀ ਵਾਂਗ, ਗੀਤ ਰਾਹੀਂ ਵਧਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਇਲਾ ਹੈਂ, ਦਾਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ; ਤੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਦੌਲਤ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਸਰਸਵਤੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਚੰਗੀ ਪਾਲਨਾ ਵਾਲਾ, ਉੱਚੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ; ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਰੌਸ਼ਨ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਹੈ। ਤੂੰ ਇਨਾਮ ਹੈਂ, ਵੱਡਾ ਛੁਡਾਉਣ ਵਾਲਾ; ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਧਨ ਹੈਂ। ਤੈਨੂੰ ਆਦਿਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਬਣਾਇਆ; ਪਵਿੱਤਰਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਬਣਾਇਆ। ਦਾਨੀ ਜਣੇ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਦੇਵਤੇ ਉਹ ਭੇਟ ਖਾਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਵਿਚ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਸਾਰੇ ਅਮਰ ਦੇਵਤੇ, ਬਿਨਾ ਧੋਖੇ, ਭੇਟ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਰਾਹੀਂ, ਮਨੁੱਖ ਪੋਸ਼ਣ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਬੂਟਿਆਂ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਪਵਿੱਤਰ ਅੰਕੁਰ ਹੈਂ। ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਚੰਗੇ ਜਨਮੇ ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਵਲ ਵਧਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੂੰ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਯੋਗ ਹੈਂ। ਜਦ ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਦੋਵੇਂ ਲੋਕ, ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦਾਨੀ, ਜੋ ਗਾਇਆਂ, ਪਿੰਡ, ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਘੋੜੇ ਗਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਸਾਨੂੰ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਵਲ ਲੈ ਚੱਲ; ਅਸੀਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਬੋਲੀ ਬੋਲ ਸਕੀਏ। ਹੇ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਯਜਨਾ ਰਾਹੀਂ ਵਧ; ਅਗਨਿ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ, ਭੇਟ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਗੀਤ ਨਾਲ। ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੁੱਧ, ਰੌਸ਼ਨ, ਅਕਾਸ਼ੀ, ਹੋਤਰ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਅਡੋਲ। ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਰਾਤਾਂ ਤੇ ਸਵੇਰਾਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਭੈਣਾਂ ਵਾਂਗ, ਬੱਛੜੇ ਨੂੰ ਸੱਦਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ; ਰਾਤਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਦਾਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਦਾ ਨਿਯੰਤ੍ਰਿਤ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ, ਸਮਝਦਾਰ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਟਿਕਾਇਆ, ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਸਰਾ ਬਣਾਇਆ; ਰਥ ਵਾਂਗ ਜੋਤਣ ਲਈ, ਚਮਕਦਾਰ ਅੱਗ ਵਾਲਾ, ਅਗਨਿ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਮਿਤ੍ਰ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਯੋਗ ਹੈ। ਉਹ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਚੰਨਣ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਲੱਕੜ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾਇਆ ਗਿਆ; ਪ੍ਰਿਸ਼ਨੀ ਦੀ ਸੰਤਾਨ, ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਜਲਾਂ ਉੱਤੇ ਰਖਵਾਲਾ ਬਣ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ, ਹੋਤਰ, ਹਰ ਰਸਮ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਉਸਨੂੰ ਭੇਟ ਤੇ ਗੀਤ ਨਾਲ ਲੱਭਦੇ ਹਨ; ਸੁਨਹਿਰੀ ਜੂਆਂ ਵਾਲਾ, ਤਾਕਤਵਾਨਾਂ ਵਿਚ ਹਿਲਦਾ, ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਦੋਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ, ਦਾਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਾਡੇ ਭਲੇ ਲਈ ਜਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇਵੇ ਤੇ ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਰਹੇ; ਦੋਵੇਂ ਲੋਕ ਸਾਡੇ ਸੁਖ ਲਈ ਅਨੁਕੂਲ ਕਰ ਦੇ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਸਾਡੇ ਲਾਭ ਲਈ ਲੈ ਚੱਲ। ਸਾਨੂੰ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਵੱਡੀ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗੁਣਾ ਦੌਲਤ ਦੇ; ਇਨਾਮ ਵਧਾ, ਜਿਵੇਂ ਗਵਾਲਾ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਦੋਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾਡੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ ਝੁਕਾ ਦੇ, ਰੌਸ਼ਨ ਸਵੇਰਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਰਹਿਣ। ਉਹ, ਜਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਵੇਰਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗਦਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਲਾਲ ਕਿਰਣ ਨਾਲ; ਅਗਨਿ, ਆਪਣੇ ਪੂਜਾ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਦੌਲਤ ਲਈ ਮਿਹਰਬਾਨ ਮਹਿਮਾਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਅਮਰਾਂ ਵਿਚ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਅਗੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਵੱਡਾ ਅਕਾਸ਼ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ; ਜਿਵੇਂ ਦੂਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਕਵੀ ਲਈ ਦੁਧ ਦਿੰਦੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਅਨੇਕ, ਵਧੀਆ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਅਸੀਂ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਘੋੜਿਆਂ ਜਾਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਰਾਹੀਂ, ਵੀਰਤਾ ਦੀ ਦੌਲਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ; ਸਾਡੀ ਮਹਿਮਾ ਪੰਜ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿਚ ਉੱਚੀ ਚੜ੍ਹੇ, ਰੌਸ਼ਨੀ ਅਪਰਾਜਿਤ ਚਮਕੇ। ਸਾਡੀ ਯਾਦ ਰਖੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਅਗਨਿ, ਜੋ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਯੋਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਉੱਤਮ ਲੋਕ ਸੁਖ ਲੱਭਦੇ ਹਨ; ਜਿਸਨੂੰ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਸਦਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ, ਹੇ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਤੇਰੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਕ ਵੀ ਹੋਈਏ ਤੇ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਸੁਖੀ ਹੋਈਏ; ਸਾਨੂੰ ਦਾਨੀਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੇ, ਜੋ ਵਧਦੀ ਰਹੇ, ਸੰਤਾਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅਸਲ ਰਾਜ ਮਿਲੇ। ਉਹ ਦਾਨੀ, ਜੋ ਗਾਇਆਂ, ਪਿੰਡ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਘੋੜੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਸਾਨੂੰ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਵਲ ਲੈ ਚੱਲ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਜਿੱਤ ਨਾਲ ਬੋਲ ਸਕੀਏ। ਅਗਨਿ, ਜਲਾਇਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਥਾਪਿਤ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਤਰ, ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਗਿਆਨੀ, ਅਗਨਿ ਦੇਵਤਾ, ਜੋਗਯ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਨਰਾਸ਼ੰਸਾ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਥਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀਆਂ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਕਿਰਣ ਪਾਈ; ਘਿਉ ਨਾਲ ਛਿੜਕਿਆ, ਮਨ ਨਾਲ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਹ ਯਜਨਾ ਦੇ ਸਿਖਰ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਗਨਿ, ਸਾਡੀ ਬੁੱਧੀ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ, ਤੂੰ ਜੋਗਯ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਅੱਜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਆਇਆ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ; ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੀ ਅਡੋਲ ਫੌਜ ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ, ਹੇ ਮਨੁੱਖੋ, ਉਸ ਦੀ ਘਾਸੀ ਉੱਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ ਘਾਹ, ਜੋ ਵਧ ਰਿਹਾ, ਵਿੱਦਿਆ ਲਈ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇ; ਘਿਉ ਨਾਲ ਲਿਪਿਆ, ਇੱਥੇ ਵਸੂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਆਦਿਤਿਆ, ਜੋਗਯ, ਬੈਠਣ। ਦੇਵੀਆਂ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਚੌੜੇ ਤੇ ਆਸਾਨ ਪਾਰ ਕਰਨ ਯੋਗ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਖੁਲਣ; ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਫੈਲਣ, ਅਮਰ, ਆਪਣੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦੇ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਵੀਰਤਾ ਵਾਲੇ ਹੋਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜ਼ਹਿਰ, ਮਾਧੁਰਤਾ, ਅਗਨਿ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਤੇ ਯਜਨਾ ਦੀ ਰੀਤਿ, ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਬਣ ਗਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਗਨਿ ਦੀਆਂ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਦਾਤ, ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਗਈ।